IV SA/Wa 2575/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: 1) zwolnić P. K. od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla P. K. adwokata.

Po doręczeniu P. K. (skarżącemu) wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie w wysokości 100 zł, złożył on wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 21 grudnia 2016 r. oraz pisma i dokumentów przesłanych w dniu 7 lutego 2017 r. w uzupełnieniu wniosku wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i półrocznym synem. Nie posiada domu ani mieszkania. Oświadczył, że przed sądem w W. toczą się postępowania o podział majątku z byłą żoną oraz o obniżenie alimentów na córkę. Skarżący podniósł, że jest zobowiązany do wypłacania alimentów na rzecz córki z poprzedniego małżeństwa w wysokości 704 zł miesięcznie, kwota ta jest potrącana z wynagrodzenia za pracę. Tytułem wynagrodzenia za październik 2016 r. na konto skarżącego wpłynęła kwota 2.664,21 zł, za listopad 2016 r. – 2.735,31 zł, za grudzień 2016 r. – 2.307,21 zł. Skarżący podniósł, że znajduje się w trudniej sytuacji majątkowej i życiowej. Żona i dziecko pozostają na jego wyłącznym utrzymaniu. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że skarżący ma na utrzymaniu żonę oraz małoletnie dziecko. Jak wynika oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również z akt administracyjnych sytuacja mieszkaniowa skarżącego jest trudna i nieuregulowana (przedmiotem skargi jest wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego), toczy się postępowanie o podział majątku z była żoną. W tej sytuacji uznano, że wynagrodzenie za pracę otrzymywane przez skarżącego służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb jego oraz jego rodziny Poniesienie kosztów postępowania oraz kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe skarżącego. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.