III SA/Kr 1693/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Marta Kisielowska Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na akt Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 czerwca 2025 r. nr ML-02.7140.788.2025.MI w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej oddala skargę.

Przedmiotem skargi A. B. (dalej: "skarżąca") był akt Prezydenta Miasta Krakowa z 18.06.2025 r. (znak ML-02.7140.788.2025.IM) w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. W dniu 23.04.2025 r. skarżąca złożyła do Urzędu Miasta Krakowa Wydział Mieszkalnictwa wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej Kraków z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych (k. 101). We wniosku podała, że wraz z dwoma córkami (H. i A.) zamieszkuje w lokalu na Os. [..] w K. Mieszkanie to składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i ma powierzchnię 58,76 m2. Właścicielem tegoż lokalu jest D. M., osoba obca względem skarżącej. Właściciel złożył przy wniosku oświadczenie, że skarżąca korzysta z mieszkania w oparciu o ustną umowę zawartą na czas określony od kwietnia 2024 r. do kwietnia 2026 r. (k. 105) i ponosi miesięczne opłaty czynszowe za ten lokal (w wysokości 920,96 zł) oraz płaci za prąd (193,31 zł), a koszty te reguluje gotówką do rąk właściciela (k. 39 – oświadczenie). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na potrzebę ustabilizowania, po rozwodzie, swojej sytuacji mieszkaniowej podając, że brak uregulowania tej sytuacji może być argumentem byłego męża do odebrania jej opieki nad dziećmi. Wskazała, że dzięki życzliwości obcych ludzi mieszka obecnie w opisanym wyżej lokalu. 2. Z akt wynika, że skarżąca jest zameldowana na pobyt stały w Krakowie na os. [...] od 24.04.1986 r. (k. 85). Pod tym adresem zameldowany jest ojciec skarżącej (J. B.) na pobyt stały od 22.06.1960 r. Z wydruku księgi wieczystej prowadzonej dla tego mieszkania wynika, że ojciec skarżącej jest wyłącznym właścicielem tej nieruchomości, albowiem na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z 20.06.2024 r. nabył spadek na podstawie testamentu sporządzonego w dniu 02.01.2024 r. po żonie zmarłej (k. 73, k. 75, k. 55). 3. Ze znajdującego się w aktach wyroku rozwodowego skarżącej z 21.01.2025 r. (k. 121) wynika, że miejscem zamieszkania jej córki H. stanowi każdorazowe miejsce zamieszkania matki, zaś drugiej córki – A. – miejsce zamieszkania ojca. Rodzice zawarli ugodę o sprawowaniu opieki naprzemiennej nad córkami. 4.1. W kierowanym do Rady Dzielnicy piśmie z 28.04.2025 r. (k. 81) skarżąca podała, że w lutym 2024 r. do mieszkania, w którym mieszkała z mężem i córkami wprowadziła się nowa partnerka męża. W dniu 26.02.2024 r. mąż próbował usunąć skarżącą z mieszkania, co zakończyło się interwencją policji. Wskazała, że po tym incydencie wyprowadziła się z córkami i dzięki życzliwości rodziny i przyjaciół ma dach nad głową. 4.2. Rada dzielnicy XVIII Nowa Huta w Krakowie w piśmie z 29.04.2025 r. wniosek skarżącej poparła wskazując, że skarżąca mieszka na os. [...] (k. 79) - tj. w lokalu stanowiącym własność jej ojca (przyp. Sądu). 5. Prezydent Miasta Krakowa aktem z 18.06.2025 r. (znak ML-02.7140.788.2025.IM) negatywnie rozpatrzył wniosek skarżącej o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków (k. 21). Podał, że osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem socjalny lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentowania osiągania niskich dochodów (par. 12 Uchwały Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z 5.12.2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2024, poz. 1923; dalej "uchwała"). Wskazał, iż osiągane przez skarżącą miesięczne dochody na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekraczają 130 % najniższej emerytury, tj. 2442,25 i wynoszą 1640,9 zł. Niemniej, z analizy dokumentów wynika, że skarżąca zamieszkuje w lokalu na Os. [...] w K. na podstawie ustnej umowy zawartej na czas od kwietnia 2024 r. do kwietnia 2026 r. Powyższe oznacza – w ocenie organu – że skarżąca ma tytuł prawny do lokalu, gdyż ustana umowa ma także moc wiążącą. W konsekwencji organ uznał, że skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu w postaci ustnej umowy użyczenia, co wyklucza ją z kręgu osób mogących ubiegać się o przyznanie gminnego lokalu mieszkalnego. Organ pouczył skarżącą, że z wnioskiem o udzielenie pomocy mieszkaniowej może wystąpić po skutecznej utracie uprawnień do zajmowanego lokalu. 6.1. W piśmie z 09.07.2025 r. (k. 17) skarżąca poinformowała, że ustną umowę użyczenia zawarł jej ojciec, a nie ona. Wskazała, że wraz z córkami obecnie przebywa w mieszkaniu na os. [...], bo nie ma się gdzie podziać. Jednocześnie nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, bo mieszka kątem u ojca. Wskazała, że umowa użyczenia, w przeciwieństwie do umowy najmu, może być rozwiązana w trybie natychmiastowym, nawet bez uzasadnionej przyczyny. Podała, że właściciel mieszkania właśnie oświadczył, że będzie je sprzedawał i wypowiedział ojcu umowę użyczenia. Do pisma przedłożyła wypowiedzenie datowane na 2.07.2025 r. ustnej umowy użyczenia skarżącej i jej ojcu (podkreślenie Sądu) z dniem 31.07.2025 r. 6.2. W aktach znajduje się również pismo skarżącej także z 09.07.2025 r. (k. 3) o identycznej treści do wyżej przedstawionej z tą różnicą, iż skarżąca wskazuje jako miejsce przebywania - mieszkanie na os. [...], a nie jak wynika z pisma opisanego w pkt 6.1 - na os. [...]. 7. W piśmie z 8.08.2025 r. (k. 13) organ poinformował skarżącą, że nie zaistniały nowe okoliczności, które przyczyniłyby się do pozytywnej weryfikacji wniosku skarżącej. Wskazał, że ocena warunków socjalno-mieszkaniowych dokonywana jest na podstawie informacji zawartych we wniosku według stanu na dzień jego złożenia. Organ podkreślał, że właściciel lokalu w którym skarżąca zamieszkuje, na 5 stronie druku wniosku zaznaczył, że zawarł ze skarżącą ustną umowę do kwietnia 2026 r. Nadto, we wniosku skarżąca podała, że w mieszkaniu na Os. [...] mieszka z dwoma córkami, zaś w piśmie z 9.07.2025 r. wskazała, że mieszka kątem u ojca oraz że ustną umowę zawarł ojciec skarżącej. W ocenie organu, oświadczenia te pozostają to w sprzeczności z danymi prezentowanymi we wniosku. Podał też, że dokument wypowiedzenia umowy użyczenia lokalu mieszkalnego na Os. [...] w K. sporządzony został jedynie na potrzeby prowadzonego postępowania w związku z negatywnym rozpatrzeniem wniosku skarżącej. 8. W piśmie z 01.09.2025 r. (k. 11) skarżąca podała, że po wypowiedzeniu umowy użyczenia musiała wrócić do ojca, gdzie zamieszkuje z córkami w jednym pokoju. Ta zaś sytuacja może skutkować tym, że były mąż odbierze jej prawo do opieki nad córkami, bo nie mają tych samych warunków mieszkaniowych, co u ojca, u którego dziewczynki mają osobny pokój. Z uwagi na tak określone dobro rodziny, skarżąca ponownie wniosła o przyznanie jej lokalu socjalnego. 9. W piśmie z 24.09.2025 r. (k. 7) organ wskazał, że ocena wniosku nastąpiła na dzień jego złożenia tj. na 23.04.2025 r. Wyjaśnił, że podstawą ponownego rozpatrzenia sprawy będzie złożenie wniosku na obowiązującym druku, w którym zaprezentowana zostanie aktualna sytuacja mieszkaniowa skarżącej. Wnioski o udzielenie pomocy mieszkaniowej mogą być składane wyłącznie w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia danego roku, co wynika z par. 1 pkt 2 załącznika nr 2 do uchwały. 10. W skardze skarżąca podała, że jest osobą niepełnosprawną o niskich dochodach oraz matką dwójki dzieci. Obecnie zajmuje z córkami jeden pokój w mieszkaniu ojca, co może skutkować tym, że jej były mąż może wystąpić z wnioskiem do sądu o odebranie władzy rodzicielskiej nad córkami. 11. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 12. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowany akt nie naruszał prawa. 13.1. W kwestii kwalifikacji prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że pismo Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej stanowi akt o którym mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej p.p.s.a), tj. inny niż określony w pkt 1-3 tego przepisu akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisu prawa. Jak wyjaśnił bowiem NSA w wyroku z 23.11.2016 r. (sygn. akt I OSK 1873/15) rozstrzygnięcie o spełnieniu przesłanek do ubiegania się o najem lokalu z zasobu gminy przez konkretny podmiot wnioskujący wymaga zachowania trybu administracyjnoprawnego, tj. wydania aktu stwierdzającego istnienie albo brak uprawnienia odpowiadającego przesłankom określonym przez lokalnego prawodawcę. Akt taki stanowi bez wątpienia realizację zadań publicznych przypisanych organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - w sposób i na zasadach określonych w wydawanym w oparciu o tę ustawę akcie prawa miejscowego. W konsekwencji to od przyjętych w uchwale rady gminy w przedmiocie zasad wynajmowania lokali komunalnych rozwiązań - zależy sposób wyrażania wiążącego stanowiska, zamykającego wnioskodawcy drogę do ubiegania się o najem lokalu komunalnego. Gdy są to akty mające charakter uchwał czy zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego, wówczas należy je zaliczać do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 16). NSA podkreślał przy tym, że w uzasadnieniu do uchwały wydanej w składzie 7 sędziów z 26.06.2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13) zaprezentowano porównanie zakresów obowiązywania art. 3 § 2 ust. 4 i art. 3 § 2 ust. 6 p.p.s.a. NSA w uchwale tej artykułował, że akty te, prócz formy podjęcia, odróżnia to, czy dany akt wykazuje cechy aktu indywidualnego, czy generalnego, a także czy dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, wreszcie czy ma charakter wykonawczy, czy też kreuje nową sytuację prawną adresatów. Jeżeli stanowisko organu administracji publicznej dotyczy realizacji zadania publicznego i rozstrzyga o uprawnieniu wynikającym z przepisów powszechnie obowiązujących, odnosząc się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu, należy je zaliczyć do kategorii aktów opisanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 7.09.2016 r., sygn. akt I OSK 1710/16). Pismo Prezydenta Miasta Krakowa wydane w niniejszej sprawie stanowi w swej materialnej treści samodzielny, jednostronny i władczy akt organu wydany w oparciu o przepisy uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków (uchwała przywołana w punkcie 5 uzasadnienia), co uzasadniało uznanie, że jest to akt o którym mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. 13.2. Przyjęcie wskazanej wyżej kwalifikacji prawnej zaskarżonego aktu nakazywało ocenić, czy skarga została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 53 par. 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W tej sprawie skarżąca odebrała zaskarżony akt 25.06.2025 r., co oznaczało, że termin do wniesienia skargi upływał 25.07.2025 r. Tymczasem skarga wniesiona została 30.10.2025 r., a zatem po terminie wynikającym z przywołanego wyżej przepisu. Ustawodawca przewidział jednak sytuacje niezawinionego wnoszenia skarg na akty określone w art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. i w art. 53 par. 2 zd. 2 p.p.s.a. uregulował możliwość rozpoznania przez Sąd takiej skargi, mimo uchybienia (niezawinionego) terminu do jej wniesienia. Sąd orzekający w tej sprawie uznał, że uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Dostrzec bowiem trzeba, że zaskarżony akt nie zawierał pouczenia o dopuszczalności i sposobie jego zaskarżenia. Nadto, na etapie postępowania w sprawie wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej skarżąca działała samodzielnie (bez fachowego pełnomocnika), co wespół z brakiem stosownych pouczeń nakazywało przyjąć, że skarżąca nie dysponowała należytą wiedzą o terminie w jakim możliwe będzie zaskarżenia tego aktu do Sądu. Wniesienie więc skargi w dniu 30.10.2025 r. nastąpiło bez winy skarżącej. 14. Uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków – w paragrafie 12 – stanowi, że osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentowania faktu osiągania niskich dochodów w rozumieniu niniejszej uchwały. W kontrolowanej sprawie spór dotyczył spełnienia przez skarżącą przesłanki "braku tytułu prawnego do lokalu". Prezydent Miasta Krakowa przyjmował, że skarżącej przysługiwał tytuł prawny do lokalu (tj. do dwupokojowego mieszkania na Os. [...] w K., o pow. 58,78 m2) - w postaci umowy użyczenia zawartej w formie ustnej na okres od kwietnia 2024 r. do kwietnia 2026 r. - i dzięki temu, potrzeby mieszkaniowe skarżącej oraz jej córek, są zaspokojone. Skarżąca natomiast, zarówno na etapie składania wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej, jak też jego rozpatrzenia, nie negowała faktu dysponowania tytułem prawnym do lokalu (umowy użyczenia lokalu) wskazując jednakże na potrzebę dysponowania większą stabilnością sytuacji mieszkaniowej z uwagi na możliwe działania jej byłego męża ukierunkowane na pozbawienie jej władzy rodzicielskiej nad dziećmi z uwagi na brak odpowiednich (symetrycznych względem jej byłego męża) warunków lokalowych. W ocenie Sądu, stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa wyrażone w zaskarżonym akcie nie było wadliwe. Dostrzec należy bowiem, że ze stanu kontrolowanej sprawy wynikało, iż skarżąca ubiegając się o przyznanie lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w formularzu złożonego wniosku wskazała, iż dysponuje prawem do lokalu na Os. [...] w K. Także właściciel tego lokalu złożył jednoznacznej treści oświadczenie, iż łączy go ze skarżącą ustna umowa zawarta na okres 2-ch lat (kwiecień 2024 r. – kwiecień 2026 r.), a obejmująca możliwość korzystania przez skarżącą z jego mieszkania. W ramach tej umowy, skarżąca opłacać miała jedynie opłaty czynszowe i media. W tych okolicznościach organ miał pełne prawo do zasadnego przyjęcia, iż skarżąca dysponuje umową użyczenia tegoż lokalu. Jak stanowi art. 710 k.c. przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Ponoszenie przez biorącego rzecz do używania jedynie kosztów jej eksploatacji, bez odpłatności (wynagrodzenia) za korzystanie z cudzej rzeczy, nosi cechy umowy użyczenia. Według bowiem art. 713 k.c. biorący w użyczenie ponosi bieżące koszty utrzymania rzeczy użyczonej (w tym przypadku lokalu mieszkalnego). Analizowany stosunek prawny w dacie składania przez skarżącą wniosku o pomoc mieszkaniową, jak też – co należy podkreślić – także w dacie wydawania zaskarżonego aktu, trwał już ponad 12 miesięcy. Cechował się więc niewątpliwą trwałością i stabilizacją sytuacji mieszkaniowej skarżącej. Uwzględniwszy powyższą okoliczność, jak też parametry zajmowanego przez skarżącą lokalu w oparciu o wskazany tytuł prawny (jego powierzchnia to ok. 55m m2) stwierdzić należało, iż dawał on podstawy do uznania, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej są stabilnie zaspokojone, zarówno z perspektywy czasowej, jak i samych warunków metrażowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że umowa użyczenia jest prawem do lokalu w rozumieniu art. 23 ust. 2 u.o.p.l., a zatem podmiot, który z niego korzysta nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie lokalu w ramach najmu socjalnego – zob. wyroki NSA z 16.09.2016 r. (sygn. akt I OSK 1089/16); z 4.01.2017 r. (sygn. akt I OSK 1793/16); z 14.06.2022 r. (sygn. akt III OSK 5189/21). Skoro zatem w ocenianej sprawie było niewątpliwe, że skarżąca w dacie składania wniosku o pomoc mieszkaniową, jak też w dacie oceny tego wniosku przez organ posiadała prawo do lokalu w postaci umowy użyczenia, to konsekwentnie należało przyjąć, że nie spełniała przesłanki braku dysponowania tytułem prawnym do lokalu, o której stanowi par. 12 uchwały i art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie prawa lokatorów. Zgodnie z tym ostatnio wskazanym przepisem, umowa najmu socjalnego lokalu, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1, może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu (...). Przyjęta przez organ administracji i zaakceptowana przez Sąd kwalifikacja stosunku prawnego w oparciu o który skarżąca korzystała z lokalu na Os. [...] w K. znajduje potwierdzenie w dokumencie wypowiedzenia tegoż stosunku prawnego, gdzie jednoznacznie wskazano, iż wypowiedzeniu ulega właśnie "umowa użyczenia". W tym miejscu zając należy stanowisko odnośnie tego, czy zaoferowane przez skarżącą organowi w dniu 11.07.2025 r. (k. 17) oświadczenie z 2.07.2025 r. (k. 19) o wypowiedzeniu umowy użyczenia lokalu przez jego właściciela mogło rzutować na zmianę zapatrywań na sprawę. Wg Sądu, potrzeby mieszkaniowe skarżącej organ miał obowiązek ocenić wyłącznie na dzień wydania zaskarżonego aktu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – por. NSA w wyroku z 9.12.2025 r. (sygn. akt III OSK 784/25). Wyłącznie zatem miarodajną datą ocen w zakresie sytuacji mieszkaniowej skarżącej był dzień 18.06.2025 r., zaś wszelkie zmiany tej sytuacji następujące po wskazanej dacie – uznać należało za niemające bezpośredniego przełożenia dla spełnienia przesłanek udzielenia pomocy mieszkaniowej. Okoliczność ta powoduje więc, że zaoferowane organowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy – nie miało doniosłości prawnej w tej sprawie, co też trafnie podnosił organ w piśmie z dnia 8.08.2025 (k. 13). Drugą kwestią podlegającą ocenie było zanegowanie przez skarżącą faktu, iż była ona stroną umowy użyczenia. Jak wynika z akt, w piśmie z 9.07.2025 r. (k. 17) skarżąca podnosiła, że stroną umowy był jej ojciec, a nie ona. Dostrzec jednak trzeba, iż ze znajdującego się w aktach "wypowiedzenia umowy użyczenia" wynika, iż zostało ono skierowane zarówno do skarżącej, jak też do jej ojca (k. 19). Nie można było więc przyjmować, że stroną spornej umowy mógł być jedynie ojciec skarżącej, skoro wypowiedzenie tego stosunku prawnego nastąpiło jednocześnie względem skarżącej. Obecny na rozprawie zawodowy pełnomocnik skarżącej nie potrafił logicznie wytłumaczyć treści tego dokumentu w kontekście twierdzeń, iż to nie skarżca była stroną tej umowy. (k. 31v a.s.). Nadto, nie sposób zrozumieć, po co ojciec skarżącej miałby zawierać umowę dającą możliwość mieszkania w lokalu, skoro sam dysponuje własnym mieszkaniem (por. punkt 2 uzasadnienia), w którym jest zameldowany na pobyt stały od 22.06.1960 r. Końcowo zająć należało stanowisko odnośnie do poglądu organu zawartego w piśmie z dnia 8.08.2025 r. (k. 13), iż wypowiedzenie umowy użyczenia nastąpiło jedynie na potrzeby niniejszego postepowania. Choć Prezydent Miasta Krakowa bliżej nie wyjaśnił motywów stojących za takim wnioskiem, to jednak – Sąd orzekający w tej sprawie – sam wniosek uznaje za zasadny i go aprobuje. Dostrzec zaś trzeba, że już samo oświadczenie właściciela mieszkania (D.M.) składane na etapie ubiegania się skarżącej o pomoc mieszkaniową wskazywało na trwałość umowy łączącej właściciela mieszkania ze skarżącą. Umowa ta bowiem zawarta miała zostać na okres 2-ch lat. Odnotować należy, iż na etapie wypełniania wniosku (k. 105) w dniu 10.03.2025 r. właściciel mieszkania nie zastrzegał, aby w ogóle dopuszczał, że przed wskazanym terminem (04.2026 r.) zakończyć może stosunek umowny łączący go ze skarżącą. Pojawienie się w dniu 2.07.2025 r. pisma informującego o wypowiedzeniu umowy, nastąpiło przy tym niezwłocznie po odebraniu przez skarżącą pisma z 18.06.2025 r. – zawierającego informację o negatywnym rozpatrzeniu jej wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej, w której organ pouczał skarżącą, że ubieganie się o najem lokalu socjalnego może nastąpić po skutecznej utracie tytułu prawnego do lokalu. W kontekście tych pouczeń zasadnie uznać więc należało, że wypowiedzenie umowy pozostawało w ścisłej (bezpośredniej) korelacji czasowej z zaskarżonym aktem, co naprowadzało z kolei na wniosek, że nastąpiło to właśnie reakcji na powyższe pismo. Nieodparta zatem logika tej sytuacji wskazuje, że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy użyczenia następujące zaraz po otrzymaniu przez skarżącą pisma informującego, że to umowa ta stoi na przeszkodzie dalszemu kontynuowaniu procedury rozpoznawania wniosku o najem lokalu gminnego – złożone zostało jedynie na potrzeby tej procedury celem wykazania przesłanki braku dysponowania tytułem prawnym do lokalu. Reasumując powyższe, Sąd podzielił zapatrywanie organu, iż skarżąca składając wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej dysponowała tytułem prawnym do lokalu, który długotrwale zapewniał możliwość korzystania z lokalu o adekwatnych dla kilkuosobowej rodziny warunkach metrażowych. 15. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 p.p.s.a.