III SA/Kr 1018/09

Kraków, dnia 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wykładnię wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odmówić dokonania wykładni wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. oddalił skargę K. J. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] uchylającą decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] przyznającą skarżącemu od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z dnia [...] 1999 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. Pismem z dnia 4 września 2017 r, nadanym w placówce pocztowej w dniu 5 września 2017 r., skarżący zwrócił się do Sądu o wykładnię ww. wyroku w zakresie: - podmiotowym i przedmiotowym czy w wyroku tym zastosowano w przewidziany prawem sposób jego status prawny funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, - mocy wiążącej wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08, - mocy wiążącej wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1565/13, - znaczenia pozyskanych środków dowodowych, tj. zaświadczeń organów Policji KWP w Rzeszowie i KWP w Gorzowie Wielkopolskim, - znaczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, publik. w Lex Omega nr 1243869 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, publik. w Lex Omega nr 1269638). W drodze wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie można kwestionować jego prawidłowości. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 66/15, publik. w Lex Omega nr 1646166). Okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o wykładnię wyroku w istocie stanowią zarzuty, które nie mogą przynieść zamierzonego przez skarżącego rezultatu w formie dokonania wykładni wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. Mogłyby stanowić co najwyżej podstawę środka zaskarżenia wyroku. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Nie występują więc wątpliwości wymagające rozstrzygnięcia w trybie żądanym we wniosku. Należy przywołać jeszcze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, publik. w Lex nr 1450789, w którym Sąd wprost stwierdził, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), orzekł, jak w sentencji postanowienia.