III SA/Po 1891/14

Dnia 18 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółka A na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi

Postanowieniem z dnia 2 marca 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 marca 2017 r. (k. 191) 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 27 marca 2017 r. W dniu 3 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej – k. 193. Na wezwanie Sądu w dniu 28 kwietnia 2017 r. skarżący złożył zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia [...], z którego wynika, że nie mógł on stawić się na wezwanie Sądu Rejonowego P. Stare Miasto w P. w dniu [...] z powodu choroby nr statystyczny nr [...]. Jako przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie wskazano – po dniu 28.3.2017 r. – k. 197. Ponadto nadesłał on pismo z dnia 27.04.2017 r. w którym wskazał, że przyczyną uchybienia terminu była choroba, potwierdzona przez lekarza sądowego. Na skutek tej choroby skarżący nie mógł chodzić. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia, kiedy skarżący mógł rozpocząć chodzenie po złamaniu nogi (co pozwoliło mu udać się na pocztę i wysłać odpowiednie pisma). Oprócz złamania nogi skarżący doznał też psychicznego rozstroju zdrowia, co może poświadczyć odpowiedni lekarz psychiatra – k. 198. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Według utrwalonego orzecznictwa brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226, postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). W niniejszej sprawie skarżący winien wykazać brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia w okresie od 21 do 27 marca 2017 r. Z zaświadczenia lekarskiego wynika niemożność stawienia się na wezwanie Sądu Rejonowego P. Stare Miasto w dniu [...]. Jako przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie wskazano w powyższym zaświadczeniu – po dniu 28 marca 2017 r. Wskazać należy jednak, że w niniejszej sprawie R. P. działając w imieniu strony skarżącej odbierał osobiście w urzędzie pocztowym kierowane do niego pisma po dniu 18 stycznia 2017 r. (w okresie wskazywanym w przedmiotowym zaświadczeniu lekarskim) – w dniu 27 stycznia 2017 r. (k. 180-181 akt). Również przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez R. P. w urzędzie pocztowym w dniu 20 marca 2017 r. – k. 191. Oznacza to, że choroba wskazywana w powyższym zaświadczeniu lekarskim nie uniemożliwiała R.P. odbierania, ale również nadawania na poczcie pism procesowych kierowanych do tutejszego Sądu. Z tego powodu w ocenie Sądu nie wykazano w wystarczający sposób braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 2 marca 2017 r. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.