III SA/Łd 1/26

Dnia 28 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Asystent sędziego Beata Drożdż, Protokolant, w składzie następującym: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi P. L. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 10 października 2025 r. nr Rd-II.5380.504.2025.AP w przedmiocie naliczenia punktów karnych za wykroczenia drogowe oddala skargę.

III SA/Łd 1/26 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P. L. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w zakresie wpisania 25 punktów do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisanych im punktach (pismo z 10 października 2025 r., Rd-II,5380.504.2025.AP) i odmowy zmiany liczby punktów karnych w w/w ewidencji. Z akt sprawy wynika, że wnioskami z 10 lutego 2025 roku skierowanymi do Prezydenta Miasta Łodzi Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zwrócił się o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w stosunku do P. L. oraz o poinformowanie ww. o obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu. W uzasadnieniu przedmiotowych wniosków Komendant wskazał, że podstawę do ich sformułowania stanowi otrzymanie przez P. L. w okresie od 10 kwietnia 2024 roku do 10 kwietnia 2024 r. łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego tj.: - A06, naruszenie powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia; - B02, wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany, lub bezpośrednio przed tym przejściem, punkty: 25. Pismem z 3 października 2025 roku P. L. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o: wykreślenie 10 punktów karnych z ewidencji kierujących pojazdami przypisanych skarżącemu za zdarzenie z 10 kwietnia 2024 r. opisane w wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z 9 grudnia 2024 r, [...] a dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. naruszenie art. 86 § 1 KW; zastosowanie art. 98 § 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1897 ze zm.); niezwłoczne zwrócenie się do Prezydenta Miasta Łodzi o umorzenie postępowania w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na nieziszczenie się przesłanek do wszczęcia przedmiotowego postępowania, które stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zweryfikował stan faktyczny i prawny sprawy i pismem z 10 października 2025 roku udzielił odpowiedzi skarżącemu. W zaskarżonym piśmie organ wskazał, że została przeprowadzona weryfikacja podstaw wystąpienia o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w stosunku do P. L. oraz o poinformowanie ww. o obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu. Organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji potwierdzono, że okres objęty ww. wnioskami z 10 lutego 2025 roku przypadający od 10 kwietnia 2024 roku do 10 kwietnia 2024 roku został wyznaczony prawidłowo - w wymienionym okresie skarżący dwukrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, a suma punktów za naruszenia przekroczyła 24. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 2023 r., poz. 1897) jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub więcej naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. Organ ponadto podkreślił, że wyrokiem z 9 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie [...] Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł., który to wyrok uprawomocnił się 17 grudnia 2024 r., uznał skarżącego za winnego popełnionych czynów, czyli o to, że: I. w dniu 10 kwietnia 2024 r. na wysokości posesji [...] ulicy [...], kierując pojazdem marki Porsche o nr rej. [...] podczas wykonywania manewru wyprzedzania nie zachował szczególnej ostrożności, a zwłaszcza bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego pojazdu w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem marki Volkswagen o nr rej. [...], czynem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., II. w tym samym miejscu i czasie wyprzedzał pojazd marki Volkswagen o nr rej. [...] bezpośrednio przed przejściem dla pieszych, to jest o wykroczenie z art. 86b § 1 pkt 3 k.w. W ocenie Komendanta zgodnie z treścią ww. wyroku wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany lub bezpośrednio przed tym przejściem, nie jest wskazane jako przyczyna zagrożenia, ale jako odrębne naruszenie. Powołując się na § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 2023 r., poz. 1897) organ wskazał, że komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Wobec powyższego organ podtrzymał swoje stanowisko - w sprawie nie doszło do naruszeń - i potwierdził, że wystąpienie wobec P. L. z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem oraz o poinformowanie ww. o obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu były zasadne. Następnie P. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powyżej opisaną czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 10 października 2025 roku (znak: Rd-II.5380.504.2025.AP) podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 3 ust. 1 - 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wpisanie 25 punktów ostatecznych za wykroczenia, podczas gdy wpisaniu powinno podlegać maksymalnie 15 punktów za wszystkie wykroczenia, które zostały stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem sądu; b) art. 98 ust. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 - ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wpisanie 25 punktów ostatecznych za wykroczenia, podczas gdy wpisaniu powinno podlegać maksymalnie 15 punktów za wszystkie wykroczenia, które zostały stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem sądu; 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 i 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nieustaleniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności: nie zbadaniu stanu prawnego i nie zastosowanie przepisów, które w niniejszej sprawie mają zastosowanie; b) art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie prawa do obrony skarżącego, który wbrew treści skarżonej czynności organu nie mógł się wypowiedzieć, co do zgromadzonego finalnie materiału w sprawie, bowiem otrzymał on tylko stanowisko z 10 października 2025 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi bez powiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia ewentualnych żądań i wniosków, co doprowadziło do braku możliwości obrony praw skarżącego. Ze względu na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej czynności w zakresie wpisania 25 punktów do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisanych im punktach i odmowy zmiany liczby punktów karnych w w/w ewidencji; - ewentualnie, stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w zakresie wpisania 25 punktów karnych tj. 10 punktów karnych ponad 15 punktowy limit opisany art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 3 ust. 1 - ust. 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego; albo; - stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w zakresie wpisania 10 punktów ponad 15 punktowy limit opisany art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 3 ust. 1 - ust. 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego; - stwierdzenie obowiązku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w zakresie wpisania 15 punktów karnych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z osiągniętym limitem opisanym w art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 3 ust. 1 - ust. 9 rozporządzenia z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że nie zgadza się z wpisaniem do ewidencji punktów i uważa, że organ naruszył przepisy materialnoprawne z uwagi na brzmienie art. 98 § 3 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 3 ust 1-9 rozporządzenia w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego, w szczególności § 3 ust. 6 tego rozporządzenia. Skarżący wyjaśnił, że przez wadliwe działanie organu nie może kierować samochodem, a prowadzi działalność gospodarczą w postaci firmy budowlanej, z tej przyczyny prosi aby organ, a jeżeli organ nie będzie widział podstaw by Sąd wstrzymał wykonanie wpisania 10 punktów ponad limit 15 punktów i umożliwił mu prowadzenie samochodu przynajmniej na czas przedmiotowego postępowania. Skarżący wskazuje także, że naruszono jego prawo do obrony. Organ administracyjny naruszył: art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie prawa do obrony bowiem wbrew treści skarżonej czynności organu nie mógł się wypowiedzieć co do całego materiału dowodowego, bowiem organ nie dał możliwości zapoznać się z aktami sprawy i złożyć wnioski lub zarzuty do postępowania organu. Zdaniem strony organ naruszył także art. 7 i 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nieustaleniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności organ nie zbadał stanu prawnego i nie zastosował przepisów, które w niniejszej sprawie mają zastosowanie. Mając na względzie opisany wyżej stan faktyczny i prawny - w ocenie skarżącego - zasadnym jest wykreślenie (usunięcie) punktów karnych z ewidencji kierujących pojazdami mniejszej liczby punktów karnych, tj. 10 za wykroczenie opisane w pkt 1 uzasadnienia niniejszego pisma i pozostawienie w ewidencji 15 punktów karnych za wykroczenie opisane w pkt 2 pisma. Skoro w przedmiotowym przypadku większa liczba punktów jest przewidziana za wyprzedzanie bezpośrednio przed przejściem dla pieszych - 15 punktów, to tylko taka ich liczba powinna być wpisana do ewidencji. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji jest karany niejako powtórnie, zaś zasada w postępowaniu karnym i w sprawach o wykroczenia istnieje zakaz podwójnej karalności mimo, że sąd prawomocnym rozstrzygnięciem nie orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, zaś przypisanie mi wadliwie w/w punktów de facto i de iure do tego prowadzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego organ podkreślił, że Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. wyrokiem z 9 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] uznał P. L. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów - opisanych w komparycji wyroku - czym wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 k.w. i art. 86b § 1 pkt 3 k.w. i za to na podstawie art. 86b § 1 pkt 3 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny. Zgodnie z art. 9 § 1 k.w. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Innymi słowy Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia zarówno wykroczenia opisanego w art. 86 § 1 k.w. jak też wykroczenia opisanego w art. 86b § 1 pkt 3 k.w. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do zastosowania normy zaskarżonej przez P. L.. Organ w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy zastosował w sposób prawidłowy regułę z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którą jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub większej liczby naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. Jednocześnie organ podkreślił, że chociaż w myśl art. 11 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany orzeczeniami sądów karnych, to jednak nie oznacza to, że tego rodzaju orzeczenie może zostać w sposób całkowity przez ten sąd pominięte. Wskazać należy, że prawomocny wyrok sądu stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Za nietrafny, zdaniem organu, należy uznać zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 15, osoba ta otrzymuje 15 punktów. Powyższy przepis dotyczy niewątpliwie jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń, nie zaś kilku rożnych naruszeń następujących kolejno po sobie. Dodać należy, że niesłuszne jest stanowisko skarżącego, jakoby nieodebranie skarżącemu przez sąd karny prawa jazdy, miało przesądzać o braku możliwości wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z odpowiednimi wnioskami do Prezydenta Miasta Łodzi. Przesłanką orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów wobec sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie jest samo naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu, gdyż zaistnienie okoliczności należących do znamion przestępstwa nie może być wystarczającą podstawą orzeczenia środka karnego. To z zachowania sprawcy powinien wynikać wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji. Brak orzeczenia przez sąd karny wobec skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów nie ma żadnego wpływu na czynności podjęte przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, dotyczące wystąpienia z odpowiednimi wnioskami do właściwego organu ds. wydawania praw jazdy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego wskazanych przez skarżącego w skardze, podnieść należy, że żadna z tych zasad nie została przez organ naruszona, a rozstrzygnięcie organu nastąpiło w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował właściwie przepisy prawa. Wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 2023 r., poz. 1897) wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: rozstrzygnięciem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, do ewidencji wprowadza się wpis tymczasowy, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia. Jeżeli naruszenia dopuścił się kierujący posiadający uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem, wpis tymczasowy zawiera również informację o liczbie punktów, które zostaną przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem lub orzeczeniem. Należy przez to rozumieć, że z chwilą wydania prawomocnego wyroku punkty zostają przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem, tj. następuje przekształcenie wpisu tymczasowego we wpis ostateczny. Punkty za naruszenia zostały przypisane zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia. Dalej organ wskazał, że na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy w razie przekroczenia 24 punktów za naruszenia. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy wnioski organu o sprawdzenie kwalifikacji i o poinformowanie o badaniu psychologicznym z 10 lutego 2025 roku są zasadne i znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024, r. poz. 1267), obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] kontrola, o której mowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględnienie skargi, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania skarżonego aktu (czynności). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1413/11; postanowienie NSA z 9 marca 2010 r., I OSK 329/10; wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13; wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13; wyrok WSA w Krakowie z 25 października 2021 r., III SA/Kr 717/21). Skarżący mógł zatem zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o zmianę liczby punktów, a po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi wnieść skargę do sądu administracyjnego na akt odmawiający zmiany liczby przypisanych mu punktów. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie naruszył prawa. Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W ocenie Sądu skarżący spełnił powyższe wymogi formalne do wniesienia skargi, gdyż zaskarżony akt został odebrany 17 października 2025 r. (oświadczenie strony skarżącej niezanegowane przez organ), a skarga została wniesiona 17 listopada 2025 roku. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zastosowany przez Komendanta sposób naliczenia skarżącemu punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców. W ocenie skarżącego Komendant poprzez nie zastosowanie art. 98 ust. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1226 zez zm.) [dalej: ustawa o kierujących pojazdami] oraz nieprawidłowe zastosowanie § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierowców kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2023 r., poz. 1897) [dalej: rozporządzenie w sprawie ewidencji kierowców] doprowadził do naliczenie skarżącemu ponad 24 punktów karnych. Zbadanie tak oznaczonego sporu wymaga ustalenia kwestii intertemporalnej związanej z wejściem w życie art. 98 ustawy o kierujących pojazdami. W dniu 4 czerwca 2018 r. weszła w życie nowelizacja dokonana ustawą z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 957) [dalej: ustawa zmieniająca z 9 maja 2018 r.], którą dokonano zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej z 9 maja 2018 r. wyłączył stosowanie art. 98 do czasu wdrożenia określonych rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc ustawy - Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym tą niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami). W art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 9 maja 2018 r. stwierdzono, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. W wyroku z 24 lutego 2023 r., I OSK 119/20 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej z 9 maja 2018 r. stanowi, że do czasu wdrożenia stosownych rozwiązań technicznych, nie stosuje się m.in. art. 98 to wstrzymanie ich stosowania oznacza, że skutek uchylenia został wyłączony i nie nastąpił (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., I OSK 16/20). Podkreślenia wymaga, że komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 9 maja 2018 r. nie został ogłoszony do daty wydania zaskarżonej czynności. Tym samym art. 98 ustawy o kierujących pojazdami nie jest stosowany. Na tak wyznaczony stan prawny co do obowiązywania art. 98 ustawy o kierujących pojazdami nie miała wpływu kolejna nowelizacja ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a mianowicie ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328) [dalej: ustawa zmieniająca z 2 grudnia 2021 r.]. W art. 10 ust. 2 nastąpiła zmiana treści art. 98 ust. 2 i 3 poprzez nadanie im następującego brzmienia: 2. "Naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, odpowiada określona liczba punktów w skali od 1 do 15 w zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i wagi naruszenia. 3. W przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 15, osoba ta otrzymuje 15 punktów.", Dokonując zmiany treści przepisu art. 98 ust. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami ustawodawca w żaden sposób nie wpłynął na zmianę terminu stosowania art. 98 ustawy o kierujących pojazdami, co oznacza że nadal jest on uzależniony od ogłoszenia komunikatu przez Ministra właściwego ds. informatyzacji, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 9 maja 2018 r. W tej sytuacji bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, gdyż przepis ten nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Zasadnie również w tym aspekcie zauważył organ, iż przepis ten nie mógłby też znaleźć zastosowania z uwagi na okoliczności stanu faktycznego zaistniałego zdarzenia drogowego, albowiem zgodnie ze wskazanym przepisem, w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 15, osoba ta otrzymuje 15 punktów (przed zmianą przepisu w 2022 r. było to 10 punktów). Powyższy przepis dotyczy zatem niewątpliwie jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń, nie zaś kilku różnych naruszeń następujących kolejno po sobie - tak jak miało to miejsce w przypadku skarżącego. W ocenie Sądu naliczenie punktów karnych jest też prawidłowe na gruncie obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej czynności rozporządzenia w sprawie ewidencji kierujących pojazdami. Jak bowiem wynika z jego § 3 ust. 2 jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub większej liczby naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. Skarżący dopuścił się naruszeń oznaczonych jako A06 (naruszenie powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia - zderzenie z innym pojazdem) oraz B02 (wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany, lub bezpośrednio przed tym przejściem). Wyraźnie też w załączniku nr 1 do rozporządzenia oznaczając kwalifikację prawną tych naruszeń wskazano, w przypadku pierwszego z naruszeń na art. 86 § 1 lub 2 kodeksu wykroczeń (10 punktów karnych), a w przypadku drugiego z naruszeń na 86 § 1 pkt 3 kodeksu wykroczeń (15 punktów karnych). Ustawodawca wprawdzie przewidział sytuacje, w której kierowcy nie przypisuje się punktów w razie dopuszczenia się jednym czynem dwóch lub większej ilości naruszeń poprzez wyraźnie wskazanie kodów odpowiadających. Chodzi tutaj o § 3 ust. 3-9 ww. rozporządzenia. Do naruszeń oznaczonych kodami A06 i B02 powyższe wyłączenie nie ma zastosowania. Nie sposób uznać, do czego zmierzają twierdzenia skargi, że popełnione przez skarżącego naruszenie miało charakter jednorazowy, a Komendant dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego uznając, iż skarżący w dniu 10 kwietnia 2024 r. dopuścił się więcej niż jednego czynu karnego. Zgodzić się bowiem należy z twierdzeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż w analizowanym stanie faktycznym - w świetle treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.w Ł. z 9 grudnia 2024 r. - wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany lub bezpośrednio przed tym przejściem, nie jest wskazane jako przyczyna zagrożenia, ale jako odrębne naruszenie. We wskazanym wyroku sąd uznał skarżącego za winnego dwóch popełnionych czynów, tj. o to, że: I. w dniu 10 kwietnia 2024 r. na wysokości posesji [...] ulicy [...], kierując pojazdem marki Porsche o nr rej. [...] podczas wykonywania manewru wyprzedzania nie zachował szczególnej ostrożności, a zwłaszcza bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego pojazdu w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem marki Volkswagen o nr rej. [...], czynem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń, II. w tym samym miejscu i czasie wyprzedzał pojazd marki Volkswagen o nr rej. [...] bezpośrednio przed przejściem dla pieszych, to jest o wykroczenie z art. 86b § 1 pkt 3 kodeksu wykroczeń. Innymi słowy słusznie organ wskazał na powyższy wyrok, który uznał obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń i art. 86b § 1 pkt 3 kodeksu wykroczeń. Skarżący nie zauważa jednakże, że w wyroku sąd tym wymierzył mu karę na podstawie art. 86b § 1 pkt 3 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 9 § 1 kodeksu wykroczeń. Zgodnie przy tym z treścią art. 9 § 1 kodeksu wykroczeń jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Tym samym - Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia zarówno wykroczenia opisanego w art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń jak też wykroczenia opisanego w art. 86b § 1 pkt 3 kodeksu wykroczeń. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do zastosowania zaskarżonej normy prawnej. Bezspornie z przedmiotowego wyroku nie wynika, że spowodowane przez skarżącego zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zderzenie z innym pojazdem) wydarzyło się dlatego, że skarżący wyprzedzał na przejściu dla pieszych. Skoro zatem, jak wyżej wskazano, wyprzedzenie na przejściu dla pieszych nie był przyczyną spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym, a jedynie okolicznością towarzyszącą temu naruszeniu to słusznie jest stanowisko organu, że nie było podstaw do zastosowania § 3 ust. 6 rozporządzenia. Zastosowanie miała w takim przypadku reguła z § 3 ust. 2 rozporządzenia zgodnie z którą jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub większej liczby naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak również art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nieustaleniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności: nie zbadaniu stanu prawnego i nie zastosowanie przepisów, które w niniejszej sprawie mają zastosowanie oraz naruszeniu prawa do obrony skarżącego. Organ zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.) prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organ słusznie ustalił, że w sprawie zaistniały podstawy do naliczenia skarżącemu punktów za obydwa zaistniałe zdarzenia drogowe, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi. Skuteczność zarzutu obejmującego naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. uzależniona jest natomiast od wykazania, że pozbawienie skarżącego możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy złożenia wyjaśnień mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., I OSK 1691/18; wyrok NSA z 12 marca 2019 r., II OSK 1022/17). Innymi słowy, zgodnie z wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe zaś w okolicznościach omawianej sprawy nie miało miejsca. Treść skargi nie prezentuje bowiem argumentacji w przedstawionym zakresie. Także dokonana z urzędu analiza akt administracyjnych sprawy (w aspekcie wyżej sygnalizowanym) nie dostarczyła podstaw do uznania tego zarzutu za skuteczny. Biorąc pod uwagę powyższe, jak i nie stwierdzając innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które Sąd musi wziąć pod uwagę z urzędu, a które miałyby wpływ na rozstrzygniecie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku. a.kr