III SA/Kr 806/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędzia WSA Bogusław Wolas Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 marca 2025 r. nr SKO.Dr/4122/173/2025 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia reklamowego I.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą we W. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi R. spółka z o.o. z siedzibą we W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 20 marca 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym słupa plakatowo-reklamowego. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 30 października 2023 r. skarżąca zwróciła się do Zarządu Dróg Miasta Krakowa o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym przy ul. K., na działce ewidencyjnej nr [...] w Krakowie, obręb [...] jednostka ewidencyjna K., urządzenia reklamowego w postaci słupa ogłoszeniowo-reklamowego typu "okrąglak" o sprecyzowanych we wniosku wymiarach. Wnioskowany termin umieszczenia ww. urządzenia reklamowego określono na: 31 października – 31 grudnia 2023 r. Do wniosku załączono m.in. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 24 sierpnia 2020 r. w przedmiocie zezwolenia skarżącej na lokalizację ww. urządzenia oraz zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa z 6 września 2023 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu słupa plakatowo-reklamowego na ww. działce. W toku postępowania organ I instancji pozyskał opinię Działu Kontroli Handlu i Reklam z 30 listopada 2023 r., w której oceniono pozytywnie wnioskowaną lokalizację słupa pod względem zgodności z uchwała krajobrazową i negatywnie pod względem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zgodnie z tą opinią umieszczenie spornego słupa we wnioskowanej lokalizacji mogło stanowić przeszkodę dla osób niewidomych – słuchaczy [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie, specjalizującej się w nauczaniu osób z dysfunkcją wzroku, która znajduję w pobliży wnioskowanej lokalizacji. Wskazano też, że umieszczenie słupa we wnioskowanej lokalizacji stanowiło już przedmiot postępowania w związku z zajęciem pasa drogowego bez zezwolenia oraz było przedmiotem skargi Rady i Zarządu Dzielnicy V Krowodrza. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z 31 stycznia 2024 r. odmówił więc skarżącej wydania wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu powołał się na powyższą, negatywną, opinię. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 kwietnia 2024 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie I instancji w całości. Kolegium stwierdziło, że bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania w sprawie o zajęcie pasa drogowego, gdy wniosek strony obejmował czas zajęcia tego pasa, który już upłynął. Przedmiotowego zezwolenia nie można było wydać na okres wsteczny. Na skutek skargi spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r. III SA/Kr 1164/24 uchylił decyzję Kolegium z dnia 30 kwietnia 2024 r. W ocenie Sądu, upływ w toku postępowania administracyjnego okresu na jaki wnioskodawca żądał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie oznaczał, że przestał istnieć przedmiot takiej sprawy administracyjnej. W tym aspekcie Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z 17 września 2020 r., II GSK 127/18 oraz analogiczne stanowisko przedstawionego w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 22 sierpnia 2019 r., II SA/Rz 458/19. Sąd stwierdził, że okres zajęcia pasa drogowego nie stanowi konstytutywnego elementu decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w związku z tym, że brak było podstaw do uznania za trafny przyjęty przez Kolegium kierunek rozstrzygnięcia tej sprawy (uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania przed tym organem z uwagi na bezprzedmiotowość całego postępowania wynikającego z faktu upływu terminu na który spółka wnioskowała o wydanie zezwolenia). Decyzją z dnia 31 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium w Krakowie uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 31 stycznia 2024 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie uzasadnił należycie swojego rozstrzygnięcia, zatem należało zgodzić się z argumentacją spółki, co do twierdzenia, że został naruszony art. 107 k.p.a. Zdaniem Kolegium uzasadnienie decyzji nie było wystarczające, a nawet można przyjąć, że zawierało wewnętrzne sprzeczności. Organ I instancji z jednej strony przyznawał, że umieszczenie przedmiotowego urządzenia reklamowego we wnioskowanej lokalizacji nie kolidowało z treścią tzw. "uchwały krajobrazowej", a z drugiej strony organ odmawiał wydania zezwolenia powołując się na utrudnienia związane z poruszaniem się osób niewidomych w bezpośrednim sąsiedztwie. Tymczasem dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy, na którą powoływał się organ, powyższego nie potwierdzała. Powoływanie się przez organ na fakt, że słup reklamowy, który znajdował się uprzednio w tożsamej lokalizacji był umieszczony bez zezwolenia zarządcy drogi, co było przedmiotem postępowania o nałożenie kary, jak również przedmiotem skargi Rady i Zarządu Dzielnicy V Krowodrza, nie miało znaczenia dla niniejszego postępowania, obecnie bowiem Spółka wystąpiła o wydanie zezwolenia. Decyzją z dnia 18 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił Spółce wydania zezwolenia. Zdaniem organu sporny słup spełniał warunki określone w "uchwale krajobrazowej", jednak umieszczenie go we wskazanym miejscu stanowiłoby przeszkodę dla osób niewidomych, będących słuchaczami znajdującej się w pobliżu [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie, która specjalizuje się w nauczaniu osób z dysfunkcją wzroku. W odwołaniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie, nieuwzględnienie faktów znanych organowi, dokonanie dowolnej a nie obiektywnej oceny materiału dowodowego przez błędne uznanie, że umieszczenie słupa stanowiłoby przeszkodę dla osób niewidomych, podczas gdy: – słup spełnia warunki określone w tzw. uchwale krajobrazowej, – słup nie zaburza ciągów komunikacyjnych pieszych, – lokalizacja słupa nie utrudnia przemieszczania się pieszych, w tym w szczególności osób niewidomych, – lokalizacja słupa znajduje się w bezpiecznej odległości od krawędzi jezdni, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji i odmową wydania zezwolenia na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji; b) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że brak jest przesłanek prawnych i faktycznych do udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. K. w Krakowie, podczas gdy nie ma żadnych podstaw faktycznych do odmowy wydania zezwolenia, z uwagi na fakt, że: – słup spełnia warunki określone w tzw. uchwale krajobrazowej, – słup nie stwarza przeszkody dla pieszych niewidomych, z uwagi na odpowiednią szerokość chodnika i bezpieczną odległość od krawędzi jezdni, – słup nie zaburza ciągów komunikacyjnych pieszych, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji i odmową wydania zezwolenia na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji w procedurze ZDMK-27, naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji, uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: – błędne uznanie przez organ, że umiejscowienie urządzenia reklamowego stanowiłoby przeszkodę dla osób niewidomych, podczas gdy lokalizacja słupa znajduje się w bezpiecznej odległości od krawędzi jezdni, zapewniając pieszym możliwość swobodnego i bezpiecznego poruszania się, – skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem uzasadnienie zawiera ogólne stwierdzenia organu, mogące być generycznie wykorzystywane w dowolnym postępowaniu, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji i odmową wydania zezwolenia na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji w procedurze ZDMK-27 d) naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, organ odstąpił bowiem od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym - wydał decyzję odmowną odbiegającej co do istoty rozstrzygnięcia od wcześniej wydawanych decyzji (udzielającej zgody) w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne sprawy nie uległy zmianie, a tym bardziej organ nie wyjaśnia, dlaczego wcześniej przy wydaniu uprzednich decyzji zezwalających, obecność ww. szkoły nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji zezwalającej, natomiast w niniejszej sprawie - gdy okoliczności faktyczne i prawne nie uległy zmianie - stanowi to główny argument organu przeciwko wydaniu takiej decyzji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji i odmową wydania zezwolenia na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji w procedurze ZDMK-27; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 40 ustawy o drogach publicznych przez jego błędne zastosowanie i odmowę wydania decyzji zezwalającej na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, podnosząc, że urządzenie reklamowe nie spełnia norm dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, podczas gdy umieszczenie urządzenia reklamowego w przedmiotowej lokalizacji nie spowoduje utrudnień czy zagrożeń dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym w szczególności nie spowoduje problemów w przemieszczaniu się osób niewidomych), organ nie wskazał bowiem żadnych słusznych i obiektywnych argumentów przemawiających za wydaniem decyzji odmownej; słup spełnia warunki określone w tzw. uchwale krajobrazowe, co organ sam podkreślił; lokalizacja słupa nie zaburza ciągów komunikacyjnych pieszych, jak również jest on posadowiony bezpiecznej odległości od krawędzi jezdni; powyższe naruszenie skutkowało wydaniem błędnej decyzji i odmową wydania zezwolenia na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji w procedurze ZDMK-27. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w decyzję organu I instancji. Kolegium podało, że w ponownie prowadzonym postępowaniu do akt sprawy dołączono kopię e-maila od przewodniczącego Rady i Zarządu Dzielnicy V Krowodrza z dnia 24 sierpnia 2020 r., w którym zwraca się on o podjęcie interwencji w sprawie przestawienia 2 słupów ogłoszeniowych na al. K., gdyż stanowią przeszkodę dla osób niewidomych. Dodatkowo w piśmie z dnia 12 października 2025 r. Dział Kontroli Handlu i Reklam PKH poinformował, że w dniu 12 maja 2025 r. przeprowadzono kontrolę wskazanego we wniosku miejsca, pasa drogowego al. K. w Krakowie (działka Nr [...] obr. 4 jednostka ewidencyjna K.). Stwierdzono, że umieszczenie słupa we wnioskowanej lokalizacji może stanowić przeszkodę dla osób niewidomych, którzy są słuchaczami [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie, specjalizującej się w nauczaniu osób z dysfunkcją wzroku, która znajduje się w pobliżu wnioskowanej lokalizacji. Zwrócono uwagę, że ograniczenie dostępu do pełnej szerokości chodnika może w znaczący sposób utrudnić poruszanie się niechronionych uczestników ruchu. Dział Kontroli Handlu i Reklam wnioskowaną lokalizację słupa plakatowo - reklamowego negatywnie zaopiniował pod względem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kolegium podało, że w miejscu wnioskowanej lokalizacji słupa chodnik ma szerokość 3,60 m (k-69), natomiast podstawa słupa 1,20 m (k-7), a zwieńczenie słupa 1,40 m. Biorąc pod uwagę powyższe słup zajmowałby ponad 1/3 szerokości chodnika. Zatem zgodzić się należy z organem pierwszej instancji, że ograniczenie dostępu do pełnej szerokości chodnika może w znaczący sposób utrudnić poruszanie się niechronionych uczestników ruchu. Zaznaczyć należy, że ograniczenie dostępu do pełnej szerokości chodnika występowałoby w tylko w miejscu umieszczenia słupa, i mogłoby stanowić zagrożenie i przeszkodę dla osób niewidomych, którzy są słuchaczami [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie, specjalizującej się w nauczaniu osób z dysfunkcją wzroku. Szkoła ta mieści się przy ul. K. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że na właścicielu i zarządcy drogi spoczywa nie tylko prawo, ale również i obowiązek takiego dbania o drogę i pas drogowy, w którym się ona znajduje, aby jej użytkowanie odbywało się w sposób m.in. bezpieczny dla uczestników ruchu drogowego. Dodatkowo w sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego konieczne jest ponowne ustalenie, czy zlokalizowanie określonego obiektu w konkretnym miejscu jest zgodne z celami ustawy o drogach publicznych. Już w 2020 r. Zarząd Dzielnicy V Krowodrza prosił o interwencję w sprawie słupów ogłoszeniowych na al. K. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zarządca drogi zobowiązany jest zapewnić bezpieczeństwo osób poruszających się po chodniku i reagować na sygnały dotyczące potencjalnych zagrożeń i utrudnień. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżąca domagała się uchylenia w całości decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącej przesądzają o tym, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że należy utrzymać decyzję organu I instancji w całości w mocy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowej sprawie, 2) art. 77 k.p.a. przez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji, że należy umorzyć postępowanie I instancji w całości, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącemu przesądzają, że organ II instancji wydał błędną decyzję, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu, 3) art. 7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na braku oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ II instancji, że pomimo braku zbadania motywów wydania decyzji przez organ I instancji, należy umorzyć postępowanie I instancji w całości, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez organ I instancji wynika, że podstawa wydania decyzji przez organ I instancji nie została wystarczająco udowodniona, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu, 4) art. 7, art. 77 § 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: - błędne uznanie przez organ II instancji, że należy umorzyć postępowanie I instancji w całości, podczas gdy organ II instancji w żaden sposób nie zbadał podstaw i motywów wydania decyzji przez organ I instancji i nie zbadał materiału dowodowego, - skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ogóle stwierdzenia organu II instancji, mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu, 5) art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że organ I instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że organ I nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie i nie wskazał wystarczającej podstawy do wydania decyzji, a organ II instancji błędnie uznał że należy utrzymać decyzję organu I instancji w całości w mocy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 40 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie tj. umorzenie postępowania I instancji w całości, podczas gdy organ I instancji wydał błędną decyzję, a organ Ił instancji nie zbadał motywów jej wydania i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu, 2) art. 39 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie tj. utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ I instancji nie udowodnił wystarczająco podstawy wydania decyzji, a organ II instancji nie zweryfikował w żaden sposób motywów którymi kierował się organ I instancji przy rozstrzyganiu sprawy, a w konsekwencji organ II instancji błędnie uznał że należy utrzymać decyzję organu I instancji w całości w mocy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga została uwzględnioną z uwagi na dowolna ocenę przesłanki "zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym" tj. naruszenia art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie. Zgodnie z wskazanym w decyzji art. 39 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889 z późn. zm.) właściwy zarządca drogi (tu: Prezydent Miasta Krakowa) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg czy też odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a. Zdaniem Sądu ocena organów, że zajęcie części pasa drogowego (tj. 1,3 m.) na chodniku o szerokości 3,60 m. zagraża bezpieczeństwu uczniów niedowidzących uczęszczających do [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie przy ul. K. nie została poparta jakimikolwiek, przekonującymi dowodami. Na wstępie Sąd podkreślą, że Spółka pierwotnie uzyskała zezwolenie na lokalizację słupa reklamowego (decyzja z 24 sierpnia 2020 r.) w tym samym miejscu, o które wnioskowała (k. 7 -10 akt administracyjnych). Rzecz jednak w tym, że najprawdopodobniej albo Spółka nie przedłużyła udzielonego jej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, albo też o takie w ogóle nie wystąpiła. Sądowi znana jest bowiem z urzędu okoliczność, że Spółka nie tyle samowolnie stawiała słupy plakatowo-reklamowe na terenie miasta Krakowa, co po uzyskaniu stosownych zezwoleń na lokalizację – nie przedłużała zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Należy podkreślić, że ww. [...] Policealna Szkoła [...] nr [...] w Krakowie znajduje się przy ul. K., a więc jednak w pewnej odległości od miejsca planowanej lokalizacji (w aktach sprawy brak jest szczegółowych ustaleń w tym zakresie) i to na ulicy, po której jeżdżą tramwaje i autobusy miejskie. W praktyce więc, można założyć, że w części ul. K., na której miał być posadowiony słup Spółki, niedowidzący uczniowie ww. szkoły poruszaliby się znacznie rzadziej niż po ul. K. Dodatkowo, organ podkreśla zajęcie 1/3 szerokości chodnika przez słup, ale nie dostrzega, że pomimo tego nadal pozostanie wolna przestrzeń 2,4 m (3,6 -1,20), a więc szerokość chodnika przekraczająca o 90 cm. minimalną odległość przejścia dla pieszych, w sytuacji gdy na chodniku parkują samochody (art. 47 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.). Z tych to powodów Sąd doszedł do wniosku, że organy powołując się na korespondencję przewodniczącego Rady i Zarządu Dzielnicy V Krowodrza z dnia 24 sierpnia 2020 r., a dotyczącą w istocie posadowienia słupa w okresie kiedy nie miał aktualnych zezwoleń, uchyliły się od porównania rzeczywistych przesłanek odmowy wydania zezwolenia z faktycznymi utrudnieniami w poruszaniu się pieszych w ciągu ul. K. W ponownym postepowaniu organy wystąpią do przewodniczącego Rady i Zarządu Dzielnicy V Krowodrza oraz Dyrekcji [...] Policealnej Szkoły [...] nr [...] w Krakowie z wnioskiem o przesłanie informacji, kto i w jakich okolicznościach zgłaszał utrudnienia w poruszaniu się chodnikiem przy ul. K. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organy ponownie ocenią zasadność wniosku Spółki. W tym stanie sprawy, uznając, że skarga jest usprawiedliwiona, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji (pkt I wyroku). O kosztach postępowania w pkt II wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Kwota zasądzona na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania, to wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa i opłata za czynności pełnomocnika.