III SA/Kr 1018/09

Kraków, dnia 15 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. z dnia 1 stycznia 2018 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odmówić dokonania wykładni wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. (dalej skarżący) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] uchylającą decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] przyznającą skarżącemu od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z dnia 2 listopada 1999 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. Pismem z dnia 1 stycznia 2018 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym S. w dniu 2 stycznia 2018 r., skarżący zwrócił się do Sądu, "Działając na podstawie art. 158 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..." "...wnoszę o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wyroku WSA w Krakowie do sygnatury akt III SA/Kr 1018/09 z dnia 14 kwietnia 2011 roku..." Powyższy wniosek jest zatem wnioskiem o wykładnię ww. wyroku, gdyż treść przywołanego przez skarżącego przepisu art. 158 P.p.s.a., na podstawie którego, jak wyraził się skarżący, "działa" ,stanowiąc, że : "Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.", utwierdza o intencjach skarżącego w tym zakresie. Skarżący domaga się zatem rozstrzygnięcia wątpliwości, czy ww. wyrok stanowi o pozbawieniu go prawa do zastępczej formy prawa do lokalu mieszkalnego, czy też potwierdza w całej rozciągłości to prawo. Ponadto, czy wyrok ten "znosi" wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1032/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. przepisem 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, publik. w Lex Omega nr 1243869 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, publik. w Lex Omega nr 1269638). W drodze wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie można kwestionować jego prawidłowości. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, publik. w Lex Omega nr 1646166). Wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony. Zauważyć także należy, że jest to już trzeci wniosek skarżącego o wykładnię wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. Okoliczności podniesione w nim przez skarżącego, tak jak w poprzednich wnioskach, w istocie zmierzają do podważenia prawomocnego orzeczenia sądu - wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakie legły podstaw wydania przez Sąd tego orzeczenia. Zgadzając się z tezą w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 24/14, publik. w LEX nr 1450789, powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. W kontekście zatem twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku, ponownie podkreślić należy z całą stanowczością, jak trafnie wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09; Lex nr 1461312, że: "Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania." Wobec powyższego Sąd, kierując się treścią art. 158 P.p.s.a. odmówił dokonania wykładni wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji postanowienia.