III SA/Kr 1639/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 28 czerwca 2018 r. nr XLVI/481/2022 o sprostowaniu i ujednoliceniu pisowni istniejących nazw ulic i placów na terenie Gminy Chrzanów postanawia odrzucić skargę.

J. S. pismem z dnia 12 września 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 28 czerwca 2018 r. nr XLVI/481/2022 o sprostowaniu i ujednoliceniu pisowni istniejących nazw ulic i placów na terenie Gminy Chrzanów. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśniał m.in., że stosownie do obowiązującego porządku prawnego nie wolno zmieniać lub poprawić, skracać jedną uchwałą wiele uchwał o nadaniu nazwy ulicy czy placu. Skarżący zakwestionował również możliwość prostowania i ujednolicania nazw ulic i placów, które nie istnieją od 31 grudnia 1990 r., a te uchwalone pomiędzy 1 stycznia 1991 r. a 7 lipca 1997 r. nie posiadają mocy prawnej. W zażaleniu z dnia 4 stycznia 2023 r. na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 31 października 2022 r. skarżący wyjaśnił, że skargę wniósł "pro publico bono". Burmistrz Miasta Chrzanowa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm.) dalej w skrócie u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) dalej powoływanej w skrócie jako P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Z treści art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. wynika, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru skargi powszechnej (actio popularis), zatem warunkiem skutecznego wniesienia samej skargi jest wykazanie przez stronę skarżącą, że zaskarżona uchwała naruszyła prawnie chroniony interes skarżącego lub prawnie przyznane mu uprawnienie. Art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02). W orzecznictwie podkreśla się, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotna jest przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 28 czerwca 2018 r. nr XLVI/481/2022 o sprostowaniu i ujednoliceniu pisowni istniejących nazw ulic i placów na terenie Gminy Chrzanów. Uchwała ta podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. Z powyższego przepisu wynika wyłączna właściwości rady gminy do podejmowania uchwał m. in. w sprawach dotyczących nazw ulic. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie brak jest jakichkolwiek przepisów przyznających skarżącemu uprawnienia do wnoszenia skargi na ww. uchwałę w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83; wyrok NSA z 17 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 117/19; wyrok NSA z 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II GSK 2707/21). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazuje również, że sama przynależność skarżącego do wspólnoty samorządowej i chęć działania w jej imieniu, nie może być źródłem interesu prawnego w sprawie, której przedmiotem jest sprostowanie i ujednolicenie pisowni istniejących nazw ulic. Fakt, że skarżący zamieszkuje na terenie Gminy Chrzanów, której dotyczy uchwała nie jest źródłem uprawnienia do wniesienia skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielając zaprezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia, że mieszkańcy gminy nie mają interesu prawnego do zaskarżenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym uchwały o zmianie nazwy ulicy (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 2845/21; wyrok NSA z 6 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 1968/02, wyrok NSA z 4 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 1477/01, wyrok NSA z 8 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 3229/00) uznał, że skargę należało odrzucić. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.