III SA/Lu 1109/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat M. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]), którym m.in.: 1) ustalono koszty postępowania związane z przeprowadzeniem rozgraniczenia działki położonej w obrębie geodezyjnym wsi R. oznaczonej nr [...], stanowiącej własność [...] i J. K. z działką sąsiednią, oznaczoną nr [...], stanowiącą własność M. Z. – w wysokości 5.400 zł; 2) kosztami tymi obciążono M. Z. oraz J. i K. małżonków K. jako właścicieli rozgraniczanych działek w kwotach po 2.700 zł. Uchylając rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w całości organ odwoławczy ustalił koszty przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego ostatecznie na kwotę 5.259,60 zł i zobowiązał do ich uiszczenia M. Z. oraz skarżącego J. i K. małżonków K. w kwotach po 2.629,80 zł, zaliczając na poczet tych kosztów zaliczki, których wysokość w całości pokrywa koszty postępowania rozgraniczeniowego. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie sprawy: Po przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, które toczyło się na wniosek M. Z., Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]) zatwierdził rozgraniczenie nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym wsi R. obejmujących: działkę o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącą własność K. i J. K. oraz działkę o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącą własność M. Z.. W rezultacie podjętego rozstrzygnięcia wskazany organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na łączną kwotę 5.400 zł (pkt 1 postanowienia) i zobowiązał do ich poniesienia w częściach równych (po 2.700 zł) zarówno M. Z., jak i K. i J. K., a więc właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości podlegających rozgraniczeniu (pkt 2 postanowienia). Jednocześnie organ pierwszej instancji zaliczył stronom na poczet kosztów postępowania wpłacone przez nich zaliczki, uznając zarazem, że koszty postępowania zostały w całości rozliczone. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że według art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. Na skutek wniesionego przez J. K. zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów rozgraniczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. – uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji oraz ustaliło koszty postępowania rozgraniczeniowego wyżej wymienionych nieruchomości na kwotę 5.259,60 zł, zobowiązując M. Z. oraz K. i J. K. do ich uiszczenia po 2.629,80 zł, zaliczając na poczet kosztów postępowania rozgraniczeniowego wpłacone zaliczki, których wysokość w całości pokrywa te koszty. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji – co do zasady – prawidłowo określił wynagrodzenie upoważnionego geodety A. K., wyłonionego w procedurze ofertowej. Ustalona kwota nie odbiega od przyjętej na rynku kwoty wynagrodzenia za podobne czynności rozgraniczeniowe i wynika z zawartej z geodetą umowy z dnia 30 listopada 2018 r. Z dokumentacji wynika zakres wykonanych przez geodetę czynności, które zostały pozytywnie zaopiniowane przez organ I instancji, a dokumentacja przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co tym samym potwierdziło poprawność jej wykonania. W ocenie Kolegium organ I instancji także prawidłowo rozdzielił te koszty pomiędzy strony toczącego się postępowania. Jednocześnie jednak organ odwoławczy dostrzegł, że uprawniony geodeta przekroczył termin na wywiązanie się z zawartej z Gminą L. umowy z dnia 30 listopada 2018 r., bowiem na zakończenie wszelkich prac geodezyjnych i przedłożenie dokumentacji technicznej rozgraniczenia wyznaczony został dzień 30 kwietnia 2019 r. Natomiast operat techniczny geodeta przedłożył po upływie tego terminu, dopiero w dniu 13 maja 2019 r. W związku z tym organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji winien nałożyć na geodetę kary umowne za opóźnienie w wykonaniu umowy. Z treści § 4 umowy wynika bowiem, że przyjmujący do wykonania zapłaci zamawiającemu karę umowną w wysokości 0,2% wynagrodzenia określonego w § 4 (5.400 zł brutto), za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu umowy. Biorąc zatem pod uwagę, że opóźnienie wyniosło 13 dni, to wynagrodzenie geodety powinno ulec pomniejszeniu o kwotę 140,40 zł (5.400,00 zł x 0,2 x 13), a koszty postępowania wyniosłyby wówczas 5.259,60 zł, co w przeliczeniu na każdą ze stron postępowania daje kwotę 2.629,80 zł. Mając na uwadze, że obie strony postępowania uiściły zaliczkę w wysokości po 2.700 zł, kwoty te należało zaliczyć na poczet przypadających na strony kosztów. Natomiast nadpłacona przez strony kwota po 70,20 zł, winna zostać przez organ I instancji niezwłocznie stronom postępowania zwrócona. Organ odwoławczy podniósł również, że w sprawie zaistniał spór dotyczący przebiegu granicy, który został zażegnany poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej granicę. Uczestnicy postępowania nie wyrazili zgody na okazaną przez geodetę granicę, jednak nie wskazali własnego przebiegu spornej granicy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w przypadku przedmiotowych nieruchomości nie było wcześniej prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe, a postępowania prowadzone w 1994 i 2000 roku stanowiły postępowania podziałowe nieruchomości i w ich wyniku powstały działki o numerach ewidencyjnych: [...] i [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2020 r., skarżący J. K. podniósł, że ustalone koszty są zbyt wysokie. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącego skarga nie jest zasadna, gdyż nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) oraz na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2021 r. (k. 57 akt sądowych). Wymaga jednakże zwrócenia uwagi, że tryb rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie miał żadnego wpływu na zasadę, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję (postanowienie) tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej zasad stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "p.g.k."). Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony jest – stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 p.g.k. – wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy (art. 31 ust. 1 p.g.k.). Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Z powyższych przepisów wynika zasada udziału geodety w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. W związku z tym koniecznymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego są także koszty związane z czynnościami geodety w tym postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że koszty czynności związanych z rozgraniczeniem należą do kosztów postępowania administracyjnego. Organ wraz z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę, bądź też po umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na obiektywną niemożliwość ustalenia granicy w tym trybie, ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osobę zobowiązaną do ich poniesienia i obciąża ją tymi kosztami. Natomiast w kwestii kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia zastosowanie znajdują przepisy Działu IX ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako "k.p.a."). Zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. W sprawie niniejszej koszty postępowania rozgraniczeniowego obejmowały jedynie koszty czynności rozgraniczeniowych uprawnionego geodety. Zasadę rozdziału kosztów postępowania administracyjnego określa przepis art. 262 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. Koszty postępowania administracyjnego, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu – obciążają strony. Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej, najczęściej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Z powyższego wynika, że koszty postępowania administracyjnego to wyłącznie koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Organ ustalający wysokość kosztów postępowania administracyjnego zobowiązany jest wykazać i uzasadnić nie tylko ogólną wysokość kosztów postępowania, ale również wskazać, jakie składniki i na jakiej podstawie zostały zaliczone do kosztów postępowania oraz uzasadnić obciążenie strony kosztami. Zagadnienia dotyczące orzekania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego zostało już wyjaśnione w judykaturze sądów administracyjnych. Przede wszystkim w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 stwierdzono, że organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może – uwzględniając normę art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm. – dalej jako "k.c.") – obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu tego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w przypadku postępowania o rozgraniczenie obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości według zasady określonej w art. 152 k.c. Wyrażony w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd jest jednolicie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stanowisko to podziela również w pełni skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, przez co uchwała ma charakter prawnie wiążący (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Pomimo tego, że istnieją przypadki kiedy odstąpienie od wskazanej wyżej zasady jest możliwe, wynikać to musi jednak ze szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, które decydować mogą o innym sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie występują. Mając to na uwadze stwierdzić należało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. prawidłowo orzekło w swoim postanowieniu o uchyleniu postanowienia organu pierwszej, który koszty postępowania ustalił w zawyżonej wysokości, obciążając nimi strony po połowie. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w tej sprawie nie zaistniały żadne podstawy do przyjęcia, że rozgraniczenie zostało dokonane wyłącznie w interesie wnioskodawczyni M. Z., co uzasadniałoby poniesienie przez nią w całości kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Powołana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. wskazuje typową regułę, że koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele nieruchomości po połowie, bez względu na towarzyszące im – co do zasady – zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody, czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 p.g.k). Umacnia tę zasadę to, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. cywilnoprawna norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z tego, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Interes prawny stron biorących udział w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie jest kategorią obiektywną, co oznacza, że postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Postępowanie rozgraniczeniowe w niniejszej sprawie zostało istotnie wszczęte na wniosek M. Z., właścicielki działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Wójt Gminy L. zatwierdził rozgraniczenie położonych w obrębie geodezyjnym wsi R.: działki o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącej własność J. i K. K. oraz działki o numerze ewidencyjnym nr [...], stanowiącej własność M. Z.. Zauważyć jednakże należy, że zgodnie z art. 153 k.c., rozgraniczenie przeprowadza się, jeżeli granice gruntów stały się sporne. W badanej sprawie istniał realny spór dotyczący przebiegu granicy, a świadczą o tym odmienne stanowiska stron co do przebiegu granicy i brak wskazania przez strony przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Spór ten zakończył się wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. zatwierdzającej rozgraniczenie wskazanych działek. Choć strony postępowania nie wyraziły zgody na okazaną przez geodetę granicę, której przebieg wytyczony został na podstawie geodezyjnej dokumentacji źródłowej, to nie wskazały własnego przebiegu spornej granicy. Wyliczenie składników kosztów postępowania zostało zawarte w art. 263 § 1 k.p.a., który stanowi, że do tych kosztów zalicza się koszty podroży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. W toku postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., kosztami postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie obu stron, były koszty stanowiące wynagrodzenie geodety, wyłonionego w procedurze ofertowej. Kwota wynagrodzenia za czynności rozgraniczeniowe wynika wprost z umowy z dnia 30 listopada 2018 r. zawartej z geodetą (k. 26 akt administracyjnych). Procedura wyłonienia geodety nie budziła wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy, organ przed wyborem geodety i zawarciem z nim umowy na wykonanie prac rozgraniczeniowych wystosował do zainteresowanych podmiotów zaproszenie do złożenia oferty cenowej na wykonanie rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...] (k. 7 akt administracyjnych). W zakreślonym przez organ terminie wpłynęła jedna oferta, w której ryczałtowe wynagrodzenie za wykonanie czynności rozgraniczeniowych określone zostało na kwotę 5.400 zł. Organ nie miał w takiej sytuacji podstaw do kwestionowania wskazanej przez geodetę kwoty (wysokości wynagrodzenia). Wynagrodzenie w kwocie 5.400 zł odpowiada cenom rynkowym i nie mogło zostać uznane za wygórowane. Nie można zatem czynić organowi zarzutu, że zawarł z geodetą umowę na wykonanie czynności rozgraniczeniowych i ustalił jego wynagrodzenie na kwotę 5.400 zł. Dlatego bezpodstawny okazał się zarzut skarżącego, że koszty postępowania rozgraniczeniowego są zbyt wysokie. Z treści umowy zawartej z geodetą wynika, że strony ustaliły wynagrodzenie za całość prac rozgraniczeniowych, zgodnie z przedstawioną wcześniej ofertą. W okolicznościach niniejszej sprawy należało mieć na uwadze, że uprawniony geodeta przekroczył termin na wywiązanie się z umowy zawartej w dniu 30 listopada 2018 r., zgodnie z którą termin wykonania prac geodezyjnych i przedłożenia dokumentacji technicznej rozgraniczenia wyznaczony został do dnia 30 kwietnia 2019 r., natomiast operat techniczny przedłożony został przez geodetę organowi dopiero w dniu 13 maja 2019 r., a zatem 13 dniu po upływie terminu określonego w umowie. Z treści § 4 umowy o dzieło (nr [...]) zawartej w dniu 30 listopada 2018 r. wynika, że zamawiający zapłaci przyjmującemu do wykonania wynagrodzenie za wykonywany przedmiot umowy w kwocie 5.400 zł, płatne w terminie 14 dni od dnia przedłożenia rachunku, po uprzednim wykonaniu przedmiotu umowy. Z kolei § 5 stanowił, że przyjmujący do wykonania zapłaci zamawiającemu karę umowną w wysokości 0,2% wynagrodzenia określonego w § 4, za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu umowy. W związku z powyższym kara umowna wyniosła 140,40 zł (5.400 zł x 0,2% x 13 dni) i o taką kwotę pomniejszono wynagrodzenie uprawnionego geodety w zaskarżonym postanowieniu. W takich warunkach prawidłowe było stanowisko organu odwoławczego, że koszty postępowania rozgraniczeniowego w niniejszej sprawie wynieść winny 5.259,69 zł, a właściciele obu rozgraniczanych nieruchomości powinni je ponieść po połowie. Zasadnie zatem M. Z. będąca właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zobowiązana została do zapłaty kwoty 2.629,80 zł, a małżonkowie K. jako właściciele nieruchomości nr [...], obciążeni zostali obowiązkiem zapłaty takiej samej kwoty. Powyższe ustalenie kosztów postępowania wynikało z obowiązującej na gruncie prawa cywilnego zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu i utrzymywaniu stałych znaków granicznych oraz że ponoszą po połowie koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania znaków granicznych. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały ustalone i rozdzielone prawidłowo. W toku kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu, zgłaszał zarzuty i miał możliwość zapoznawania się z aktami sprawy. Miał też możliwość zgłaszania wniosków dowodowych. Zaskarżone postanowienie zawiera szczegółową argumentację i wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w ramach prawa pomocy (pkt II sentencji wyroku), uzasadniają przepisy art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).