III SA/Kr 1464/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 11 września 2025 r., nr ON-I.9531.1.3093.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie postanowieniem z dnia 11 września 2025 r. znak sprawy ON-I.9531.1.3093.2025 na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 913) oraz art. 59 § 2 w zw. z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.) i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r. poz. 857), po rozpatrzeniu prośby z dnia 29.08.2025 r. skarżącego J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w dniu 15.05.2025 r. nr: SZ-12-1.8421.1.11505.2024. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie 15.05.2025 r. wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, którym zaliczył skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności. 2.06.2025 r. orzeczenie zostało nadane na wskazany w aktach sprawy adres do korespondencji, listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Pomimo dwukrotnego awizowania, pismo nie zostało podjęte przez osobę odwołującą z Urzędu Pocztowego. 24.06.2025 r. Urząd Pocztowy w Krakowie podjął decyzję o zwrocie przesyłki, w związku z powyższym zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. datę 24.06.2025 r. uznaje się za datę skutecznego doręczenia orzeczenia, zatem termin do wniesienia odwołania zgodnie z przepisami upłynął 8.07.2025 r. 29.08.2025 r., tj. 52 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania, skarżący wniósł odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie, za pośrednictwem organu I instancji, wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Wojewódzkiego Zespołu 9.09.2025 r. Po rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy wskazał, że rozpatrzenie wniesionego po upływie terminu odwołania uzależnione jest od spełnienia kilku przesłanek przewidzianych w art. 58 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu trudno jest nie przypisać osobie odwołującej winy, albowiem została ona prawidłowo pouczona o trybie wnoszenia odwołania, które należało wnieść za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. W treści prośby odwołujący wyjaśnił, że nie miał odpowiedzi od organu na adres zamieszkania, nie otrzymał również zawiadomienia (awizo) informującego o odbiorze przesyłki poleconej z Urzędu Pocztowego. W ocenie organu wskazany przez skarżącego powód nie może być uznany za obiektywną przesłankę usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a tym samym nie została spełniona przesłanka braku winy osoby odwołującej, umożliwiająca zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego. We wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżący adres do korespondencji podał: ul. M. [...], [...] K. Przez cały okres postępowania to właśnie na ten adres była skutecznie kierowana korespondencja organu. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności również zostało wysłane na wskazany adres do korespondencji oraz skutecznie doręczone 24.06.2025 r., zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że dołożył należytej staranności i uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Skarżącemu, jak każdej ze stron postępowania prowadzonego przed organem l instancji, przysługuje 14 dni na wniesienie odwołania od otrzymanej decyzji, o czym został wyraźnie pouczony w jej treści. Jest to m. in. termin do zapoznania się z orzeczeniem, czy też zweryfikowania czy w orzeczeniu został uwzględniony cel, dla którego osoba ubiegała się o wydanie orzeczenia. Skarżący nie wykazał się należytą starannością - w ciągu 14 dni od odbioru orzeczenia nie podjął żadnych czynności zmierzających do skutecznego dochodzenia swych praw. Rozpatrując niniejszą sprawę, organ wziął pod uwagę m.in. ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz ocenę stanu zdrowia skarżącego, sporządzoną na posiedzeniu składu orzekającego Miejskiego Zespołu na podstawie bezpośredniego badania orzeczniczego oraz załączonej do wniosku o wydanie orzeczenia dokumentacji medycznej. Organ stwierdził, że skarżący kwalifikuje się aktualnie do lekkiego stopnia niepełnosprawności, powodujące istotne obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, nie jest natomiast osobą wymagającą zatrudnienia w warunkach pracy chronionej. Organ wskazał, że w obecnej sytuacji skarżącemu w każdym czasie przysługuje prawo złożenia w Miejskim Zespole ponownego wniosku o wydanie orzeczenia, z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący – J. K. Zdaniem skarżącego postanowienie jest nieprawidłowe albowiem niedochowanie prze niego terminu nie było zawinione. Nie otrzymał przesyłki sądowej zawierającej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Nie otrzymał również awiza. Pismem z dnia 17 kwietnia 2026 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego w uzupełnieniu skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 44 § 1-4 w zw. z art. 129 § 2 w zw. z art. 134 w z w. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w dniu 24.06.2025 r. doszło do doręczenia zastępczego skarżącemu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 15.05.2025 r., znak sprawy: [...], a termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu z dniem 08.07.2025 r. w sytuacji, gdy na podstawie znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej koperty z potwierdzeniem odbioru ww. orzeczenia brak jest możliwości ustalenia ponad wszelką wątpliwość czy jakiekolwiek awizo zostało pozostawione skarżącemu i czy spełnione zostały wszystkie przesłanki dla skuteczności przyjęcia przez organ w tej sytuacji fikcji doręczenia, mając na względzie także fakt, że skarżący zakwestionował to doręczenie i udał się osobiście po odbiór ww. orzeczenia. naruszenie art. 58 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przywrócenia na prośbę skarżącego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 15.05.2025 r., wobec uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy skarżącego, podczas gdy zasadne winno być przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem: - Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań operatora pocztowego - organ niesłusznie przyjął, że doszło do fikcji doręczenia, - organ wydając zaskarżone postanowienie pominął to, że skarżący udał się osobiście po decyzję i podniósł w odwołaniu fakt braku pouczenia go o przysługującym mu prawie do wniesienia odwołania oraz prawie do przywrócenia terminu, co naruszyło zasadę zaufania do władzy publicznej, - organ wydając zaskarżone postanowienie całkowicie pominął okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego oraz jego trudnymi warunkami życiowymi, które zgłaszał on w odwołaniu jako współprzyczyny dla wniesienia odwołania w dniu 29.08.2025 r. Pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli sądu było postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w dniu 15.05.2025 r. nr: [...]. Zgodnie z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2025 poz. 1691) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 §1 k.p.a.). Zgodnie z art. 58 § 1-3 k.p.a. i art. 59 § 2 k.p.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, przy zachowaniu następujących warunków: a) braku upływu okresu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.); b) uprawdopodobnienia we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazującej na brak winy strony w uchybieniu terminu (art. 57 § 1 k.p.a.); c) dokonaniu – równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu - czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 58 § 2 k.p.a.). Z powyższych przepisów wynika, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentuje argumentację uprawdopodobniającą brak swojej winy w niedochowaniu terminu, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna niedochowania terminu istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o jego przywrócenie. Odnotować przy tym należy, że ustawodawca nie wymaga udowodnienia tych okoliczności tylko ich uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Wymaganie uprawdopodobnienia zamiast udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu świadczy o intencji ustawodawcy odformalizowania i uproszczenia postępowania w tym przedmiocie, tak aby ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji i na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie zbyt pochopnie drogi do obrony jej praw. Tym niemniej przywrócenie terminu uzasadnia tylko podanie przez wnioskodawcę takich obiektywnych i niezależnych od niego okoliczności, które wskazują na to, że nawet pomimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, nie mógł dokonać czynności w terminie. O zaistnieniu przesłanki "należytej staranności w dochowaniu terminu" można zasadnie mówić wówczas, gdy wnioskodawca uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jakiejkolwiek jej winy, choćby w postaci niedbalstwa, w uchybieniu terminu - a zatem, gdy przedstawi okoliczności wskazujące, że nie miał możliwości dokonania czynności w wyznaczonym terminie. Przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają bowiem wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (zob. np. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2550/17, wyrok NSA z 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1247/16, wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt I OSK 342/24) Spór koncentrował się w sprawie wokół przesłanki uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia. Mając powyższe na uwadze powyższe, rozważenia zatem wymaga kwestia, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Uprawdopodobnienie przeszkód uniemożliwiających dochowanie czynności obciąża wnioskującego, przy czym uprawdopodobnienie oznacza, że strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. O braku winy można więc mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie. Pogląd ten został najpełniej wyrażony w wyroku NSA z 15 września 2020 r., II GSK 3387/17, zaś sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Przeszkodą taką może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Warunek braku zawinienia w uchybieniu należy przy tym oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (zob. wyrok NSA z 3 czerwca 2008 r., II FSK 511/07 oraz z 19 maja 2011 r., I FSK 152/10). Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. W orzecznictwie wyjaśniono, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, od niego niezależnej. Innymi słowy o braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu zalicza się, np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą (wyrok NSA z 26 stycznia 2024 r., I FSK 134/22). W orzecznictwie wyrażono również słuszny pogląd, że nie można uznać za przeszkodę o charakterze nadzwyczajnym, uniemożliwiającym podejmowania czynności postępowania, faktu przebywania poza miejscem zamieszkania. Osoba świadoma tego, że określonym, dłuższym okresie nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy. Jeżeli strona nie podejmuje takich czynności, w konsekwencji czego uchybia terminowi wyznaczonemu do dokonania czynności, to brak podstaw do uznania, że uchybiła terminowi bez swojej winy (postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., II FZ 911/12; wyrok WSA Rzeszowie z 23 kwietnia 2024 r., I SA/Rz 34/24 ). Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący nie wykazał, by zaszły tego rodzaju niezależne od niego zdarzenia, które usprawiedliwiałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w szczególności nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem sądu okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie świadczą o braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Aby uprawdopodobnić brak winy, skarżący winien uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna, trudna do przezwyciężenia i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. W realiach sprawy skarżący jako okoliczność stanowiącą o braku jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania powołał się na fakt nieotrzymania przesyłki, stwierdził, że nie mógł odebrać orzeczenia. Biorąc powyższe pod rozwagę, zdaniem sądu, skarżący mając świadomość, że: po pierwsze: toczy się postępowanie z jego wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, po drugie: korespondencja jest kierowana na adres, pod którym nie przebywa codziennie, powinien podjąć wszystkie możliwe środki, aby zapewnić sobie wiedzę o etapie prowadzonego postępowania oraz zagwarantować ochronę swoich praw w tym postępowaniu. W ocenie sądu zaniechanie skarżącego w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niego korespondencji, należy uznać za brak staranności w prowadzeniu własnych spraw. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji, aktualna staje się bowiem powinność takiego zorganizowania swoich spraw przez skarżącego, aby podczas trwającej nieobecności, jego interesy nie doznały uszczerbku oraz by nie wywołało to dla niego negatywnych konsekwencji procesowych. Zawarta w aktach koperta, w której nadano przedmiotowe orzeczenie, wraz z naniesionymi pieczęciami i adnotacjami doręczyciela, jak też dołączony do tej koperty dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru poświadczają, iż przesyłka została awizowana w dniu 9 czerwca 2025 r. Datę 09.08.25 Sąd uznaje, za oczywista omyłkę, z pieczęci umieszczonej obok tej daty wyraźnie wynika, ze chodzi o 9 czerwca 2025 r. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 17 czerwca 2025 r., a w dniu 24 czerwca 2025 r., przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacja nie podjęto w terminie. O braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy czym dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Takie przeszkody w niniejszej sprawie, w ocenie sądu, nie wystąpiły. W sytuacji dłuższej nieobecności skarżącego, dbałość o własne interesy wymaga ustanowienia pełnomocnika w sprawie lub pełnomocnika do doręczeń. Tego rodzaju aktów staranności skarżący nie dochował, dlatego nie może być mowy o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Podsumowując, zdaniem sądu, organ prawidłowo stwierdził, że wskazywane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.