III SA/Gl 666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys –Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Pismem z 13 listopada 2013 r., nadesłanym do tut. Sądu w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od wniesionego zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 września 2013 r. odmawiające sprostowania uzasadnienia wyroku, skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Ponieważ wniosek ten nie odpowiadał przewidzianym w art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), wymogom, pismem z 24 lutego 2014 r. wezwano, działającego w sprawie pełnomocnika, do złożenia go na urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to jak wynika z akt sprawy doręczone zostało na adres kancelarii 13 marca 2014 r. W tej sytuacji termin do nadesłania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, którego wzór przewidziany został w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245) upływał 20 marca 2014 r. (tj. w czwartek) i nie został w rozpoznawanej sprawie zachowany , jakkolwiek w tym dniu skarżący (pismem niezawierającym podpisu) wystąpił o prolongatę wyznaczonego terminu do nadesłania urzędowego formularza. Zarządzeniem z 28 marca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało zaskarżone sprzeciwem. W sprzeciwie tym podkreślono, że zasadne było wyznaczenie przez referendarza nowego terminu. Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie takie przysługuje zażalenie. Podnieść należy, że stosownie do art. 257 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wprawdzie przepis ten nie wskazuje długość terminu, ale nie można tracić z pola widzenia, że wniosek o prawo pomocy jest w istocie pismem procesowym, przy czym wymóg złożenia na urzędowym formularzu ma charakter wymogu kwalifikowanego w stosunku do cech konstytuwnych pisma określonych w art. 46 § 1 P.p.s.a. Złożenie wniosku nie na formularzu powoduje, ze nie może otrzymać on biegu a w takim wypadku znajduje zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego poprawienie lub uzupełnienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania przy czym w zakresie wniosku o prawo pomocy przewidziane w nim kompetencje przewodniczącego może, stosownie do art. 258 § 2 pkt 5 P.p.s.a. wykonywać referendarz sądowy.. Ponieważ termin z art. 49 § 1 P.p.s.a. nie jest terminem sądowym (wyznaczonym przez sąd lub przewodniczącego) zatem nie może być przedłużony ani skrócony a tym samym wniosek skarżącego zawarty w piśmie datowanym na 20 marca 2014 r. był wnioskiem bezprzedmiotowym. Dlatego też na zasadzie art. 257 w zw. z art. 260 P.p.s.a Sąd postanowił jak w sentencji.