III SA/Lu 92/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2025 r. nr SKO.41/3553/L/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ" lub "Kolegium") stwierdziło, że D. O. uchybił terminowi do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Kolegium z dnia 19 kwietnia 2023 r. co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2023 r. uznano za nieuzasadnione ponaglenie w sprawie niezałatwienia sprawy z wniosku z dnia 31 stycznia 2023 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem przy ul. [...] w L., w którym wnioskodawca zamieszkuje. Wniosek o uzupełnienie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2023 r. wpłynął do Kolegium w dniu 6 listopada 2025 r. Postanowienie z dnia 19 kwietnia 2023 r. doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2023 r. Dalej Kolegium wyjaśniło, że wniosek o uzupełnienie postanowienia został wniesiony z uchybieniem terminu. Przytoczyło treść przepisów art. 111 § 1 oraz art. 126 k.p.a. i stwierdziło, że termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 12 maja 2023 r. Zauważyło również, że skarżący nie wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku. W związku ze stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia wniosku, wniosek nie był merytorycznie rozpoznawany. W skardze na postanowienie Kolegium z dnia 5 grudnia 2025 r. D. O. wniósł o uchylenie lub zmianę w całości tego postanowienia, umorzenie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Skarżący podkreślił, że jego intencją nie było wniesienie wniosku o uzupełnienie postanowienia. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze. zm.), dalej jako "p.p.s.a." normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Ustawodawca określa w art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. zakres właściwości sądów administracyjnych. Według art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). Zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 5 grudnia 2025 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia tego organu z dnia 19 kwietnia 2023 r. nie podlega kontroli sądowej. Wspomniane postanowienie z dnia 19 kwietnia 2023 r. uznające ponaglenie za nieuzasadnione wydane zostało przez Kolegium na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. Stosownie do tego przepisu rzeczą organu było rozpatrzenie ponaglenia i wydanie postanowienia wskazującego, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Złożonym ponagleniem skarżącego z dnia 31 stycznia 2023 r. nie wszczęto więc odrębnej sprawy administracyjnej. Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie miało charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończyło postępowania w sprawie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczącego niezałatwienia sprawy wypłacania wstrzymanego dodatku mieszkaniowego. W przypadku rozpatrzenia ponaglenia, wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego (tak w wyroku NSA z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. II OSK 244/20). Postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest postanowieniem zaliczanym do grupy aktów administracyjnych wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, jak również według kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 oraz pkt 3 p.p.s.a. (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2170/18, z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 2897/19, z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 940/22). Jak wyżej wykazano rozstrzygnięcie w przedmiocie ponaglenia z art. 37 k.p.a. nie jest żadnym z rozstrzygnięć podlegających kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji przyjąć trzeba, że w świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., nie przysługuje skarga na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.