III SA/Kr 1014/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na zawiadomienie Prezydenta Miasta Krakowa - Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 22 marca 2023 r. w przedmiocie opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parowania postanawia: odrzucić skargę

Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na "decyzję Zarządu Dróg Miasta Krakowa o nałożeniu opłaty dodatkowej za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania z dnia 03.22.2023 r. (zał.1)". Załącznik nr 1 załączony do skargi stanowi zawiadomienie o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej z 22 marca 2023 r. W konsekwencji przyjmując, że wskazana przez skarżącego data aktu objętego skargą - "03.22.2023 r." stanowi jego oczywistą omyłkę, przyjęto że przedmiotem skargi jest zawiadomienie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 22 marca 2023 r. o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu [...] nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania. W skardze skarżący zakwestionował zasadność nałożonej opłaty twierdząc, że opłatę uiścił w aplikacji SkyCash, a jedynie omyłkowo wskazał numer rejestracyjny jako [...] zamiast [...]. Skarżący zakwestionował też negatywny dla niego wynik postępowania reklamacyjnego wyrażony w pismach Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 31 marca 2023 oraz 27 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej p.p.s.a. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na zawiadomienie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 22 marca 2023 r. w przedmiocie opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Podstawę prawną wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021, poz. 1376 ze zm.) – dalej u.d.p. W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Przepis art. 13f ust. 1 u.d.p. przewiduje, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Z kolei art. 13f ust. 2 u.d.p. wskazuje, iż rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1 oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Sposób pobierania opłaty dodatkowej oraz postępowanie reklamacyjne reguluje § 4 uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2021 r., poz. 3515). Zgodnie z tym przepisem obowiązek uiszczenia opłaty za postój w OPP (obszar płatnego parkowania) powstaje z mocy prawa. W przypadku stwierdzenia nieuiszczenia należnej opłaty za postój w OPP wystawiane jest zawiadomienie o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej, które w sposób zwyczajowo przyjęty umieszcza się na przedniej szybie pojazdu samochodowego pod wycieraczką. Za nieuiszczenie opłaty za postój pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 150,00 PLN. Opłatę dodatkową należy wnieść w terminie do 7 dni od daty wystawienia zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Opłatę dodatkową wnosi się w formie gotówki, przelewu bądź wpłaty na wskazane w zawiadomieniu konto. Opłata dodatkowa nieuiszczona w terminie, o którym mowa ust. 3, podlega egzekucji w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Osoba zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej może skutecznie zwolnić się z tego obowiązku wykazując w trakcie postępowania reklamacyjnego fakt uiszczenia opłaty w czasie postoju. W przypadku wniesienia opłaty w formie środków pieniężnych umieszczonych w parkometrze, warunkiem zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest przedłożenie, w terminie do 7 dni od powstania obowiązku, oryginału właściwego wydruku z urządzenia służącego do poboru opłat. Wnoszący reklamację zwolniony jest z obowiązku przedłożenia oryginału wydruku w przypadku, gdy opłata była uiszczona w urządzeniu, w którym do otrzymania wydruku niezbędne jest wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu. Pisemną reklamację od nałożonej opłaty dodatkowej za postój w obszarze płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty można wnieść w terminie do 7 dni od dnia wystawienia zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. O wyniku rozpatrzenia reklamacji osoba kwestionująca nałożenie opłaty powiadamiana jest pisemnie. W przypadku uznania reklamacji zawiadomienie o obowiązku wniesienia opłaty nie rodzi skutków prawnych. Nieuwzględnienie reklamacji skutkuje natomiast obowiązkiem jej uiszczenia. Zgodnie z § 6 wykonywanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Krakowa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zaskarżone zawiadomienie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 22 marca 2023 r. ma charakter jedynie informacyjny, nie jest ono bowiem decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2, § 2a czy § 3 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 30 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 789/15). W ten sam sposób postrzegane są pisma organu zawierające stanowisko w sprawie na skutek rozpatrzenia reklamacji (por. postanowienie WSA w Warszawie z 28 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 136/22, postanowienie WSA w Krakowie z 2 września 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1082/22). Tym samym nie podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej. Obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy u.d.p. nie przewidują specjalnego i indywidualnego postępowania, w ramach którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Innymi słowy, brak jest regulacji prawnej nadającej obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualny charakter w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi do wniosku, iż zawiadomienie o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem niewykonanie tego obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do jego przymusowego wykonania, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień wydanych postępowaniu egzekucyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Możliwość obrony swych interesów przez zobowiązanego powstaje zatem dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.