III SA/Lu 702/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Referent Paulina Kowalik po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. we W. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 20 października 2025 r. nr BOPR-II.431.2.16.2024.EWF w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 października 2025 r. (nr [...]) Zarząd Województwa Lubelskiego – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 (dalej jako: "organ", "Instytucja Zarządzająca" lub "IZ RPO") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 29 października 2024 r. (nr [...]), w której zobowiązał Muzeum – [...] (dalej jako "Muzeum", "beneficjent" lub "skarżący") do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w łącznej kwocie 220 706,71 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Odsetki zostały naliczone od poniższych kwot i terminów: . od kwoty 2 817,90 zł od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 360,81 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 27 292,87 zł od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 3 494,69 zł od dnia 25 maja 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 13 820,68 zł od dnia 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 1 769,64 zł od dnia 24 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 53 018,46 zł od dnia 26 października 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 6 788,57 zł od dnia 21 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 52 716,54 zł od dnia 16 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 6 749,95 zł od dnia 27 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, . od kwoty 51 876,60 zł od dnia 3 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Strona skarżąca na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 28 kwietnia 2017 r. (dalej jako "umowa o dofinansowanie") realizowała w ramach Działania 7.1 – Dziedzictwo kulturowe i naturalne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, projekt pn. "M. Celem głównym projektu była poprawa dostępności do obiektów dziedzictwa kulturowego oraz wzrost aktywnego udziału społeczeństwa w kulturze, poprzez modernizację W. . Projekt realizowany był na obszarze rewitalizacji i obejmował inwestycje niezbędne do kompleksowej rewitalizacji danego obszaru. W ramach projektu miała zostać przeprowadzona modernizacja W. , zakup wyposażenia na cele kulturalne, promocja, zarządzanie, studium wykonalności, nadzór inwestorski oraz nadzór autorski. Realizacja celu miała zapewnić poprawę jakości życia oraz wpłynąć na rozwój gospodarczy obszaru projektu oraz miała wypełnić lukę w zakresie instytucji kultury we W.. Zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie wysokość udzielonego dofinansowania wynosiła 3 093 695,53 zł, zaś całkowita wartość projektu zamykała się kwotą 3 998 621,60 zł. Ustalono następujące terminy realizacji projektu: 1) rozpoczęcie realizacji projektu - 25 listopada 2019 r., 2) zakończenie rzeczowe realizacji projektu - 31 października 2022 r., 3) zakończenie finansowe realizacji projektu - 31 października 2022 r. Umowa była aneksowana czterokrotnie. W wyniku wprowadzonych zmian ostateczna wartość projektu wyniosła 3 998 621,59 zł, z czego na dofinansowanie ze środków europejskich przypadało 2 768 043,37 zł. Zmianie uległy również terminy realizacji projektu, które ostatecznie ustalono następująco: 1) rozpoczęcie realizacji projektu - 25 listopada 2019 r., 2) zakończenie rzeczowe realizacji projektu - 31 sierpnia 2023 r., 3) zakończenie finansowe realizacji projektu - 31 sierpnia 2023 r. Jednym z elementów realizacji projektu był przede wszystkim "R. ". Część I - Remont wnętrz S. zrealizowany został w ramach umowy z dnia 15 kwietnia 2021 r. zawartej z firmą F. R. Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w D. . W trakcie realizacji tej części projektu stwierdzona została przez organ nieprawidłowość polegająca na tym, że Muzeum jako zamawiający przeprowadziło postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, ze zm. – dalej jako "p.z.p."). Nieprawidłowość miała polegać na tym, że w dniu 16 marca 2021 r. Muzeum opublikowało na swojej stronie internetowej treść zapytań do specyfikacji warunków zamówienia (dalej "SWZ") jednocześnie udzielając wyjaśnień. W tym zakresie wykonawca zwrócił się do zamawiającego m.in. z prośbą o uzupełnienie dokumentacji przetargowej o pozwolenia na budowę oraz decyzje L. W. K. Z. (dalej "LWKZ"), na podstawie których udzielono pozwoleń na prowadzenie robót budowlanych w S. W takich okolicznościach zamawiający udostępnił na stronie internetowej prowadzonego postępowania skany następujących dokumentów: zmiana decyzji LWKZ dotycząca remontu S. z dnia 31 stycznia 2020 r., zmiana decyzji LWKZ dotycząca remontu S. W. z dnia 31 stycznia 2020 r., zmiana decyzji LWKZ dotycząca remontu D. z dnia 31 stycznia 2020 r., decyzję Nr [...] Starosty W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę z dnia 31 stycznia 2020 r., decyzję Nr [...] Starosty W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia 31 stycznia 2020 r., decyzję Nr [...] Starosty W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia 31 stycznia 2020 r. W dniu 19 marca 2021 r. zamawiający opublikował na swojej stronie internetowej treść zapytań od wykonawcy, w których ten odnosił się do decyzji LWKZ znak [...] - D. , znak [...] - S. , znak [...] - S. , z prośbą o doprecyzowanie zapisów SWZ zgodnie z treścią pkt 4 wskazanych wyżej decyzji. W skanach dokumentów zamieszczonych na stronie internetowej przez zamawiającego w dniu 16 marca 2021 r. – nie zamieszczono zaś tych decyzji. Stąd w odpowiedzi na prośbę Zespołu Kontrolującego IZ RPO zamawiający wyjaśnił, że wykonawca zwrócił się do zamawiającego o przesłanie pierwotnych decyzji i decyzje te zostały mu przesłane drogą elektroniczną (e-mailem). W takich okolicznościach – w ocenie Zespołu Kontrolującego – zamawiający nie zamieszczając na swojej stronie internetowej treści przedmiotowych dokumentów naruszył przepis art. 284 ust. 6 p.z.p. Obowiązkiem bowiem wykonawcy ubiegającego się o zamówienie publiczne jest współdziałanie z zamawiającym polegające na zadawaniu pytań dotyczących treści SWZ, zatem analogicznym obowiązkiem zamawiającego jest udzielanie rzetelnych wyjaśnień. Odpowiedzi udzielane w ramach wyjaśnień SWZ są bezwzględnie wiążące dla wykonawców i stają się częścią SWZ. Powyższe świadczy o naruszeniu przez beneficjenta powołanego przepisu art. 284 ust. 6 w zw. z art. 16 ust. 1 p.z.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób utrudniający uczciwą konkurencję w związku z nierównym traktowaniem wykonawców. Zamawiający nie może promować niektórych wykonawców, poprzez udostępnienie tylko im wnioskowanych informacji i dokumentów. Treść zapytań wykonawców wraz z wyjaśnieniami zamawiającego powinna zostać udostępniona na stronie internetowej prowadzącego postępowanie wszystkim potencjalnym wykonawcom. Instytucja Zarządzająca wyjaśniła, powołując się na załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2018 r. poz. 971, ze zm. – dalej "rozporządzenie", tzw. "taryfikator"), że za popełnienie opisanego w Informacji pokontrolnej uchybienia przewiduje się korektę finansową/pomniejszenie wartości wydatków kwalifikowalnych, w wysokości 10% wartości kosztów kwalifikowalnych zamówienia. Przedmiotowe naruszenie odpowiada kategorii nieprawidłowości, która została opisana w poz. 9 taryfikatora pod nazwą: "Nieopublikowanie w ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów kwalifikacji lub kryteriów udzielenia zamówienia (i ich wagi) lub warunków realizacji zamówień lub specyfikacji technicznej" lub "Brak przedstawienia wystarczająco szczegółowego opisu kryteriów udzielenia zamówienia i ich wagi lub brak przekazania/publikacji wyjaśnień/dodatkowych informacji". Za wskazane naruszenie IZ RPO nałożyła ostatecznie korektę finansową – pomniejszenie dofinasowania w wysokości 10% wydatków kwalifikowanych poniesionych przez zamawiającego na sfinansowanie zamówienia publicznego zrealizowanego na podstawie umowy z dnia 15 kwietnia 2021 r. dla części 1 przedmiotowego zamówienia. Pismem z dnia 14 lipca 2023 r. strona skarżąca złożyła zastrzeżenia do informacji pokontrolnej. Podniosła, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych oraz do wystąpienia nieprawidłowości w sprawie. W ocenie Muzeum decyzje L. W. K. Z. z dnia 31 grudnia 2019 r. jak również wniosek wykonawcy o ich przekazanie, nie stanowiły dokumentacji zamówienia, nie były częścią SWZ i nie stanowiły wniosku o wyjaśnienie SWZ, który zgodnie z art. 284 p.z.p. powinien być opublikowany wraz z wyjaśnieniami na stronie internetowej prowadzonego postępowania. Wniosek wykonawcy został udostępniony przez skarżącego w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), ponieważ decyzja ta stanowiła informację publiczną podlegającą udostępnieniu na wniosek. Natomiast przepis art. 284 p.z.p. nie miał w sprawie zastosowania. W kontrolowanym postępowaniu nie doszło tym samym do naruszenia zasady uczciwej konkurencji ani równego traktowania wykonawców. W piśmie z dnia 27 lipca 2023 r. beneficjent dofinansowania złożył dodatkowo oświadczenia wykonawców biorących udział w postępowaniu dotyczące braku wpływu treści decyzji L. W. K. Z. na przygotowanie oferty. Pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. IZ RPO przekazała beneficjentowi ostateczną wersję informacji pokontrolnej nie uwzględniając wniesionych zastrzeżeń i podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w pierwszej wersji informacji pokontrolnej. Organ podniósł, że roboty budowalne objęte przedmiotem zamówienia dotyczyły obiektów zabytkowych oraz terenów objętych strefą ochrony konserwatorskiej. Prowadzenie wskazanych robót, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 951), wymaga uprzedniej zgody właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tym zakresie pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych zawiera m.in. zakres i sposób prowadzenia wskazanych w pozwoleniu robót oraz może dodatkowo określać warunki polegające na obowiązku podjęcia innych działań, które zapobiegną uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku (por. § 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków). Z powyższego wynika, że treść pozwolenia konserwatora zabytków może stanowić dla wykonawców dodatkowe źródło informacji o dokumentacji zamówienia i mieć wpływ na treść przygotowywanych ofert. W kontekście powyższego IZ RPO wskazała, że w ramach kontrolowanego postępowania jeden z wykonawców wystąpił do zamawiającego wnioskiem z dnia 11 marca 2021 r. o uzupełnienie dokumentacji przetargowej, m.in. o załączenie pozwolenia na budowę oraz decyzji LWKZ udzielających pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w S. . W odpowiedzi na ten wniosek zamawiający, powołując się na przepis art. 284 ust. 2 ustawy p.z.p., udzielił odpowiedzi na zadane pytania oraz załączył na stronie prowadzonego postępowania wymagane decyzje, przy czym dołączone decyzje były decyzjami zmieniającymi decyzje LWKZ z dnia 31 grudnia 2019 r., tj.: decyzja zmieniająca decyzję LWKZ z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...] - dotycząca remontu S. , decyzja zmieniająca decyzję LWKZ z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...] - dotycząca remontu S. i decyzja zmieniająca decyzję LWKZ z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...] - dotycząca remontu D. . Zamawiający w ramach przedstawionych wyjaśnień nie udostępnił pierwotnych decyzji LWKZ, a jedynie decyzje zmieniające. W związku z tym wykonawca ponownie wystąpił do Zamawiającego z wnioskiem z dnia 17 marca 2021 r., w którym w nawiązaniu do już otrzymanych decyzji zmieniających wniósł o ich uzupełnienie o pierwotne decyzje LWKZ: z dnia 31 grudnia 2019 r. nr [...], nr [...] i nr [...] W odpowiedzi na wniosek zamawiający przekazał wymagane dokumenty drogą e-mailową wyłącznie temu wykonawcy. Nie dokonał zaś udostępnienia treści zapytania wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją na stronie prowadzonego postępowania, zgodzie z przepisem art. 284 ust. 6 p.z.p. Według organu, treść wniosku wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. stanowiła wyłącznie kontynuację (ponowienie wniosku o udostępnienie brakujących decyzji) wniosku z dnia 11 marca 2021 r. o wyjaśnienie SWZ, z uwagi na fakt, że zamawiający w odpowiedzi na pierwszy wniosek wykonawcy nie udzielił wszystkich wymaganych informacji w postaci udostępnienia wnioskowanych dokumentów. Zamawiający podejmując decyzję o niepublikowaniu treści decyzji LWKZ mógł zniechęcić potencjalnych wykonawców zainteresowanych wykonaniem zamówienia, pozostawiając ich w przekonaniu, że wykonawca, który pierwszy poprosił o wyjaśnienia, powziął dodatkowe informacje, których Zamawiający nie zdecydował się ujawnić, a co mogło bezpośrednio wpłynąć na rzetelne przygotowanie oferty i decyzję o udziale w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się natomiast do zasadności nałożenia korekty finansowej, IZ RPO wskazała, że jak wynika z definicji, warunkiem uznania danego naruszenia jako nieprawidłowości nie jest wyrządzenie budżetowi Unii szkody rzeczywistej, ponieważ wystarczające jest już, aby dane zachowanie beneficjenta jedynie narażało budżet Unii na powstanie szkody. Przepis art. 2 pkt 36 Rozporządzenia ogólnego w sposób jednoznaczny uznaje bowiem za nieprawidłowość działanie lub zaniechanie, które może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii. Do wystąpienia nieprawidłowości dochodzi więc już wówczas, gdy szkoda ma charakter jedynie potencjalny. Z tego względu organ pismem z dnia 15 września 2023 r. nałożył na beneficjenta korektę finansową w odniesieniu do dofinansowania wypłaconego na podstawie zatwierdzonych wniosków o płatność przeznaczanych na sfinansowanie zamówienia udzielonego w wyniku rozstrzygniętego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, pn. "R. (umowa z dnia 15 kwietnia 2021 r.). Wysokość korekty ustalono wedle stawki procentowej wynoszącej 10% wartości kosztów kwalifikowalnych zamówienia. Pismem z dnia 20 listopada 2023 r. IZ RPO wezwała stronę do dodatkowego zwrotu kwoty 51 876,60 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia wypłaty środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zwrotu. Strona została wezwana do zwrotu łącznej kwoty 220 706,71 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Kolejnym pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. organ poinformował beneficjenta, że w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości indywidualnej opisanej w informacji pokontrolnej, działając na podstawie art. 24 ust. 9 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, dokonuje pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych objętych wnioskami o płatność nr [...] (w łącznej kwocie 61 598,97 zł) oraz [...] (w łącznej kwocie 6 609,69 zł) - w zakresie stwierdzonej nieprawidłowości w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Natomiast pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. beneficjent wniósł zastrzeżenia do oświadczenia o pomniejszeniu i nie zgodził się ze stwierdzeniem wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej oraz pomniejszeniem wartości wydatków kwalifikowanych ujętych we wniosku o płatność. W piśmie z dnia 24 stycznia 2024 r. organ poinformował skarżącego, że informacja pokontrolna wraz z odpowiedzią na złożone zastrzeżenia dotycząca sprawdzenia zgodności przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia w ramach projektu, przekazana beneficjentowi w dniu 11 sierpnia 2023 r., jest ostateczną informacją pokontrolną zawierającą stanowisko w zakresie wskazanego naruszenia, na którą nie przysługuje możliwość złożenia zastrzeżeń. W związku z bezskutecznym upływem terminu do zwrotu części udzielonego dofinansowania organ pismem z dnia 18 lipca 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich przyznanych stronie na realizację projektu. Decyzją z dnia 29 października 2024 r. Zarząd Województwa Lubelskiego orzekł wobec strony zwrot środków stanowiących dofinansowanie wypłacone w związku z umową o dofinansowanie [...] zawartą w dniu 15 września 2020 r. Stronę zobowiązano do zwrotu środków w wysokości 220 706,71 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zapytanie wykonawcy skierowane w przedmiotowym postępowaniu do zamawiającego, zarówno z dnia 11 marca 2021 r. jak i 17 marca 2021 r., stanowiło wniosek o wyjaśnienie treści SWZ w trybie art. 284 ustawy p.z.p. Dlatego też – w ocenie organu – informacja udzielona w odpowiedzi na zapytanie jednego z wykonawców, w wyniku której nastąpiło uszczegółowienie postanowień SWZ, powinna zostać przekazana wszystkim wykonawcom, którym zamawiający przekazał SWZ, bez ujawniania źródła zapytania, a jeżeli SWZ jest udostępniona na stronie internetowej, zamieszczona na tej stronie (art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p.). Obowiązki wynikające ze wskazanego przepisu oznaczają, że wnioski o wyjaśnienie treści SWZ i udzielone przez zamawiającego wyjaśnienia służyć mają wszystkim wykonawcom zainteresowanym uczestnictwem w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Według IZ RPO strona zaniechała opublikowania na stronie internetowej prowadzonego postępowania decyzji LWKZ (stanowiące uszczegółowienie postanowień SWZ), lecz udostępniła je tylko jednemu wykonawcy, co stanowi naruszenie przepisu art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p. w zw. z art. 16 pkt 1 i art. 18 ust. 1 ustawy p.z.p. Dlatego organ uznał, że brak opublikowania na stronie internetowej prowadzonego postępowania przedmiotowych decyzji konserwatora zabytków, przy jednoczesnym udostępnieniu ich tylko jednemu wykonawcy stanowiło niedozwolone działanie zamawiającego, które faworyzowało tego wykonawcę i ograniczało dostęp pozostałym wykonawcom do informacji i dokumentacji zamówienia. Według organu przedstawione powyżej uchybienie zamawiającego stanowiło także naruszenie zasad zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców wyrażonych w art. 16 pkt 1 ustawy p.z.p., jak i zasady jawności postępowania, określonej w art. 18 ust. 1 ustawy p.z.p. Z tego powodu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki zwrotu dofinansowania, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., tj. okoliczność wykorzystania przez stronę środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 20 października 2025 r. Zarząd Województwa Lubelskiego – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym utrzymał w całości w mocy decyzję własną z dnia 29 października 2024 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podkreślił, że zarzuty podniesione przez stronę w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również powołana na ich uzasadnienie argumentacja jest powtórzeniem zastrzeżeń zgłaszanych przez stronę do informacji pokontrolnej. Strona nie przedstawiła zaś nowych argumentów, natomiast te powielone ponownie są bezpodstawne. Ustalono na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że beneficjent był bezwzględnie zobowiązany do przestrzegania obowiązków zawartych w umowie dotyczącej dofinansowania. Dotyczyło to w szczególności udzielania i realizowania zamówień w projekcie, zgodnie z przepisami prawa oraz zasadami określonymi w wytycznych, o których mowa w § 4 ust. 6 lit. a-e umowy o dofinansowanie, tj. wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (§ 10 ust. 1 umowy o dofinansowanie). W toku prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wykonawca (F. Sp. z o.o.) w dniu 11 marca 2021 r. zwrócił się z prośbą o uzupełnienie dokumentacji przetargowej m.in. o załączenie pozwolenia na budowę oraz decyzji LWKZ udzielających pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w S. . W treści e-maila przekazującego wskazane pismo wykonawca wskazał, iż przesyła "pismo z prośbą o wyjaśnienie". W odpowiedzi na tego rodzaju zapytanie wykonawcy, w dniu 16 marca 2021 r. powołując się na przepis art. 284 ust. 2 ustawy p.z.p. Muzeum udzieliło odpowiedzi w następujący sposób: "Załączam pozwolenia na budowę oraz Decyzje W. K. Z. na prowadzenie robót budowalnych w S. ." Załączono jednocześnie na stronie prowadzonego postępowania wymagane decyzje, przy czym w odniesieniu do decyzji LWKZ, były to decyzje zmieniające, a nie pierwotne decyzje z dnia 31 grudnia 2019 r. Organ podkreślił, że zarówno treść wniosku wykonawcy wraz z e-mailem przekazującym, jak i sposób rozpatrzenia tego wniosku przez stronę skarżącą, poprzez zamieszczenie na stronie prowadzonego postępowania treści zapytań wykonawcy wraz z wyjaśnieniami strony i wymaganą dokumentacją, w tym zamieszczenie pliku oznaczonego jako "Wyjaśnienia do SWZ – dokumentacja", potwierdzają jednoznacznie, że wniosek wykonawcy ewidentnie stanowił prośbę o wyjaśnienie treści SWZ w trybie art. 284 ustawy p.z.p. i w takim też trybie został pozytywnie przez Muzeum rozpatrzony. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż strona w ramach przedstawionych wyjaśnień nie udostępniła pierwotnych decyzji LWKZ, a jedynie decyzje zmieniające, ten sam wykonawca ponownie wystąpił w dniu 17 marca 2021 r. do strony z wnioskiem o uzupełnienie udzielonych informacji o pierwotne decyzje LWKZ z dnia 31 grudnia 2019 r. o nr [...], nr [...] i nr [...] W odpowiedzi na ten wniosek Muzeum, tego samego dnia, przekazało wymagane dokumenty drogą e-mailową wyłącznie temu wykonawcy, nie udostępniło zaś treści tego zapytania wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją na stronie prowadzonego postępowania do publicznej widomości innym potencjalnym wykonawcom. Organ zaakcentował przy tym, że treść wniosku wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. stanowiła kontynuację i ponowienie jego wniosku z dnia 11 marca 2021 r. o wyjaśnienie treści SWZ, z uwagi na fakt, że strona w odpowiedzi na pierwszy wniosek wykonawcy nie udzieliła wszystkich i kompletnych wymaganych informacji w postaci udostępnienia wnioskowanych dokumentów. W ramach części I prowadzonego przez stronę postępowania o udzielenie zamówienia, oferty złożyły dwa podmioty: 1) F. R. Sp. z o.o. S.K.A. (cena brutto: 2 996 999,99 zł, warunki gwarancji: 60 miesięcy) i 2) Z. B.- S.-R. A. B. (cena brutto: 2 986 440,00 zł, warunki gwarancji: 60 miesięcy). Muzeum w zakresie wskazanej części zamówienia jako najkorzystniejszą wybrało ofertę złożoną przez F. R. Sp. z o.o. S.K.A. i z tym podmiotem podpisało umowę. Powołując się na treść art. 284 ust. 1 ustawy p.z.p. organ wyjaśnił również, że wykonawca może zwrócić się do zamawiającego z wnioskiem o wyjaśnienie odpowiednio treści SWZ albo opisu potrzeb i wymagań. Według zaś art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p., zamawiający udostępnia treść zapytań wraz z wyjaśnieniami, bez ujawniania źródła zapytania, na stronie internetowej prowadzonego postępowania, a w przypadkach, o których mowa w art. 280 ust. 2 i 3, przekazuje wykonawcom, którym udostępnił odpowiednio SWZ albo opis potrzeb i wymagań. Odnosząc się do podnoszonych przez Muzeum zarzutów organ uznał je za bezzasadne. Zwrócono uwagę, że argumentacja strony skarżącej pozostaje w sprzeczności z czynnościami zamawiającego jakie podjął on w ramach prowadzonego postępowania. Zamawiający odpowiadając na pierwszy wniosek wykonawcy z dnia 11 marca 2021 r., w tym również w zakresie dotyczącym uzupełnienia dokumentacji przetargowej o decyzje konserwatora zabytków, uznał przedmiotowy dokument jako wniosek o wyjaśnienie treści SWZ i w związku z tym zgodnie z przepisem art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p. udostępnił treść zapytań wykonawcy wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją, bez ujawniania źródła zapytania, na stronie internetowej prowadzonego postępowania. Decyzje konserwatora zabytków stanowiły część dokumentacji zamówienia, w tym element Specyfikacji Warunków Zamówienia (SWZ), co potwierdził sam zamawiający podejmując wskazane czynności. W tych okolicznościach, nawet jak twierdziła strona, że decyzje LWKZ nie stanowiły części dokumentacji zamówienia, to w wyniku czynności podjętych przez zamawiającego w trybie art. 284 ustawy p.z.p., decyzje te zostały włączone do dokumentacji zamówienia w celu doprecyzowania Specyfikacji Warunków Zamówienia w zakresie opisu przedmiotu zamówienia. Potencjalni wykonawcy otrzymali więc jednoznaczną informację ze strony zamawiającego, że przedmiotowe decyzje stanowiły element SWZ, a tym samym wniosek wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. dotyczył treści SWZ. Potwierdza to również treść odpowiedzi zamawiającego z dnia 17 marca 2021 r. (wiadomość e-mailowa), przekazująca decyzje konserwatora zabytków z 2019 r. pytającemu wykonawcy, w której brak jest jakiegokolwiek odniesienia, że przedmiotowe dokumenty zostały udostępnione wnioskodawcy w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podobnie treść wniosku wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. nie odnosi się do udostępniania dokumentów w trybie dostępu do informacji publicznej, lecz w sposób jednoznaczny wskazuje, iż dotyczy postępowanie o udzielenie zamówienia i obejmuje prośbę o uzupełnienie dotychczas przesłanych decyzji L. W. K. Z. o decyzje tego organu wydane w dniu 31 grudnia 2019 r. Organ wyjaśnił także, iż podnoszona przez stronę skarżącą argumentacja dotycząca statusu decyzji LWKZ w odniesieniu do dokumentacji zamówienia wyraźnie potwierdza, że zamawiający w związku z wynikami przeprowadzonej kontroli prezentuje odmienne stanowisko w tym zakresie. Podczas rozpatrywania pierwszego wniosku wykonawcy z dnia 11 marca 2021 r. zamawiający nie miał wątpliwości, że przedmiotowe decyzje stanowią część SWZ i należy je udostępnić wraz z pozostałą dokumentacją żądaną przez wykonawcę w trybie art. art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p. Wykonawca od samego początku wnioskował o uzupełninie dokumentacji przetargowej o załączenie decyzji L. W. K. Z. udzielającego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w S. i w tym zakresie Zamawiający odpowiadając na przedmiotowy wniosek w piśmie z dnia 16 marca 2021 r. wskazał, że załącza decyzje LWKZ, przy czym były to decyzje zmieniające, bez załączenia decyzji pierwotnych z 2019 r. Na tym etapie zamawiający nie kwestionował zatem, że decyzje LWKZ stanowią części SWZ, ani tym bardziej potencjalnych wykonawców o tym nie informował, przekazując jednocześnie przedmiotowe decyzje w trybie wyjaśnień do treści SWZ, co Muzeum pomija w swoim stanowisku prezentowanym w sprawie. Z tych przyczyn organ podtrzymał ustalenia, że zamawiający rozpatrując drugi wniosek wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r., stanowiący ponowienie pierwszego wniosku o wyjaśnienie treści SWZ, zobowiązany był również do udostępnienia treści zapytania wykonawcy wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją, tj. decyzjami pierwotnymi K. Z. z dnia 31 grudnia 2019 r. na stronie prowadzonego postępowania. Odnosząc się do zarzutu Muzeum, że decyzje LWKZ były adresowane do niego jako beneficjenta i określały wyłącznie jego obowiązki, a nie wykonawców oraz, że udostępnienie tych decyzji jednemu wykonawcy nie pozwoliło na uzyskanie jakichkolwiek dodatkowych informacji, które miałyby mieć znaczenie dla treści oferty, organ poparł argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, przyjmując ją za swoją, że potencjalny wykonawca aby dokonać powyższej oceny powinien mieć zapewniony dostęp do treści wskazanych decyzji na etapie składania ofert, czego strona nie zapewniła wszystkim wykonawcom. W ocenie organu podnoszona przez stronę kwestia, czy treść decyzji LWKZ kreowała po stronie wykonawców dodatkowe zobowiązania ponad te wyrażone w dokumentacji zamówienia, co strona omówiła w załącznikach do zastrzeżeń do Informacji pokontrolnej, tj. w zestawieniach wymagań wynikających z decyzji LWKZ znak [...] z dnia 31 grudnia 2019 r. oraz decyzji LWKZ znak [...] z 31 grudnia 2019 r., pozostaje bez wpływu na ustalenia organu co do stwierdzonej nieprawidłowości. Organ podkreślił, że roboty budowlane objęte przedmiotem zamówienia dotyczyły obiektów zabytkowych oraz terenów objętych strefą ochrony konserwatorskiej, co wynika z treści SWZ i załączonej dokumentacji technicznej. Prowadzenie wskazanych robót, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292), wymaga uprzedniej zgody właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tym zakresie pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych zawiera m.in.: zakres i sposób prowadzenia wskazanych w pozwoleniu robót oraz może dodatkowo określać warunki polegające na obowiązku podjęcia innych działań, które zapobiegną uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku (por. § 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2021 r. poz. 81). Z powyższego wynika, że treść pozwolenia konserwatora zabytków może stanowić dla wykonawców dodatkowe źródło informacji o dokumentacji zamówienia i mieć wpływ na treść przygotowywanych ofert. Ponadto zarówno osoba kierująca robotami budowlanymi, jak i osoba wykonująca nadzór inwestorski przy zabytku wpisanym do rejestru musi spełniać warunek, o którym mowa w art. 37c ustawy o ochronie zabytków. Treść decyzji LWKZ miała zatem znaczenie dla wykonawców w kontekście zakresu i sposobu prowadzenia wskazanych robót przy zabytkach, obowiązków związanych z podjęciem działań, które zapobiegają uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku. Aby potencjalny wykonawca mógł ocenić, jaki wpływ ma treść decyzji na jego obowiązki w ramach realizacji zamówienia, w tym na treść oferty, powinien mieć zapewniony dostęp do tych dokumentów na etapie prowadzonego postępowania. Tylko jeden podmiot, który następnie złożył ofertę poprosił o udostępnienie decyzji i otrzymał je drogą elektroniczną. Zamawiający podejmując decyzję o niepublikowaniu treści tych decyzji LWKZ mógł zniechęcić zatem potencjalnych wykonawców zainteresowanych wykonaniem zamówienia, pozostawiając ich w przekonaniu, że wykonawca, który pierwszy poprosił o wyjaśnienia powziął dodatkowe informacje, których zamawiający nie zdecydował się ujawnić, co mogło wpłynąć na rzetelne przygotowanie oferty i w ogóle decyzję o udziale w prowadzonym postępowaniu. W konsekwencji organ podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że zamawiający uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p., a przez to naruszył zasadę zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, wyrażoną w art. 16 pkt 1 ustawy p.z.p., jak i zasadę jawności postępowania określoną w art. 18 ust. 1 ustawy p.z.p. Organ wyraźnie wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego nieprawidłowością jest każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Podkreślił, że konstytutywnym elementem definicji nieprawidłowości zawartej w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego, jest już sama możliwość powstania szkody w budżecie UE, przy czym wskazany przepis w żaden sposób nie stopniuje szkody, w szczególności zaś nie wymaga, by "możliwość" ta miała określony stopień prawdopodobieństwa, a zatem by była bezpośrednia, istotna, czy też nieuchronna. Dla przyjęcia, iż dane zachowanie beneficjenta mieści się w pojęciu nieprawidłowości wystarczające jest zatem, by dane naruszenie mogło – potencjalnie – doprowadzić do sytuacji, w której hipotetyczny wykonawca, z uwagi na naruszenie przez zamawiającego przepisów prawa, mógł zrezygnować z udziału w takim postępowaniu. Odnosząc się do kwestii wyrządzenia szkody w budżecie UE, organ podtrzymał tym samym twierdzenia, że brak opublikowania na stronie internetowej prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego decyzji K. Z., przy jednoczesnym udostępnieniu ich tylko jednemu wykonawcy, stanowiło niedozwolone działanie zamawiającego, które faworyzowało jednego wykonawcę i ograniczało dostęp pozostałym wykonawcom do informacji i dokumentacji zamówienia, w konsekwencji czego część z potencjalnych wykonawców mogła zrezygnować z udziału w postępowaniu. Treść pozwoleń (decyzji administracyjnych) może stanowić dla wykonawców dodatkowe źródło informacji o warunkach i sposobie prowadzenia robót przy zabytku, a tym samym mieć wpływ na przygotowanie ofert, czy też na sam udział w postępowaniu. W konsekwencji organ stwierdził, że za popełnienie opisywanego uchybienia właściwa pozycja taryfikatora przewiduje nałożenie korekty finansowej według stawki wynoszącej 10% wartości kosztów kwalifikowanych zamówienia. Jednocześnie organ przedstawił szczegółowe wyliczenia odnoszące się do korekt wniosków o płatności i uznał, że beneficjent zobowiązany jest do zwrotu wypłaconego dofinansowania w zakresie objętym korektą finansową w łącznej wysokości 220 706,71 zł wraz z odsetkami. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Muzeum – Z. zaskarżyło decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 284 ust. 6 w zw. z art. 16 pkt 1 i art. 18 ust. 1 ustawy p.z.p., poprzez błędne uznanie, że beneficjent w toku przeprowadzanego postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn. "R. " – w zakresie cz. I obejmującej remont wnętrz S. , naruszył zasadę zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców oraz zasadę jawności postępowania, poprzez brak opublikowania na stronie internetowej postępowania decyzji L. W. K. Z.: z dnia 31 grudnia 2019 r. (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na remont S. oraz z dnia 31 grudnia 2019 r. (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na remont S. W. (dawnej bożnicy), przy jednoczesnym udostępnieniu ich tylko jednemu wykonawcy; 2) art. 207 ust. 9 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła określona w tych przepisach przesłanka materialnoprawna do wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu; 3) art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 347, str., 320 ze zm. – dalej: rozporządzenie 1303/2013) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm.) oraz art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, poprzez błędne uznanie, że w postępowaniu będącym przedmiotem zaskarżonej decyzji beneficjent dopuścił się nieprawidłowości; II. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skutkiem braku udostępnienia przez beneficjenta decyzji LWKZ na stronie internetowej postępowania o udzielenie zamówienia publicznego mogło być wystąpienie szkody oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; 2) art. 6-7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez arbitralne, dowolne i niepoparte żadnymi dowodami formułowanie ocen i stwierdzeń, że poprzez brak udostępnienia przez Muzeum wszystkim wykonawcom decyzji LWKZ w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego część wykonawców mogła zrezygnować z udziału w postępowaniu, a także krąg uczestników postępowania mógł zostać ograniczony oraz arbitralne i dowolne stwierdzenie, że udostępnienie powyższych decyzji wszystkim wykonawcom mogło skutkować otrzymaniem przez beneficjenta korzystniejszej i tańszej oferty od tej, która została wybrana, w szczególności: a) wbrew podniesionym przez beneficjenta w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej argumentom, że zarówno decyzje LWKZ z 31 grudnia 2019 r., jak i wniosek o ich przekazanie nie stanowiły (odpowiednio) ani wyjaśnień treści SWZ, ani też wniosku o wyjaśnienie SWZ oraz że decyzje LWKZ nie stanowiły części opisu przedmiotu zamówienia i nie stały się częścią opisu przedmiotu zamówienia; b) pomimo braku jakichkolwiek argumentów i dowodów chociażby uprawdopodabniających, że brak udostępnienia wszystkim wykonawcom decyzji LWKZ mógł skutkować złożeniem tańszych ofert; c) wbrew okoliczności, że decyzje LWKZ są adresowane do beneficjenta i określają wyłącznie jego obowiązki, a nie obowiązki wykonawców robót; d) pomimo faktu, iż w treści SWZ decyzje LWKZ nie zostały wymienione, a w szczególności nie wskazano, że z decyzji też miałyby wynikać dla wykonawców jakiekolwiek informacje istotne dla realizacji zamówienia, a zwłaszcza jakiekolwiek obowiązki dla wykonawców; e) pominięcie podkreślanej przez beneficjenta w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej okoliczności, że pytanie o decyzje LWKZ nie dotyczyło treści SWZ, ale odrębnego od SWZ dokumentu; f) pomimo wskazania przez beneficjenta w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej, że decyzje LWKZ zostały udostępnione przez beneficjenta w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie stała się częścią dokumentacji postępowania; g) pomimo faktu, iż tylko jeden podmiot zwrócił się o udostępnienie decyzji LWKZ, co potwierdza brak wpływu tych decyzji na realizację zamówienia, jak również proces ofertowania; 3) art. 6-7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 §1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności i dowodów, polegające na braku rozważenia okoliczności podniesionych przez beneficjenta w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, będących częścią akt niniejszej sprawy administracyjnej oraz ograniczenie uzasadnienia decyzji do prezentacji własnych poglądów organu na sprawę z pominięciem argumentów wskazujących na niezasadność takiego stanowiska, w szczególności: a) całkowite pominięcie informacji i argumentów zawartych w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w szczególności w zakresie faktu, iż decyzje LWKZ nie zawierały informacji istotnych dla realizacji zamówienia, a zwłaszcza jakichkolwiek obowiązków dla wykonawców, co dowodzi jednoznacznie, że fakt nieudostępnienia decyzji LWKZ wszystkim wykonawcom nie miał żadnego wpływu na realizacją zamówienia, zatem nie ograniczono w ten sposób konkurencji i nie mogło to zniechęcić potencjalnych wykonawców do złożenia oferty w tym postępowaniu; b) całkowite pominięcie przedstawionej przez beneficjenta argumentacji dotyczących tego, iż udostępnienie decyzji LWKZ jednemu podmiotowi nie pozwoliło mu na uzyskaniu jakichkolwiek dodatkowych informacji, który miałyby, czy choćby tylko mogły mieć znaczenie dla treści oferty, a które nie wynikałyby już z innych źródeł (tj. z dokumentacji zamówienia, z obowiązujących przepisów); c) całkowite pominięcie oświadczeń złożonych przez wykonawców, którzy brali udział w postępowaniu w przedmiocie braku wpływu treści decyzji LWKZ na przygotowanie oferty; d) wadliwe, nieuzasadnione i nie mające oparcia w materiale dowodowym przyjęcie, że brak udostępnienia decyzji LWKZ wszystkim wykonawcom mógłby skutkować wyborem korzystniejszej i tańszej oferty, podczas gdy organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnych analiz ani badań, a także nie przedstawił żadnego uzasadnienia dla tak formułowanych przypuszczeń, na podstawie których została wydana decyzja z dnia 20 października 2025 r. w przedmiotowej sprawie; e) bezpodstawne przyjęcie, że treść wniosku wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. stanowiła kontynuację i ponowienie wniosku wykonawcy z dnia 11 lutego 2021 r. o wyjaśnienie treści SWZ z uwagi na fakt, iż strona w odpowiedzi na pierwszy wniosek nie udzieliła wszystkich informacji w postaci udostępnienia wnioskowanych dokumentów; f) bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż zamawiający udostępniając decyzje LWKZ jednemu wykonawcy potwierdził przekonanie potencjalnych wykonawców o faworyzowaniu jednego podmiotu i braku zachowania jawności postępowania; 4) art. 6-7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 §1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności i dowodów, polegające na braku rozważenia okoliczności podniesionych przez beneficjenta w załącznikach do zastrzeżeń do informacji pokontrolnej, tj. Zestawieniach wymagań wynikających z decyzji [...] z dnia 31 grudnia 2019 r. oraz decyzji [...] z dnia 31 grudnia 2019 r., w których beneficjent omówił szczegółowo każdy wymóg czy informację zawartą we wskazanych decyzjach wraz z podaniem przyczyn, dla których te informacje czy wymogi nie miały i nie mogły mieć wpływu na proces ofertowania oraz uznanie, że treść tego zestawienia pozostaje bez wpływu na ustalenia organu co do stwierdzonej nieprawidłowości oraz ograniczenie uzasadnienia decyzji do prezentacji własnych poglądów organu na sprawę z pominięciem argumentów wskazujących na niezasadność takiego stanowiska; 5) art. 8 i art.107 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania przez obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego organ za udowodnione przyjął, iż skutkiem braku udostępnienia przez beneficjenta decyzji LWKZ wszystkim wykonawcom w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego mogło być wystąpienie szkody, co stanowi przesłankę niezbędną dla wystąpienia nieprawidłowości, a w konsekwencji dla nałożenia na beneficjenta korekty finansowej i wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych. W świetle podniesionych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 29 października 2024 r. (znak: [...]) oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu w całości, bowiem nie zawiera należycie usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu organu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji nie wystąpiła. Nie było również przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądu w tej sprawie była decyzja Zarządu Województwa Lubelskiego jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 z dnia 20 października 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję własną wydaną w pierwszej instancji dnia 29 października 2024 r., w przedmiocie zwrotu przez beneficjenta Muzeum – Z. części środków dofinasowania przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., w kwocie 220 706,71 zł wraz z odsetkami. Istota sporu sprowadzała się do oceny czy strona skarżąca naruszyła postanowienia Umowy o dofinansowanie projektu oraz przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez brak opublikowania na stronie internetowej prowadzonego postępowanie decyzji LWKZ, przy jednoczesnym udostępnieniu ich tylko jednemu wykonawcy. W konsekwencji należało ocenić, czy była zobowiązana do zwrotu środków przekazanych jej na realizację projektu jako wykorzystanych z naruszeniem procedur, o jakich mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Mając na uwadze tak określoną istotę sporu, omówienia w niezbędnym zakresie wymagają regulacje prawne zamieszczone zarówno w przepisach wspólnotowych (UE), jak i krajowych, mające zastosowanie w tej sprawie. Wyjaśnić należy przede wszystkim, że podstawy prawne realizacji programów operacyjnych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego wynikają zarówno z przepisów prawa Unii Europejskiej, jak i prawa krajowego państw członkowskich. Ogólne zasady dotyczące funduszy strukturalnych zostały określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE seria L z dnia 20 grudnia 2013 r. nr 347, str. 320, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 1303/2013"). Stosownie do art. 143 ust. 1 tego rozporządzenia, odpowiedzialność za badanie nieprawidłowości, dokonywanie wymaganych korekt finansowych oraz odzyskiwanie kwot spoczywa w pierwszej kolejności na państwach członkowskich. W przypadku nieprawidłowości systemowej państwo członkowskie rozszerza zakres swego dochodzenia w celu objęcia nim wszystkich operacji, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć. Pojęcie "nieprawidłowości" zdefiniowano w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 i oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W konsekwencji wykrycie naruszenia, czy to prawa unijnego czy też prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego i uznanie go za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, zawsze rodzi bezwzględny obowiązek odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych w sposób nieprawidłowy, albo w całości, albo też w części. W krajowym porządku prawnym aktem prawnym, który określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej lat 2014-2020, a te przepisy miały w sprawie zastosowanie, jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm. – dalej jako "ustawa wdrożeniowa"). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, instytucją zarządzającą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa. Natomiast z art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy wdrożeniowej wynika, że do zadań instytucji zarządzającej należy odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w szczególności kwot związanych z nałożeniem korekt finansowych, na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa w przepisach o finansach publicznych. Nie budziło zatem wątpliwości, że Zarząd Województwa Lubelskiego jako Instytucja Zarządzająca wykonująca zadania związane z realizacją Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 była i jest odpowiedzialna nie tylko za realizację tego programu, ale również za odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości oraz w związku z koniecznością nałożenia korekt finansowych. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, ze zm. – dalej jako "u.f.p."), środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, jeżeli są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184; 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Z przepisu art. 207 ust. 8 u.f.p. jasno wynika, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do zwrotu środków (pkt 1) lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności (pkt 2), w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 207 ust. 9 u.f.p.). Stosownie do art. 184 ust. 1 u.f.p., pod pojęciem procedur, których naruszenie, stosownie do art. 207 ust. 1 pkt 2, stanowi podstawę zwrotu dofinansowania, należy rozumieć procedury określone w umowie międzynarodowej oraz inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Naruszenie procedur, o których mowa w wyżej wymienionym przepisie należy rozumieć szeroko, poprzez naruszenie zarówno przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz obowiązujących bezpośrednio przepisów prawa Unii Europejskiej (w tym rozporządzenia nr 1303/2013), postanowień Regulaminu konkursu, postanowień umowy o dofinansowanie i Wytycznych, będących dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich. Za równoznaczne z naruszeniem tych innych procedur uznać z kolei trzeba przede wszystkim naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 489/16 wynika przede wszystkim, że procedury – jakich naruszenie może uzasadniać zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. – mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest bezwzględnie obowiązujący, dlatego odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. Interpretacja pojęcia "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków" musi uwzględniać zarówno potoczne rozumienie słowa "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Terminem "procedura" określa się zazwyczaj normowany przepisami lub zwyczajami sposób prowadzenia lub załatwienia określonej sprawy. Wobec tego "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 184 u.f.p., oznaczać będą także reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystywaniu środków pomocowych. Zaznaczyć przy tym należy, że w prawie krajowym systemy realizacji programów operacyjnych krajowych i regionalnych tworzone są przede wszystkim aktami niemającymi waloru przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym przede wszystkim beneficjenta dofinasowania. Wzór umowy o dofinansowanie jest elementem systemu realizacji programu operacyjnego, a zarazem częścią dokumentacji konkursowej. Potencjalny beneficjent ma tym samym możliwość zapoznania się z warunkami umowy, w tym z zasadami obowiązującymi przy wykorzystaniu dofinansowania i swobodnego podjęcia decyzji o nawiązaniu stosunku prawnego na zasadach określonych w umowie. Umowa o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez właściwą instytucję wzorem, reguluje również procedurę realizacji projektu. Procedura ta mieści się w pojęciu określonym w art. 184 u.f.p., gdyż nadanie mu innego znaczenia prowadziłoby do sytuacji, w której odzyskiwanie kwot dofinansowania na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. byłoby wyłączone w przypadku naruszenia procedury realizacji projektu, w tym braku jego zrealizowania zgodnie z warunkami umowy. Taka zaś sytuacja byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami udzielenia dofinasowania ze środków publicznych. Analiza akt rozpoznawanej sprawy prowadzi do stanowczego wniosku, że całkowicie prawidłowe są ustalenia i ostateczne stanowisko Instytucji Zarządzającej, że została spełniona przesłanka zwrotu przez stronę skarżącą części środków europejskich udzielonych tytułem dofinasowania na podstawie zawartej umowy. Zarówno w skardze jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Muzeum podnosiło, że jako beneficjent dofinansowania ze środków publicznych przyznanych zgodnie z umową o dofinansowanie zawartą w dniu 28 kwietnia 2017 r., środki wykorzystane zostały zgodnie z zasadami i nie dopuściło się żadnych nieprawidłowości, które dawałyby podstawę do korekty i mogłyby skutkować nałożeniem na stronę skarżącą obowiązku zwrotu części udzielonego dofinansowania, o czym rozstrzygnięto w zaskarżonej decyzji. Według skarżącego Muzeum organ błędnie uznał, że doszło do naruszenia art. 284 ust. 6 w zw. z art. 16 pkt 1 i art. 18 ust. 1 ustawy p.z.p., a zatem, że beneficjent w toku prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pod nazwą: "R. – naruszył zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania oraz zasadę jawności postępowania, poprzez brak opublikowania na stronie internetowej decyzji L. W. K. Z. z dnia 31 grudnia 2019 r. w przedmiocie pozwolenia na remont S. oraz z tego samego dnia w przedmiocie pozwolenia na remont S. (dawnej bożnicy), w sytuacji kiedy udostępniono dane w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego tylko jednemu potencjalnemu wykonawcy. Otóż, analiza zarzutów podniesionych w skardze potwierdza, że stanowią one w zasadzie polemikę z prawidłową oceną postępowania strony skarżącej dokonaną przez organ i są także powtórzeniem zarzutów i stanowiska strony zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezspornie wynika, że w dniu 11 marca 2021 r. wykonawca F. R. Sp. z o. o. S.K.A. zwrócił się z prośbą o uzupełnienie dokumentacji przetargowej, m.in. o załączenie pozwolenia na budowę oraz decyzji L. W. K. Z. udzielających pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w S. . W treści e-maila przekazującego pismo zawierające prośbę o dokumentację wykonawca wyraźnie wskazał, że przesyła "pismo z prośbą o wyjaśnienie". W odpowiedzi na prośbę wykonawcy w dniu 16 marca 2021 r. strona skarżąca – powołując się na przepis art. 284 ust. 2 ustawy p.z.p. – poinformowała: "Załączam pozwolenia na budowę oraz Decyzje W. K. Z. na prowadzenie robót budowlanych w S. Jednocześnie na stronie internetowej prowadzonego postępowania skarżący załączył wymagane decyzje, przy czym w odniesieniu do decyzji LWKZ, były to decyzje zmieniające, a nie pierwotne decyzje z dnia 31 grudnia 2019 r. W ocenie Sądu treść wniosku zainteresowanego wykonawcy, sposób rozpatrzenia tego wniosku przez skarżące Muzeum i zamieszczenie na stronie prowadzonego postępowania treści zapytań wykonawcy wraz z wyjaśnieniami i wymaganą dokumentacją ewidentnie potwierdzają, że wniosek wykonawcy stanowił prośbę o wyjaśnienie treści SWZ, o którym mowa w art. 284 ustawy p.z.p. Z uwagi na to, że skarżące Muzeum nie udostępniło pierwotnych decyzji LWKZ, a jedynie decyzje zmieniające, wskazany wyżej wykonawca w dniu 17 marca 2021 r. ponownie zwrócił się o uzupełnienie ich o pierwotne decyzje LWKZ z dnia 31 grudnia 2019 r.: nr [...], nr [...] oraz nr [...] W odpowiedzi w tym samym dniu Muzeum przesłało dokumenty drogą e-mailową wyłącznie temu wykonawcy. Nie udostępniło zaś w żaden sposób treści tego zapytania wraz ze swoimi wyjaśnieniami i dokumentacją na własnej stronie internetowej jako podmiotu prowadzonego postępowania na podstawie ustawy – Prawo zamówień publicznych. Zaznaczyć należy, że niewątpliwie wskazany wyżej wniosek wykonawcy z dnia 17 marca 2021 r. był wnioskiem o wyjaśnienie treści SWZ oraz stanowił kontynuację i uzupełnienie wniosku z dnia 11 marca 2021 r., ponieważ skarżące Muzeum w odpowiedzi na pierwotny wniosek wykonawcy nie udzieliło kompletnych informacji w postaci udostępnienia wnioskowanych dokumentów. Tymczasem w świetle obowiązującego prawa Muzeum zobowiązane było do udostępnienia treści zapytania wykonawcy wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją, tj. decyzjami pierwotnymi K. Z. z dnia 31 grudnia 2019 r. na stronie prowadzonego postępowania – zgodnie z treścią przepisu art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p. Ponadto wykonawca wnioskiem z dnia 18 marca 2021 r. zwrócił się do zamawiającego o wyjaśnienie treści SWZ poprzez doprecyzowanie warunku udziału w postępowaniu dotyczącego osoby kierującej robotami budowlanymi, jaki został określony w pkt V obejmującym: Warunki udziału w postępowaniu ust. 1 ppkt b) SWZ, z uwagi na niezgodność z treścią otrzymanych decyzji LWKZ. W ramach części I prowadzonego przez skarżące Muzeum postępowania o udzielenie zamówienia, oferty złożyły dwa podmioty: 1) F. R. Sp. z o.o. S.K.A. (cena brutto: [...], warunki gwarancji: 60 miesięcy) i 2) Zakład Budowlano-Stolarsko-Remontowy A. B. (cena brutto: [...] zł, warunki gwarancji: 60 miesięcy). Strona w zakresie tej części zamówienia jako najkorzystniejszą wybrała ofertę złożoną przez F. R. Sp. z o.o. S.K.A. i z nim ostatecznie podpisała stosowną umowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 284 ust. 1 ustawy p.z.p. wykonawca może zwrócić się do zamawiającego z wnioskiem o wyjaśnienie odpowiednio treści SWZ albo opisu potrzeb i wymagań. Stosownie zaś do art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p., treść zapytań wraz z wyjaśnieniami zamawiający udostępnia, bez ujawniania źródła zapytania, na stronie internetowej prowadzonego postępowania, a w przypadkach, o których mowa w art. 280 ust. 2 i 3, przekazuje wykonawcom, którym udostępnił odpowiednio SWZ albo opis potrzeb i wymagań. Mając na uwadze powyższe okoliczności i stan rzeczy, nie sposób zgodzić się z argumentacją strony, że decyzje LWKZ nie stanowiły dokumentacji zamówienia i nie były częścią opisu przedmiotu zamówienia i zostały udostępnione przez skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jako dokumenty odrębne od SWZ. Zamawiający odpowiadając na pierwszy wniosek wykonawcy dnia 11 marca 2021 r. bezspornie uznał go za wniosek o wyjaśnienie treści SWZ i w związku z tym, stosownie do art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p., udostępnił treść zapytań wykonawcy wraz z wyjaśnieniami i dokumentacją bez ujawniania źródła zapytania na stronie internetowej prowadzonego postępowania. Decyzje K. Z. stanowiły zatem ewidentnie część dokumentacji zamówienia Specyfikacji Warunków Zamówienia (SWZ). Wykonawca od początku wnioskował o uzupełnienie dokumentacji przetargowej o załączenie decyzji LWKZ udzielającego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w S. . Odpowiadając na ten wniosek w piśmie z dnia 16 marca 2021 r., zamawiający wskazał, że załącza decyzje LWKZ, przy czym były to decyzje zmieniające, bez załączenia decyzji pierwotnych z 2019 r. W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia zasady jawności postępowania, co wiąże się z zapewnieniem dostępu do dokumentacji zamówienia publicznego wszystkim potencjalnie zainteresowanym wykonawcom. Zasada ta wyraża się przede wszystkim w obowiązku zapewnienia na stronie internetowej prowadzonego postępowania w zakresie zamówień publicznych bezpłatnego, pełnego, bezpośredniego i nieograniczonego dostępu do specyfikacji warunków zamówienia (art. 133 ust. 1 i art. 280 ust. 1 ustawy p.z.p.), jak również w obowiązku udostępnienia treści zapytań wykonawców wraz z wyjaśnieniami zamawiającego do treści SWZ (por. art. 135 ust. 6, art. 284 ust. 6 ustawy p.z.p.). Naruszono także zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców przy wyborze wykonawcy części zamówienia objętej dofinansowaniem, co należy do podstawowych wymogów Prawa zamówień publicznych. Celem tych zasad jest wybór optymalnej oferty, zapewnienie szerokiego dostępu do rynku, podniesienie jakości wykonywanych robót budowlanych oraz oszczędne gospodarowanie środkami publicznymi. Stanowisko Muzeum, że decyzje K. Z. nie stanowiły dokumentacji zamówienia i nie były częścią opisu przedmiotu zamówienia oraz nie stały się jego częścią, jak również to, że decyzje te zostały udostępnione przez beneficjenta w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jako odrębne dokumenty od SWZ, a tym samym, że nie miał do nich zastosowania art. 284 ustawy p.z.p., jest całkowicie chybione. Pozostaje ono w ewidentnej sprzeczności z czynnościami strony skarżącej jako zamawiającego, podjętymi w ramach prowadzonego postępowania dotyczącego zamówień publicznych. Tym samym przeprowadzona kontrola wykazała zaistnienie naruszeń stanowiących nieprawidłowości skutkujące nałożeniem na stronę korekty finansowej udzielnego dofinansowania. Brak opublikowania na stronie internetowej prowadzonego postępowania wymienionych wyżej decyzji K. Z., przy jednoczesnym udostępnieniu ich tylko jednemu wykonawcy, stanowiło niedozwolone działanie zamawiającego, które faworyzowało tego konkretnego wykonawcę i ograniczyło dostęp pozostałym wykonawcom do informacji i dokumentacji zamówienia. W konsekwencji część z potencjalnych wykonawców mogła zrezygnować z udziału w prowadzonym postępowaniu. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przez organ art. 207 ust. 9 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Skoro organ I instancji prawidłowo ustalił, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. oraz do wystąpienia nieprawidłowości zdefiniowanej w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, to dlatego konieczne stało się zastosowanie przez organ przepisów art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Naruszenie przez beneficjenta, na skutek jego zaniechania albo działania, procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., przy braku wykluczenia wpływu naruszenia prawa na budżet Unii Europejskiej, winno zatem skutkować – jak w niniejszym przypadku – stwierdzeniem wystąpienia nieprawidłowości. Nieuzasadnione okazały się także podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty te nie znajdują żadnego oparcia w zebranych dowodach. Organ wydający zaskarżoną decyzję działał na podstawie prawa, podejmując niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy właściwie, w sposób wystarczający i należyty do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez niego ustalenia są pełne i niewadliwe, gdyż mają oparcie w zgromadzonych w sprawie dokumentach. Zdaniem Sądu, dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie, poprawne i merytorycznie uzasadnione. Jednocześnie zaskarżona decyzja zawiera pełne i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, wyczerpująco wyjaśniając zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Sąd nie stwierdził z urzędu żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innego rodzaju naruszenia reguł proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Dlatego zarzuty skargi okazały się w całości nieuzasadnione i skutkowały uznaniem skargi za bezzasadną. Podsumowując, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że strona skarżąca naruszyła obowiązki wynikające z przepisów Prawa zamówień publicznych oraz z procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków europejskich. Stwierdzone naruszenia mogły mieć wpływ na krąg wykonawców zainteresowanych udziałem w postępowaniu. W konsekwencji organ miał podstawy i zasadnie przyjął wystąpienie nieprawidłowości oraz prawidłowo określił obowiązek zwrotu części udzielonego dofinansowania wraz z odsetkami. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę jako całkowicie bezzasadną oddalić, o czym – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł w sentencji wyroku.