II SA/Po 875/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. skargi J. H. i L. H. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr L/430/2022 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Miasta i Gminy Wronki postanawia: odrzucić skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak

J. H. i L. H. (zwani dalej łącznie skarżącymi lub stroną) wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 25 sierpnia 2022 r., nr L/430/2022, w sprawie uznania za bezzasadną skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Wronki. Z analizy treści skargi wynika, że znamiona bezczynności Burmistrza ma wypełniać według skarżących brak reakcji tego organu na szereg wcześniejszych skarg pp. H. na Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy, które adresowane były zarówno do Przewodniczącego Rady Miasta i Gminy oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podstawę prawną uchwały L/430/2022 stanowiły przepisy: art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 559) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miasta i Gminy Wronki wskazała, że zgodnie z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 poz. 735 ze zm. dalej k.p.a.) organem właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań i działalności organu wykonawczego gminy i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy. Rozpatrywanie skargi dotyczącej wykonywania zadań zarówno burmistrzów jak i ich zastępców, należy więc do organu stanowiącego gminy. Wskazano, że określenie jako bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Wronki braku reakcji skargi na Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy jest bezzasadne. Podjęcie przez burmistrza czynności w sprawie skarg powszechnych na zastępcę burmistrza byłoby rozpatrywaniem skarg we własnej sprawie (organu wykonawczego). Byłoby to jawnym naruszeniem porządku prawnego, dlatego Rada Miasta i Gminy postanawia uznać skargę za bezzasadną zgodnie z § 1 uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w zakresie kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Dodać należy, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, przy czym może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.). Z powyższego wyliczenia wynika, że kognicji sądu administracyjnego nie podlegają sprawy ze skarg wnoszonych w trybie przepisów działu VIII k.p.a., w tym na podstawie art. 227 k.p.a., wedle którego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Pogląd ten jest również utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2490/17; z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07, CBOSA) Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga wniesiona w trybie działu VIII k.p.a. uruchamia jednoinstancyjne postępowanie uproszczone, które kończy się czynnością materialno-techniczną poprzez zawiadomienie o sposobie rozpoznania skargi przez organ do tego właściwy. Gdy organem tym jest organ kolegialny, czynność taka przybrać może formę uchwały takiego organu. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego podjęta na podstawie art. 227 k.p.a. jest taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Wobec powyższego skoro J. i L. H. przedmiotem skargi uczynili uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Miasta i Gminy Wronki, wydanej na postawie art. 229 pkt 3 k.p.a., zatem uznać należy, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak