II GSK 416/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosków K. O. o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko oraz o zbadanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie ze skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2850/24 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia kompensacyjnego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych postanawia: 1. odrzucić wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności; 2. oddalić wniosek o wyłączenie sędziego.

Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA zarządzeniem z 16 marca 2026 r. skierowała na rozprawę w dniu 6 maja 2026 r. sprawę o sygn. akt II GSK 416/26 ze skargi kasacyjnej K. O. (dalej: "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2850/24 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie przyznania świadczenia kompensacyjnego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, wyznaczając następujący skład orzekający: sędziego NSA Elżbietę Czarny-Drożdżejko, sędziego NSA Wojciecha Kręcisza, sędziego del. WSA Izabellę Janson. W piśmie, które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego 5 maja 2026 r., skarżąca wystąpiła na podstawie art. 19, art. 20 oraz art. 22 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1367, ze zm.; dalej p.u.s.a.), o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko od rozpoznania sprawy. Ponadto wniosła o: • wstrzymanie rozpoznania sprawy do czasu rozstrzygnięcia wniosku; • dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z informacji opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 88b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.; dalej p.u.s.p.), na okoliczność dat powołania sędziego Elżbiety Czarny-Drożdżejko na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, • dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia o rozprawie z 16 marca 2026 r. na okoliczność składu sądu oraz terminu rozprawy; • dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2024 r., sygn. II GSK 858/20 - na okoliczność wcześniejszych wiążących wskazań NSA dotyczących obowiązku szerokiej, realnej i prozdrowotnej kontroli działań organów państwa w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa szczepionki oraz skutków niepożądanego odczynu poszczepiennego, • dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2026 r., sygn. II GSK 639/25, wydanego w sprawie B. C. z udziałem sędzi NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko jako sędzi sprawozdawcy - na okoliczność sposobu zastosowania przez tę sędzię wcześniejszych wytycznych NSA w sprawie dotyczącej składu szczepionki, bezpieczeństwa osoby poszkodowanej po szczepieniu oraz obowiązku rzeczywistego wyjaśnienia okoliczności sprawy przez organ; • dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii oraz z informacji Ministerstwa Zdrowia dotyczącej obowiązku szczepienia służb medycznych - na okoliczność tego, że szczepienie przeciwko COVID-19 miało dla personelu medycznego charakter obowiązkowy i publicznoprawny, co jest istotne przy ocenie bezstronności w sprawach dotyczących obowiązkowych albo faktycznie wymuszonych szczepień. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał m.in., że ww. sędzia została powołana odpowiednio na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego już po zasadniczej zmianie modelu wyboru sędziowskich członków Krajowej Rady Sądownictwa i po utrwaleniu publicznego, konstytucyjnego, unijnego oraz konwencyjnego sporu dotyczącego statusu organu uczestniczącego w procedurze nominacyjnej. Pełnomocnik wskazał, że ma świadomość, iż okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą przesądzać o braku bezstronności. Okoliczność ta ma jednak znaczenie przy łącznej ocenie wszystkich elementów sprawy, zwłaszcza w świetle art. 5a p.u.s.a. Pełnomocnik podniósł, iż złożony wniosek nie opiera się zatem wyłącznie na okolicznościach nominacyjnych. Istotne znaczenie ma także zachowanie sędzi po powołaniu, w szczególności sposób orzekania w innej sprawie prowadzonej przez tego samego pełnomocnika i dotyczącej skutków szczepienia. Powołał się przy tym na sprawę, w której sędzia Elżbieta Czarny-Drożdżejko pełniła rolę sędziego sprawozdawcy – tj. o sygn. akt II GSK 639/25. Według oceny pełnomocnika orzeczenie to zostało wydane wbrew wcześniejszym wskazaniom NSA (w sprawie o sygn. akt II GSK 858/20) albo co najmniej z pominięciem ich rzeczywistego znaczenia. Nie jest to powoływane jako zwykła polemika z niekorzystnym wynikiem innej sprawy, lecz jako okoliczność pokazująca utrwalony sposób podejścia tej sędzi do spraw dotyczących bezpieczeństwa szczepień i odpowiedzialności państwa za skutki poszczepienne. Podniósł, że w obu sprawach występuje ta sama zasadnicza oś problemu: czy osoba, która doznała szkody zdrowotnej po szczepieniu, może liczyć na realne, pogłębione i bezstronne rozpoznanie sprawy przez organ państwa oraz sąd. Z perspektywy strony powstaje obiektywna wątpliwość, czy sędzia, która zignorowała wcześniejsze wytyczne NSA korzystne dla osoby poszkodowanej po szczepieniu, będzie w niniejszej sprawie zdolna do pełnego i bezstronnego rozważenia argumentów dotyczących szkody poszczepiennej. Wskazał również, że przyczyna wniosku w pełnym znaczeniu ujawniła się dopiero po zestawieniu informacji o aktualnym składzie z informacjami o dacie powołania sędzi oraz z wcześniejszym sposobem orzekania w innej sprawie. Sama znajomość nazwiska sędziego nie oznacza jeszcze wiedzy o okolicznościach mogących uzasadniać wniosek o wyłączenie. Dopiero bieżąca weryfikacja tych danych pozwoliła stronie na ocenę, że zachodzi potrzeba złożenia niniejszego wniosku. Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko w dniu 8 maja 2026 r., złożyła oświadczenie, w których wskazała, że nie istnieją po jej stronie okoliczności, które mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w rozpoznaniu sprawy, wyłączające ją od jej rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem rozpoznania są: wniosek o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko od rozpoznania sprawy o sygn. II GSK 416/26 oraz wniosek o zbadanie spełnienia przez tego sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności. Powołane przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z 5 maja 2026 r. instytucje prawne stanowiące podstawę wyłączenia sędziego od orzekania, wynikające z regulacji art. 19 p.p.s.a. i art. 5a p.u.s.a., różnią się zakresem przedmiotowym, procedurą stosowania i znajdują zastosowanie w odmiennych okolicznościach. Podkreślić należy zatem ich odrębność. W świetle art. 19 p.p.s.a. przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepisy te mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z kolei zgodnie z art. 5a § 1 p.u.s.a. dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym, wymogów niezawisłości i bezstronności, z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. W każdym postępowaniu sądowym obowiązuje zasada braku konkurencyjności środków ochrony prawnej określana, jako zasada jednotorowości obrony swych praw. Oznacza ona, że określonemu podmiotowi znajdującemu się w danej sytuacji procesowej przysługuje tylko jeden środek prawny. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w aktualnym stanie prawnym ustawodawca przewidział dwie bardzo podobne instytucje prawne, które w sposób prewencyjny umożliwiają kontrolę bezstronności sędziego. Instytucje te różnią się zarówno zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania. W konsekwencji takich regulacji unormowania te powinny być stosowane w odmiennych okolicznościach. Ustawodawca, dostosowując się do powyższej zasady, przyznał podmiotom uprawnionym prawo składania wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. w przypadku braku bezstronności sędziego wynikającej z powiązania z podmiotami lub przedmiotem postępowania. Natomiast w sytuacji kwestionowania niezawisłości i bezstronności sędziego na skutek okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu przyznano uprawnienie do składania wniosku w trybie art. 5a p.u.s.a. (tak: postanowienia NSA z 9 maja 2023 r., sygn. akt I GZ 111/23 i I GZ 112/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rezultacie, w aktualnym stanie prawnym nie istnieje podstawa do wyłączenia sędziego w trybie art. 19 p.p.s.a. z powołaniem się na "okoliczności towarzyszące jego powołaniu", gdyż przesłanka ta podlega badaniu wyłącznie w trybie art. 5a p.u.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny odrębnie rozpoznał wniosek o zbadanie przez sędziego spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności, o którym mowa w art. 5a p.u.s.a. i wniosek o wyłączenie sędziego, którego podstawę stanowiły przesłanki z art. 19 p.p.s.a. Wniosek o zbadanie przez sędziego spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności podlegał odrzuceniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 5a § 4 p.u.s.a. wniosek o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego, o którym mowa w art. 5a § 1 p.u.s.a., składa się w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę, a po upływie tego terminu, prawo do wniesienia wniosku wygasa. Z kolei wniosek złożony po upływie terminu albo z innych przyczyn niedopuszczalny podlega odrzuceniu (art. 5a § 6 p.u.s.a.). Zawiadomienie o terminie rozprawy wraz z informacją o składzie orzekającym, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 24 marca 2026 r. Termin do złożenia wniosku upłynął 31 marca 2026 r. Wniosek złożony 5 maja 2026 r. podlegał zatem w myśl art. 5a § 6 p.u.s.a., odrzuceniu. Okoliczności mające mieć wpływ na przekroczenie terminu, na które powołuje się skarżąca, są irrelewantne z prawnego punktu widzenia. Odnosząc się natomiast do wniosku o wyłączenie sędziego, sformułowanego w oparciu o art. 19 p.p.s.a., wskazać należy, że na gruncie tego przepisu podstawą wyłączenia sędziego są zarówno okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, jak i wszelkie inne okoliczności o charakterze obiektywnym dające podstawę do sformułowania uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Przez stosunki osobiste rozumieć należy relacje charakteryzujące się istnieniem więzi uczuciowej, emocjonalnej bądź gospodarczej. Inne uzasadnione okoliczności mogą dotyczyć np. związków sędziego z daną sprawą (por. postanowienie NSA z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 353/14; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przesłanka wyłączenia sędziego wymieniona w art. 19 p.p.s.a. ma charakter względny. Oznacza to konieczność oceny każdego konkretnego przypadku. Ustawodawca posługując się pojęciem "okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności", nałożył na sąd obowiązek zbadania, czy owa okoliczność w danej sprawie rzeczywiście istnieje. Przy czym zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia, a więc okoliczności wywołujących uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. W tym ujęciu nie są miarodajne przypuszczenia, lecz konkretne, weryfikowalne okoliczności wskazujące na realne ryzyko stronniczości w sprawie (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1036/25; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Za okoliczność określoną w cytowanych przepisach pełnomocnik skarżącej uznaje fakt, że sędzia, którego dotyczy wniosek, ma już utrwalone – zdaniem strony – podejście co do spraw dotyczących bezpieczeństwa szczepień i odpowiedzialności państwa za skutki poszczepienne. Jako argument za tym podał, że 1 kwietnia 2026 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 639/25, zapadło orzeczenie wbrew wcześniejszym wskazaniom NSA albo co najmniej z pominięciem ich rzeczywistego znaczenia, w którym sędzia Elżbieta Czarny-Drożdżejko również była sprawozdawcą. Okoliczność wydania – w sprawie również dotyczącej skutków szczepienia oraz prawa do świadczenia kompensacyjnego – orzeczenia, z którym nie zgadza się pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, wywołuje zdaniem strony wnioskującej podejrzenie, że istnieją okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznania niniejszej sprawy, a to z kolei powoduje konieczność jego wyłączenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazywane przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie okoliczności nie stanowią żadnej z określonych w art. 18 § 1 i 3 oraz art. 19 p.p.s.a. przesłanek wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie o sygn. akt II GSK 416/26. Nie może bowiem stanowić ich okoliczność, że w przeszłości brał on udział w orzekaniu w innych sprawach w zbliżonym lub tożsamym przedmiocie, wyrażając w treści zapadłych wyroków określone poglądy prawne, które odbiegają od stanowiska prezentowanego przez skarżącą, a opartego na argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniach wyroków, z którymi strona się zgadza. Niezawisłość sędziowska polega - między innymi - na tym, że sędzia jest niezależny chociażby od treści orzeczeń wydanych w innych sprawach, w tym nawet z udziałem tej samej strony i nawet jeżeli zasiadał w składzie orzekającym w tych sprawach. Instytucja wyłączenia sędziego nie stanowi instrumentu do wyeliminowania od rozpoznania sprawy sędziego, z którego rozstrzygnięciem zapadłym w innej sprawie nie zgadza się skarżąca. Wykonywanie przez sędziów funkcji orzeczniczych – które z mocy regulacji konstytucyjnych (art. 184 Konstytucji RP) i ustawowych (art. 1 § 1 p.u.s.a.) w przypadku sędziów sądów administracyjnych polegają na kontroli zgodności z prawem działalności administracji – zawsze wiąże się z określoną oceną prawną tychże działań organów administracji publicznej, a więc z wyrażeniem konkretnego poglądu prawnego w danej sprawie. Przyjęcie, że sędzia podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy tylko dlatego, że dokonał oceny prawnej w innych sprawach – nawet w sytuacji, gdyby była to sprawa między tymi samymi stronami postępowania, która to jednak sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanym przypadku – byłoby naruszeniem zasady niezawisłości sędziowskiej i prowadziłoby do paraliżu sądownictwa, gdyż z istoty sądowego rozstrzygania spraw wynika, że przynajmniej dla jednej ze stron postępowania określone orzeczenie sądowe lub wyrażony w nim pogląd jest niekorzystne, co – w razie przyjęcia poglądów prezentowanych w przedmiotowym wniosku o wyłączenie sędziego – uprawniałoby tę niezadowoloną z rozstrzygnięcia stronę do żądania wyłączenia sędziego, który ją podjął od rozpoznania każdej kolejnej sprawy, w której występowałby ten sam lub zbliżony problem prawny (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 339/10). Instytucja wyłączenia sędziego nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w toku postępowania sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu jej interesów (postanowienie NSA z 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, OSP 2008/12/133, z aprobującą glosą A. Gomułowicza, akceptowane przez: A. Kabata w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, w. 4 do art. 19 oraz J. Drachala, A. Wiktorowską, K. Zalasińską w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 234, nb 5; s. 238, nb 2) i postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt K 3/09, publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego" 2011, seria A, nr 1, poz. 5). Okoliczność orzeczenia wnioskowanego wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącej byłaby przesłanką do jego wyłączenia jedynie w przypadkach określonych w art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (to jest w sprawach, w których sędzia brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator), art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. (to jest w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, sędzia brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie) i art. 18 § 3 p.p.s.a. (to jest w przypadku rozpoznawania skargi o wznowienie postępowania sądowego, jeżeli sędzia ten brał udział w wydaniu orzeczenia objętego tą skargą o wznowienie), które w rozpoznawanym przypadku nie występują. Również z oświadczenia złożonego przez sędziego NSA Elżbietę Czarny-Drożdżejko wynika, że nie zachodzą okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie, w szczególności nie istnieją żadne powiązania faktyczne ani prawne ze stronami postępowania, ich pełnomocnikami ani przedmiotem sprawy, które mogłyby uzasadniać wyłączenie od orzekania. We wniosku nie zostały wskazane takie okoliczności i argumenty, które podważałyby prawdziwość złożonego przez sędziego w tej sprawie oświadczenia. Oprócz ogólnikowych twierdzeń dotyczących doniosłości, w ocenie wnioskodawcy, przedmiotu sprawy, czy opisanych wyżej uwag związanych z tym, iż w przeszłości sędzia brała udział w orzekaniu w innej podobnej sprawie, nie podniesiono jakichkolwiek konkretnych okoliczności wskazujących na realne ryzyko stronniczości sędziego NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko w sprawie. Ponadto należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FPS 3/22, (publ: ONSAiWSA 2023 r., Nr 4, poz. 52) wyjaśnił, że zakres przedmiotowy normy art. 19 p.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, o których mowa w art. 5a p.u.s.a. Z przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a., wynika, że dokonana w uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 27 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 957/23, CBOSA). W związku z powyższą uchwałą NSA z 3 kwietnia 2023 r., wniosek o wyłączenie sędziego może zostać zbadany jedynie w zakresie w jakim nie odnosi się do okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego i jego postępowania po powołaniu Jak już wyżej wskazano okoliczność mogąca wywołać uzasadnianą wątpliwość co do bezstronności sędziego w konkretnej sprawie musi być realna, a nie potencjalna. Instytucja wyłączenia sędziego nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu jej interesów (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 61/08 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt K 3/09, publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego" 2011, seria A, nr 1, poz. 5). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie przedstawiła zatem, ani też nie uprawdopodobniła, że w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko. Z powyższych względów wniosek o wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a. podlegał oddaleniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 5a § 4 i § 6 p.u.s.a. oraz art. 19 w zw. z art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.