III SA/Lu 706/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. z siedzibą we [...] (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.

A. L. z siedzibą we [...] (Ukraina) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do skargi dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarga oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono w dniu 29 listopada 2025 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP oraz e-Doręczenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona skarżąca wskazała, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi było to, że siedziba skarżącej spółki znajduje się we [...] na [...] – państwie objętym pełnoskalową agresją zbroją [...]. Od 2022 roku na terenie całej [...] regularnie występują alarmy przeciwlotnicze oraz przerwy w dostawie energii elektrycznej wynikające z masowych ataków rakietowych na infrastrukturę krytyczną. W ocenie skarżącej w dniu 28 listopada 2025 r. w którym upływał termin do wniesienia skargi zaistniały wyjątkowe i obiektywne okoliczności: 1) w całym obwodzie [...] ogłoszono długotrwałe alarmy przeciwlotnicze w związku z kolejną falą ataków rakietowych, 2) w siedzibie skarżącej spółki wystąpiły wielogodzinne przerwy w dostawie prądu, będące konsekwencją zniszczeń infrastruktury energetycznej, 3) w godzinach 20:00 – 24:00 brak było zasilania, co spowodowało całkowitą niemożność korzystania z komputerów, Internetu oraz systemów teleinformatycznych. W dalszej części skarżąca podniosła, że pomimo tych nadzwyczajnych okoliczności, podjęto wszelkie dostępne działania, aby zachować termin: pełnomocnik podpisał skargę Profilem Zaufanym w dniu 28 listopada 2025 r. o godz. 23:51. Bezpośrednio po podpisaniu rozpoczęto procedurę wysyłki dokumentów przez ePUAP. Jednak z powodu niestabilności łącza, braku zasilania oraz błędu systemowego ePUAP nie udało zakończyć wysyłki przed godz. 24:00. Zdaniem skarżącej uchybienie terminowi nie miało charakteru umyślnego ani wynikającego z niedbalstwa. Było bezpośrednim następstwem okoliczności całkowicie niezależnych od skarżącej, których nie można było przewidzieć ani im zapobiec, a które mają bezpośredni związek z wojną. Takie zdarzenia spełniają przesłanki "braku winy w uchybieniu terminu". W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarga na decyzję została złożona po terminie. Zaskarżaną decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 29 października 2025 r, natomiast skargę na decyzję strona skarżąca nadesłała 29 listopada 2025 r. godz. 00:25:46 (doręczenie ePUAP – Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia) – skarga wraz z załącznikami i 29 listopada 2025 r. godz. 1:45:47 (doręczenie elektroniczne ADE – potwierdzenie otrzymania) – skarga wraz z załącznikami. ponadto 29 listopada 2025 r. godz. 00:10:27 (doręczenie elektroniczne ADE – potwierdzenie otrzymania) skarżąca przesłała wyłącznie kilka załączników bez skargi (załączniki tożsame z załączonymi do skargi). W piśmie z dnia 8 stycznia 2026 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że skarga została wniesiona dwutorowo tj.: dnia 29 listopada 2025 r. godz. 00:25:46 za pośrednictwem platformy ePUAP, dnia 29 listopada 2025 r. godz. 1:45:47 za pośrednictwem e-Doręczeń. Postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r. sygn. akt II GZ 162/26 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Lu 706/25 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi. NSA stwierdził, że zażalenie skarżącej spółki zasługiwało na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli w nim podniesione. W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła skargę i wniosek o przywrócenie terminu w postaci dwóch odrębnych pism, załączonych do pisma przewodniego przesłanego za pośrednictwem platformy ePUAP, a zatem pismo zawierające przedmiotowy wniosek powinno być odrębnie podpisane, zaś w przypadku braku w tym zakresie, Sąd I instancji powinien był wezwać do złożenia tego podpisu. Tymczasem, WSA nie wezwał do podpisania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to wniosek - jako złożony w postaci dokumentu elektronicznego - nie zawierał prawidłowego podpisu. NSA podkreśliło w końcu, że merytoryczne rozpoznanie przez Sąd I instancji wniosku spółki o przywrócenie terminu do złożenia skargi, było na tym etapie postępowania przedwczesne. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 9 lipca 2026 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzez podpisanie tego wniosku (kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym) - w terminie 7 dni od wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Brak formalny wniosku zostało uzupełniony w terminie (k. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgłoszony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W takim przypadku należy wnieść pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 29 października 2025 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 28 listopada 2025 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 29 listopada 2025 r. W tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu uznać należy za niezasadny. Przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu stanowi bowiem kryterium braku winy, wymagające uprawdopodobnienia przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Przywrócenie terminu do wniesienia skargi ma charakter wyjątkowy. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu w dokonaniu czynności procesowej przed sądem administracyjnym jest uprawdopodobnienie okoliczności, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu, a więc że uchybienie było następstwem okoliczności - zdarzeń, których strona nie mogła przewidzieć lub im nie mogła im zapobiec nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku lub dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2021 r., sygn. akt II GZ 234/21). Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie powołującej się na tę okoliczność. Należy zaznaczyć, że obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, nie oznacza, że strona może poprzestać wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, aby zaistniały okoliczności, które usprawiedliwiałyby uchybienie terminu do złożenia skargi, w szczególności nie uprawdopodobnił braku winy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona bądź jej pełnomocnik nie mógł przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu w złożonym wniosku strona skarżąca nie przedstawiła powodów, dla których uchyliła terminowi do uiszczenia wpisu. Argument, że siedziba skarżącej spółki na terytorium Ukrainy jest o tyle chybiony, że postępowanie sądowe prowadzone jest elektronicznie i strona ma możliwość odbioru pism z sądu znajdując się również na Ukrainie. W tym zakresie wyjaśnienie strony nie świadczy o zaistnieniu przeszkody nie do przezwyciężenia. Z akt sprawy bezspornie wynika, że pisma doręczane są do skarżącej drogą elektroniczną, strona ma świadomość prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu świadczy to o braku dbałości w zakresie prowadzonych spraw i nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie jest na tyle przekonująca, aby uprawdopodobniła brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak podniesiono w uzasadnieniu wniosku od 2022 r. na terytorium Ukrainy trwa wojna, regularnie występują alarmy przeciwlotnicze oraz przerwy w dostawie energii elektrycznej wynikające z masowych ataków rakietowych. Zaistniałą sytuacja nie była zatem nagła, niespodziewana, której strona nie mogła przewidzieć. Ponadto pełnomocnik skarżącej podnosząc twierdzenie, że nie można było przesłać elektronicznie skargi, powinien przedstawić odpowiednie dokumenty mogące stanowić uprawdopodobnienie dla tej okoliczności. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w należyty sposób, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi była od niego niezależna i niezawiniona, co skutkowało nieuwzględnieniem zgłoszonego wniosku. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.