I OZ 308/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 o odmowie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 2 lutego 2018 r., III SA/Kr 1018/09, odmówił dokonania wykładni wyroku tego Sądu z 14 kwietnia 2011 r., III SA/Kr 1018/09, w sprawie ze skargi K. J. na decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku z 1 stycznia 2018 r. o wykładnię wyroku w istocie stanowią ponowną, i co należy podkreślić, już kilkakrotną, próbę zmiany merytorycznego stanowiska Sądu, zawartego w wyroku z 14 kwietnia 2011 r. Z tegoż względu argumentacja skarżącego, nie mogła przynieść zamierzonego przez skarżącego rezultatu w formie dokonania wykładni ww. wyroku. Wskazane kwestie nie dotyczą ani wątpliwości co to treści wyroku ani jego uzasadnienia, czy wykonania. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku z 14 kwietnia 2011 r. jak i jego uzasadnienie nie budzą bowiem wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Także kwestia oddziaływania tego wyroku, tj., jego skutków związanych z prawem skarżącego, w związku z nabyciem przez niego statusu emeryta policyjnego, do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została w sposób klarowny przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia Sądu. Podkreślić należy, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Kilkakrotne składanie przez skarżącego wniosków o wykładnię przedmiotowego wyroku, w ocenie Sądu, nie zmierza do korzystania z tego środka procesowego w celu rzeczywistego dochodzenia przez skarżącego swoich praw, lecz stanowi nadużycie prawa do sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 zdanie 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku ma miejsce wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r., I OZ 51/07; postanowienie NSA z 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07; postanowienie NSA z 26 czerwca 2008 r., I OZ 427/08; postanowienie NSA z 7 czerwca 2011 r., II OZ 462/11). Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie NSA z: 23 września 2011 r., II FSK 1224/10; 20 maja 2011 r., I FZ 104/11, akceptowane przez T. Wosia w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2013, s. 823, uw. 5). W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku z 14 kwietnia 2011 r., III SA/Kr 1018/09, albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny, klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz jego przedmiotu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.