III SA/Kr 45/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2025 r., nr SKO.PS/4110/677/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 grudnia 2025 r. znak: SKO.PS/4110/677/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025r. poz. 1214 – dalej także: u.p.s.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 17 października 2025 r. nr GOPS-PS-5012-29/25 o odmowie przyznania J. S. (dalej: Skarżący) zasiłku celowego w wysokości 1.000,00 zł, z przeznaczeniem na zakup butów i odzieży na okres jesienno-zimowy 2025/2026. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Organ I instancji ustalił, że Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w starej drewnianej części domu, bez prądu i wody, który nie jest jego własnością, natomiast w drugiej murowanej części domu mieszka matka Skarżącego oraz brat. Skarżący jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Myślenicach jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, przy czym jest on osobą zdolną do pracy. W miesiącu sierpniu 2025 r. Skarżący nie uzyskał żadnego dochodu, nie podejmował prac dorywczych, z których dochód mógłby zasilić budżet i wpłynąć na poprawę trudnej sytuacji materialno-bytowej. Organ I instancji zaznaczył, że w czerwcu 2023 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Myślenicach orzekł o lekkim stopniu niepełnosprawności na stałe, z uwagi na lekką dysfunkcję narządu ruchu Skarżącego, która jednak nie stanowi przeciwskazań do podjęcia pracy na otwartym rynku pracy. Od 2021 r. pracownik socjalny, we współpracy z Powiatowym Urzędem Pracy w Myślenicach podjął starania, by pomóc Skarżącemu w znalezieniu odpowiedniego, satysfakcjonującego zatrudnienia, jednak, mimo wielu propozycji ze strony Urzędu Pracy, czy ofert jakich dostarczył pracownik socjalny, nie udało się Skarżącemu podjąć zatrudnienia o charakterze stałym, czy choćby czasowym. Skarżący określił swoje oczekiwania i zawody, w których chciałby pracować, jednak nie posiada on wymaganego wykształcenia ani doświadczenia zawodowego do ich wykonywania. Organ negatywnie ocenił podejście Skarżącego do ofert pracy przedstawianych przez Urząd Pracy. W maju 2025 r. Skarżący otrzymał skierowanie na prace społeczno-użyteczne w Urzędzie Gminy S. na stanowisku pracownik gospodarczy i nie zgłosił się do pracy. Skarżący przedstawił kolejny raz zwolnienie lekarskie z uwagi na zapalenie zatok, a następnie zapalnie gardła, finalnie nie stawił się do pracy w ogóle. Od kwietnia 2025 r. Skarżący miał wiele realnych możliwości na podjęcie zatrudnienia i z żadnej nie skorzystał. Równocześnie Skarżący permanentnie od wielu lat wnioskuje o zwrot kosztów wszystkiego, co zakupił. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że Skarżący prezentuje całkowicie bierną albo lekceważącą postawę wobec podjęcia działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji, traktując pomoc o charakterze finansowym oraz rzeczowym, jako stałe źródło dochodu, a dotychczasowy staż pracy Skarżącego to zaledwie 2 lata 11 miesięcy i 27 dni, mimo że Skarżący ma już 48 lat. Organ stwierdził także, że ze strony Skarżącego występuje brak współpracy i współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, tymczasem zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej, osoby i rodziny korzystające z pomocy są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji Skarżący zarzucił, że w każdej decyzji odmownej GOPS w S. powołuje się na te same argumenty, co narusza prawo do prawdy obiektywnej, bowiem organ pomocy społecznej winien dążyć do uzyskania informacji wymaganych przez przepisy prawa, a nie wydawać decyzję na podstawie przesłanek, domniemań, osobistej niechęci i manipulowania faktami. W szczególności, Skarżący zaznaczył, że z zaświadczenia Urzędu Pracy w Myślenicach wynika, że obserwuje on na bieżąco oferty pracy, a ponadto sam zwrócił się Urzędu Pracy o wydanie skierowania. Skarżący przedstawił organowi zaświadczenie lekarskie dotyczące aktualnego stanu zdrowia, z którego wynika, że wymaga systematycznej rehabilitacji oraz wyjaśnił, że nie ma środków na wykupienie leków, podobnie jak opału, butów i odzieży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 2 grudnia 2025 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Kolegium powołało art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazało, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej). Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, niepełnosprawności, czy długotrwałej choroby, prawo do świadczeń pieniężnych pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1.010,00 zł (art. 7 i 8 ustawy). W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że Skarżący nie uzyskał żadnych dochodów, poza świadczeniami pieniężnymi na zakup posiłku lub żywności w kwocie 210,00 zł, w miesiącach: wrzesień - grudzień 2025 r. oraz zasiłku okresowego w wysokości 505,00 zł, w miesiącach: wrzesień - grudzień 2025r. Wyjaśniono, że kryterium dochodowe w przedmiocie rozstrzygania o prawie do świadczenia z pomocy społecznej w postaci dofinansowania do zakupu butów i odzieży na okres jesienno-zimowy 2025/2026 wynosi 1.010,00 zł na jedną osobę, podczas gdy miesięczny dochód Skarżącego wynosi 0,00 zł, a zatem znacznie mniej niż kryterium dochodowe. Nadto Skarżący jest osobą bezrobotną, w stałym leczeniu z uwagi na problemy z kręgosłupem oraz posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. W wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 2 października 2025 r. organ I instancji przeprowadził szeroką analizę sytuacji materialnej, zdrowotnej oraz zawodowej Skarżącego. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie została spełniona przesłanka dochodowa, albowiem dochód Skarżącego upoważniał go do świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej, niemniej decyzja dotycząca zasiłku celowego jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach tzw. uznania administracyjnego (art. 39 u.p.s.) polegającego na możliwości dokonania przez organ wydający decyzję wyboru jednego z kilku dopuszczalnych rozwiązań, po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Organ zaznaczył, że Skarżący z pomocy społecznej korzysta od 2003 r. i nie podejmuje żadnych działań, by poprawić swoją sytuację. Natomiast pomoc społeczna powinna mieć udział w pokonywaniu przez osoby i rodziny trudności materialnych i życiowych, jednak nie ma obowiązku zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb. Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, wspierający beneficjentów w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i nie może stanowić ich stałego źródła utrzymania. Sam fakt spełnienia ustawowych kryteriów, nie oznacza zatem automatycznego, czy każdorazowego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, zgodnego z jej oczekiwaniami. Organ I instancji rozpoznając kwestię zasiłku celowego ustalił, że Skarżący jest objęty pomocą w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w okresie od września do grudnia 2025 r. (po 210,00 zł miesięcznie) oraz pomocą w postaci zasiłku okresowego w okresie także od września do grudnia 2025 r. (po 505,00 zł miesięcznie). Powołując się na orzecznictwo sądowe, Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna ma zmierzać do pomocy, a nie do całkowitego wyręczania osób w pozyskiwaniu środków na życie. Nie może również zmierzać do zaspokojenia wszelkich zgłaszanych żądań. Sprzeciwiałoby się to celom opieki społecznej, a co za tym idzie interesowi społecznemu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2016r. sygn. akt II SA/Rz 269/16). Nadto, wsparcie organu pomocy społecznej nie może stanowić sposobu na wyrównanie wszystkich niedostatków, nawet o charakterze elementarnym. Pomoc społeczna przysługuje dopiero wówczas, gdy osoba, mimo wykorzystania wszystkich swoich możliwości poprawy swej sytuacji, nadal pozostaje w niedostatku uniemożliwiającym zaspokojenie potrzeb o charakterze elementarnym. Środki pieniężne z tej pomocy mogą być przeznaczone tylko na zaspokojenie i to w niepełnym zakresie, niezbędnych potrzeb bytowych, o jakich mowa w art. 39 u.p.s (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2017r. sygn. akt II SA/Sz 355/17). Mając na uwadze powyższe Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie przyznania zasiłku celowego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie podjęło wszystkich działań, aby zweryfikować zarzuty stawiane Skarżącemu przez organu I instancji, podczas gdy argumenty organu odmawiające przyznania pomocy są nieprawdziwe. Skarżący wskazał, że skorzystał z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej i wziął udział w targach pracy, jak również składał wielokrotnie swoje CV do różnych firm i chodził na rozmowy kwalifikacyjne o pracę. Swoje kontakty z potencjalnymi pracodawcami spisywał w kartach aktywności, które następnie dostarczał do GOPS w S. Skarżący zwrócił się także trzykrotnie o przyjęcie na staż, ale wybrano inne osoby. Dalej Skarżący wskazał, że posiada zaświadczenie od neurochirurga zwalniające go z prac, które wymagają wysiłku fizycznego i obciążania kręgosłupa, z uwagi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Podkreślił, że problemy z kręgosłupem ograniczają go na rynku pracy. Nie mając pracy nie jest w stanie kupić opału, ubrań, butów, leków, czy żywności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Mając na uwadze tak określone kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w Krakowie odmawiająca skarżącemu przyznania zasiłku celowego w wysokości 1.000,00 zł, z przeznaczeniem na zakup butów i odzieży na okres jesienno-zimowy 2025/2026. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowił art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2025 r., poz. 1214 ze zm) – dalej jako u.p.s. Zgodnie z tym przepisem, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest od dochodu. Choć w przeciwieństwie do zasiłku stałego i okresowego ustawodawca nie sformułował wyraźnie tego obowiązku, to warunek ten wynika z art. 8 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 przysługuje , m.in. (mając na względzie status skarżącego) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 złotych, zwanej kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej. Skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, spełniającą przy tym kryteria określone w art. 7 u.p.s. -niepełnosprawną w stopniu lekkim, ubogą. Dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zasiłku celowego wyniósł 0,00 zł, czyli był niższy niż kryterium dochodowe, które w dacie orzekania przez organ wynosiło 1.010 zł. (art. 8 ust. 1 pkt.1 u.p.s.). Podkreślić należy, że ustawodawca odstąpił od szczegółowego określenia wysokości zasiłku celowego. Wskazał jednakże przykładowo, w cyt. wyżej art. 39 ust. 2 u.p.s. na katalog potrzeb, które powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności jako należące do elementarnych, podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Zaspokojenie tych potrzeb jest niezbędne do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 września 2014 r., II SA/Go 482/14. Lex nr 1513358). Z użytego w art. 39 ust. 1 u.p.s. zwrotu "może" wynika, że decyzja wydana w tym trybie przez organ administracji, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, powoduje, że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Oczywistym jest przy tym, że uznanie administracyjne doznaje ograniczeń. Nie oznacza ono bowiem dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia, lecz daje organowi większą swobodę co do treści rozstrzygnięcia, przy czym organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. W ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt l OSK 1950/10, Lex nr 1070817). W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego tego rodzaju decyzje podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, a jedynie czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W wyroku z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 (Lex nr 47243) NSA stwierdził, że "w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on wszechstronnie zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 k.p.a.". Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 (Lex nr 149543) NSA orzekł, że "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych". Podsumowując, stwierdzić trzeba, że rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu przytoczone zasady zostały zachowane w kontrolowanym postępowaniu. Organ pomocowy odmawiając przyznania skarżącemu żądanego wsparcia wziął pod uwagę wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Poddał pod rozwagę stan zdrowia skarżącego oraz fakt, że mieszka w starej drewnianej części domu, bez wody i prądu. Organ nie kwestionował trudnej sytuacji bytowej skarżącego. Organ dał wyraz swoim rozważaniom w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując skarżącemu możliwości oraz oferując pomoc w znalezieniu odpowiedniego, satysfakcjonującego go zatrudnienia, jednak pomimo wielu propozycji ze strony Urzędu Pracy oraz wielu ofert pracy przedstawionych przez pracownika socjalnego, Skarżący nie podjął żadnego zatrudnienia o charakterze stałym lub chociażby czasowym. Sąd podziela stanowisko organu, który biorąc pod uwagę zasadę subsydiarności pomocy społecznej. Zdaniem Sądu zasady, na których opiera się udzielanie pomocy społecznej, wykluczają możliwość zaspokojenia zgłoszonej przez skarżącego wszystkich potrzeb, tym bardziej że skarżący korzysta z pomocy społecznej od 2003 r. i przez ten czas nie podjął żądnych działań aby poprawić swoją sytuację materialną i życiową. Organy słusznie podkreślają, że dotychczasowy staż pracy wynosi niecałe 3 lata, pomimo, że skarżący ma 48 lat. Należy uwzględnić również, że organ pomocowy dysponuje ograniczoną ilością środków względem zgłaszanych potrzeb i konieczne jest dystrybuowanie pomocy w sposób umożliwiający zabezpieczenie najbardziej elementarnych potrzeb jak największej liczbie osób potrzebujących. Nie ma wątpliwości, że skarżący do takich osób się zalicza. Jego sytuacja życiowa jest znana organom pomocowym i uprzednio wielokrotnie było mu udzielane różnorakie wsparcie w postaci zasiłków okresowych, czy celowych. W okresie od września do grudnia 2025 r. skarżący pobierał zasiłek celowy w kwocie 210 zł na zakup posiłku i żywności. W tym samym okresie korzystał również z zasiłku okresowego w kwocie 505 zł. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że GOPS w S. w każdej decyzji odmownej powołuje te same argumenty, wskazać należy, że od 2003 r. sytuacja materialna i życiowa skarżącego nie uległa zmianie. Skarżący pomimo starań pracowników Urzędu Pracy i pracowników socjalnych nadal nie pracuje i regularnie zwraca się o przyznanie zasiłków z pomocy społecznej. W miarą możliwości GOPS stara się zaspokoić elementarne potrzeby skarżącego przyznając mu zasiłki na zakup żywności oraz zasiłek okresowy. Podkreślić również należy, że skarżący legitymuj się jedynie orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, zatem jest zdolny do pracy, a jednak tej pracy dotychczas nie podjął. Reasumując zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Organy nie pozostawiły poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez Skarżącego, nie pominęły istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego oraz nie dokonały jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Dlatego pomimo odmiennych odczuć skarżącego należy uznać, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe i nie wykraczają poza granice uznania administracyjnego. W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy Sąd uznał działania organów obu instancji za zgodne z prawem, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.