III SA/Lu 130/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [..], nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Wojewody L. z dnia [..] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały, skarżący J. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł między innymi, że "zameldowanie legalizuje pobyt, który z racji stanu lokalu nie powinien mieć miejsca, a nadto stwarza dodatkowe utrudnienie w usunięciu istniejącego zagrożenia poprzez odsuwanie w czasie wyprowadzenia lokatorów niezbędnego dla przeprowadzenia koniecznego remontu budynku". Sąd rozpoznając powyższy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie wniosek ten dotyczy decyzji o zameldowaniu, a zatem orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Nie ma ono charakteru nieodwracalnego. Tym samym decyzja o zameldowaniu z reguły nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Nie można jej również zaliczyć do decyzji, które po ich wykonaniu mogłyby prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody. Celem decyzji o zameldowaniu jest aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Podzielić należy pogląd prawny, że decyzja o zameldowaniu/wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34). Ewidencja ludności ma charakter wyłącznie porządkowy. Oznacza to, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do nieruchomości (lokalu). W tych okolicznościach wniosek nie mógł być uwzględniony. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.