III SA/Gd 150/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2026 r. nr SKO Gd/3840/25 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem oraz wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oddala skargę.

Decyzją z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr PO.7073.200.25.AA.23/25 Marszałek Województwa Pomorskiego orzekł: 1) o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia przez podmiot C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. oraz 2) o wykreśleniu podmiotu C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (nr wpisu [...]) z rejestru agencji zatrudnienia prowadzonego przez Marszałka Województwa Pomorskiego - z powodu naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a."), art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 315 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 620). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest wpisana do rejestru agencji zatrudnienia od dnia 2 marca 2023 r. pod numerem wpisu [...]. Podmiot wpisany do rejestru agencji zatrudnienia jest zobowiązany do przestrzegania warunków prowadzenia działalności objętej wpisem do rejestru, określonych w ustawie, w tym m.in., stosownie do art. 307 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie może posiadać zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych, o ile był obowiązany do ich opłacania. W dniu 4 kwietnia 2025 r. organ uzyskał informację z systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że wg stanu na dzień 31.03.2025 r. ww. agencja zatrudnienia posiada zaległości w opłacaniu wymaganych składek ZUS, tym samym naruszyła warunek prowadzenia agencji określony w art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy (zaległości wynosiły 424 911,87 zł. W związku z naruszeniem warunku prowadzenia działalności jako agencja zatrudnienia, pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r., wezwano agencję zatrudnienia do usunięcia naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, tj. do uregulowania zaległości w opłacaniu składek ZUS w terminie 30 dni od dnia odbioru wezwania i przedłożenia dowodu potwierdzającego jego usunięcie (np. aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek ZUS), pod rygorem wszczęcia podstępowania administracyjnego i wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru oraz wykreślenia jej z rejestru agencji zatrudnienia. Przesyłka z wezwaniem dwukrotnie awizowana powróciła z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zgodnie z art. 44 k.p.a. wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 7 maja 2025 r. Termin na usunięcie naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia upłynął w dniu 6 czerwca 2025 r. W terminie wyznaczonym w wezwaniu, zaległości w opłacaniu składek ZUS nie zostały uregulowane, co potwierdził również raport z danych uzyskanych w dniu 18 czerwca 2025 r. z systemu teleinformatycznego ZUS, zgodnie z którym zaległości agencji zatrudnienia w opłacaniu składek ZUS wg stanu na dzień 31 maja 2025 r. nadal istniały i wzrosły do kwoty 565 181,15 zł. W tych okolicznościach, jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 18 czerwca 2025 r. zawiadomiono agencję zatrudnienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru oraz wykreślenia jej z rejestru agencji zatrudnienia ze wskazaniem a podstawę prawną z art. 317 ust. 1 pkt 2 lit a oraz art. 315 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. W zawiadomieniu przytroczono treść obowiązujących przepisów oraz pouczono stronę o przysługujących jej prawach w zakresie możliwości wypowiedzenie się w sprawie oraz wglądu do akt. Zawiadomienie zostało odebrane przez adresata w dniu 24 czerwca 2025 r. Marszałek Województwa Pomorskiego zaznaczył, agencja zatrudnienia do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie usunęła naruszenia warunku jej prowadzenia oraz nie przedłożyła w toku postępowania żadnych wniosków i dowodów w sprawie, w tym takich, które potwierdziłyby usunięcie naruszenia warunku określonego w art. 307 ust 1 pkt 1 ustawy. Wskazano, że według danych uzyskanych w dniu 1 sierpnia 2025 r. z systemu teleinformatycznego ZUS na dzień 31 lipca 2025 r. zaległości agencji zatrudnienia w opłacaniu składek wzrosły do kwoty 681 027,52 zł. Wskazano, że skoro agencja zatrudnienia nie dopełniła warunku określonego w art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy, to w świetle obowiązującego ustawodawstwa brak jest podstaw do wydania innej decyzji, niż określona w art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 315 ust. 1 pkt 5 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Sposób sformułowania powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje obligatoryjny charakter decyzji o zakazie wykonywania działalności i wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia niespełniającej warunków określonych w ustawie oraz nieusunięcia naruszenia warunku w wyznaczonym terminie. Strona odwołała się od tej decyzji zarzucając: - naruszenie art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 315 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na orzeczeniu zakazu wykonywania przez stronę działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia oraz wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia z powodu rzekomego nieusunięcia przez stronę naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, podczas gdy nieusunięcie tych naruszeń w wyznaczonym terminie było niemożliwe z uwagi na to, że został złożony wniosek o rozłożenie na raty zaległości w opłacaniu składek ZUS, a wniosek ten w dniu 29 maja 2025 r. został przyjęty przez ZUS, a w konsekwencji strona nie była obowiązana do natychmiastowej zapłaty całości zaległości do ZUS, co oznacza, że nie doszło do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy i tym samym brak było podstaw do zastosowania sankcji; - naruszenie art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy przez nieuzasadnione uznanie, że skarżąca posiada zaległości w opłacaniu składek ZUS, podczas gdy obowiązek natychmiastowej zapłaty został w jej ocenie wstrzymany skoro złożyła wniosek o rozłożenie zaległych należności na raty i wniosek ten został przyjęty przez ZUS; - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisem art. 81a k.p.a.; - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwe zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie istotnych dowodów świadczących o tym, że uchybienia miały charakter incydentalny, nie powodowały negatywnych skutków, a zaległości w opłacaniu składek ZUS są w trakcie spłaty; - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń bez oceny i rozpatrzenia okoliczności zgłoszonych i branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności braku rozpatrzenia złożonego przez stronę wniosku o rozłożenie na raty zadłużenia w ZUS; - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu faktu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że strona posiada zaległości w opłacaniu składek ZUS, podczas gdy składki są w trakcie spłaty z uwagi na złożony wniosek o rozłożenie na raty zaległości w ZUS, co organ pominął. Do odwołania dołączono kopię niedatowanego wniosku, jaki strona miała skierować w dniu 29 maja 2025 r. do ZUS, w którym spółka C., określając dodatkowo swoje dane adresowe jako ul. [...] lokal G. [...] oraz wskazując NIP i REGON wystąpiła o rozłożenie na 36 rat po 16 000 całości zadłużenia z tytułu składek. Do odwołania dołączono także kopię pisma ZUS z dnia 29 maja 2025 r., w którego treści ZUS poinformował, że przyjął wniosek spółki C. o rozłożenie na raty zadłużenia w ZUS. W piśmie tym poinformowano jakie wymagania spółka C. musi następnie spełnić, aby jej wniosek został rozpatrzony (złożenie wskazanych w piśmie dokumentów oraz informacji w terminie 14 dni od otrzymania ww. pisma) wraz z dodatkowym wskazaniem, że jeżeli strona od dnia złożenia wniosku o układ ratalny nie dopełni warunku opłacania bieżących składek w terminie ich płatności, to ZUS nie zawrze ze spółką C. umowy o raty składek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 27 stycznia 2026 r. nr SKO Gd/3840/25 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako prawidłową. Organ odwoławczy przytoczył regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie, m. in. art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 350) i wskazał, że organ pierwszej instancji wykreślając stronę z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia dokonał prawidłowej interpretacji art. 315 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt. 1, art. 317 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Ustawodawca wprost wskazał, że podstawą wykreślenia jest nieusunięcie naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 315 ust. 1 pkt 5, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W niniejszej sprawie strona w wymaganym terminie nie wykazała, że nie posiada zaległości w ZUS. W aktach znajduje się wydruk z ZUS stanu rozliczeń płatnika - strony na dzień 4 kwietnia 2025 r. z którego wynika, że zalega w opłacaniu składek na dzień 31 marca 2025 r. wynosi 429 911,87 zł. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia zaświadczenia o uregulowaniu zaległości w opłacaniu składek ZUS. Wezwanie zostało wysłane na adres spółki wynikający z KRS i skutecznie doręczone (na etapie składania odwołania spółka C. zmieniła siedzibę). Następnie organ kontaktował się także ze stroną mailowo wzywając do przedłożenia aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu (mail z 15 maja 2025 r.). Pracownik strony w mailu z 19 maja 2025 r. wskazał, że obecnie firma nie otrzymała z ZUS zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek. Mailem z 4 czerwca 2025 r. organ ponownie informował stronę o konieczności przedłożenia wymaganego zaświadczenia o niezaleganiu, jednakże nie otrzymano wiążącej odpowiedzi. Z ponownego wydruku stanu zaległości w ZUS z dnia 18 czerwca 2025 r. wynikało, że na dzień 31 maja 2025 r. stan zaległości wzrósł do kwoty 565 181,15 zł, natomiast z wydruku stanu zaległości w ZUS z dnia 11 lipca 2025 r. wynika, że na dzień 30 czerwca 2025 r. stan zaległości wzrósł do kwoty 673 435,18 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzenie agencji zatrudnienia jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru. Agencja zatrudnienia zobowiązana jest do spełniania i przestrzegania warunków prowadzenia działalności określonych w ustawie. Stwierdzone w tym zakresie naruszenie nie zostało usunięte przez stronę. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że z pisma przesłanego przez pełnomocnika strony, wynika, że wniosek o rozłożenie należności ZUS na raty został złożony, jednakże nie wynika, aby ulga ta została udzielona. Zawarcie układu ratalnego następuje w formie umowy zawieranej z ZUS. Natomiast wymaganej w sprawie takiej umowy strona nie przedstawiła. Dodatkowo zaznaczono, że jak wynika z całości akt sprawy strona wcześniej wiele razy na wezwania organu przedstawiała zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek. Rzeczone zaświadczenia były wydawane ponieważ strona korzystała z ulgi w postaci układu ratalnego na spłatę należności i tym samym w zaświadczeniu wskazywano, że należności nie są wymagane na dzień wydania zaświadczenia. Natomiast na etapie rozpoznawania tej sprawy na koncie strony widniało rosnące zadłużenie wobec ZUS. Tym samym strona nie wywiązała się z wcześniejszej ulgi w postaci układu ratalnego spłaty należności. W okolicznościach sprawy należało uznać, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa z uwagi na nieusunięcie przez stronę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia w postaci zaległości w płaceniu składek do ZUS. C. Sp. z o. o. w W. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1/ naruszenia art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 315 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na orzeczeniu zakazu wykonywania przez skarżącą działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia oraz wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia z powodu rzekomego nieusunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, podczas gdy nieusunięcie tych naruszeń w wyznaczonym terminie było niemożliwe z uwagi na to, że został złożony wniosek o rozłożenie na raty zaległości w opłacaniu składek ZUS, a wniosek ten w dniu 29 maja 2025 r. został przyjęty przez ZUS, a w konsekwencji skarżąca nie była obowiązany do natychmiastowej zapłaty całości zaległości do ZUS, co oznacza, że nie doszło do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy i tym samym brak było podstaw do zastosowania sankcji, 2/ naruszenie art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że skarżąca posiadała zaległości w opłacaniu składek ZUS, podczas gdy obowiązek natychmiastowej zapłaty został wstrzymany w wyniku złożenia wniosku o rozłożenie należności na raty, i przyjęcia go przez ZUS, a w konsekwencji nie było podstaw do wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia, 3/ naruszenia art. 315 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 362 ust. 1, 5 i 6 ustawy, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy skarżąca nie jest podmiotem, w imieniu którego działają osoby ukarane prawomocnym wyrokiem za wykroczenie, o którym mowa w art. 362-367, lub skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, przestępstwo składania fałszywych zeznań lub oświadczeń, przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów lub przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu i interesom majątkowym w obrocie cywilnoprawnym lub ukarane prawomocnym wyrokiem za wykroczenie, o którym mowa w art. 84 ust. 1-12 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 4/ naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy skarżąca opłaca należności z tytułu składek w terminach i w wysokości ustalonych, a więc nie posiada zadłużenia z tytułu składek, 5/ naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz zaniechanie zweryfikowania wniosku o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, a w konsekwencji orzeczenie zakazu wykonywania przez skarżącą działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia oraz wykreślenie skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia, 6/ naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwe zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie istotnych dowodów świadczących o tym, że uchybienia miały charakter incydentalny, nie powodowały negatywnych skutków, a zaległości w opłacaniu składek ZUS są w trakcie spłaty, 7/ naruszenie art. 8 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez skarżącą zarzucanych jej naruszeń bez oceny i rozpatrzenia okoliczności zgłoszonych i branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności braku rozpatrzenia złożonego przez skarżącą wniosku o rozłożenie na raty zadłużenia w ZUS, 8/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ odwoławczy powinien był ją uchylić. W uzasadnieniu skargi wskazano, że twierdzenia organu jakoby skarżąca miała zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne jest nieprawidłowe, gdyż zaległości te zostały objęte wnioskiem o rozłożenie na raty złożonym, który został przyjęty pismem z dnia 29 maja 2025 r. W ocenie strony skutkiem przyjęcia takiego wniosku jest ustalenie spłaty zobowiązania oraz wstrzymanie obowiązku jednorazowej zapłaty całości należności. W konsekwencji zobowiązanie jest regulowane w sposób uzgodniony z ZUS. Obowiązek spłaty zaległych należności został w ocenie strony wstrzymany na skutek przyjęcia wniosku o rozłożenie na raty. W tych okolicznościach brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy i w konsekwencji brak podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia wobec strony jak wykreślenie z rejestru oraz zakaz wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu agencji zatrudnienia. Zaskarżona decyzja została z tego względu też, w ocenie strony, wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, ponieważ nie uwzględniono w sposób należyty okoliczności i skutków prawnych wynikających zdaniem strony z przyjęcia wniosku o rozłożenie należności na raty przez ZUS. W konsekwencji zdaniem strony ustalenia faktyczne przyjęte przez organy pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym dotyczącym tej sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ dodał, że nie wykazano, aby wniosek skarżącej o rozłożenie na raty zaległości został pozytywnie rozpatrzony przez ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny w oparciu o wskazane kryteria, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego, ani prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wydane decyzje są w ocenie Sądu zgodne z prawem. Na wstępie podkreślenia wymaga, że działalność agencji zatrudnienia jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Zgodnie art. 43 ust. 8 Prawa przedsiębiorców odrębne przepisy określają w szczególności warunki wymagane prawem do wykonywania działalności regulowanej oraz tryb uzyskiwania wpisu do rejestru działalności regulowanej i wykreślenia z tego rejestru. W chwili wpisu spółki do rejestru działalność agencji zatrudnienia, ww. zasady regulowała ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 214). Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stały się też podstawą wystosowania do spółki wezwania z dnia 16 kwietnia 2025 r. do usunięcia naruszenia w zakresie podsiadanych zaległości w składkach ZUS. Wskazane wezwanie wystosowano pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku braku terminowego wykazania, że spółka spełnia warunki pozwalające na prowadzenie działalności. Przepisy wskazanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązywały bowiem spółkę w zakresie koniecznych warunków, które muszą być spełnione, aby mogła prowadzić regulowaną działalność agencji zatrudnienia. W tym zakresie wskazać należy, że art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowił, że marszałek województwa wykreśla w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 tej ustawy. Z kolei, w myśl art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 cyt. ustawy, a więc prowadzić agencję zatrudnienia, powinien spełniać warunki wymienione w tym przepisie – w tym nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Jednocześnie przepis art. 18na ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidywał też, że drugim skutkiem nieusunięcia naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie jest wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem. Po uchyleniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, analogiczne jak wyżej przedstawione rozwiązania, przewidziano także w ustawie, która ją zastąpiła, to jest w ustawie o rynku pracy i służbach zatrudnienia, obowiązującej w omawianym zakresie od dnia 1 czerwca 2025 r. Zgodnie bowiem z art. 315 ust. 1 pkt 5 nowej ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia (co stanowi odpowiednik art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy) marszałek województwa w drodze decyzji wykreśla podmiot z rejestru agencji zatrudnienia w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych m.in. w art. 307 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (co stanowi odpowiednik art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Przepis art. 307 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, wprost zaś przewiduje, że o wpis ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie może ubiegać się podmiot, który posiada zaległości podatkowe, zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych oraz zalega z wpłatami na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o ile był obowiązany do ich opłacani. Przewidziano również w art. 317 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia (co stanowi odpowiednik art. 18na ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), że marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia, w przypadku gdy podmiot nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 315 ust. 1 pkt 5, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, a więc nie usunął naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, który to warunek opiera się na braku zaległości z tytułu ww. składek. Z powołanych przepisów obu ustaw wynikają zatem tożsame normy, gdzie stwierdzenie zaległości w opłaceniu składek ZUS ma istotne znaczenie prawne. Powoduje bowiem konieczność wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia oraz decyzji o zakazanie wykonywania działalności agencji zatrudnienia. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Sąd ocenił, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Uwzględniono też przy tym prawidłowo, że strona pomimo wezwania nie wykazała usunięcia w terminie naruszenia warunku prowadzenia agnacji zatrudnienia. Dostrzec należy, że strona nie wykonała wezwania, gdzie dysponowała ona nawet dłuższym okresem niż przewidziany w nowej ustawie okres 14 dni na wykazanie usunięcia naruszenia, to jest okresem dni 30. Taki bowiem termin zakreślono w wystosowanym do strony wezwaniu z dnia 16 kwietnia 2025 r. Jak wynika z przedstawionego wyżej porównania regulacji, ustawodawca wprowadzając nową ustawę zdecydował się bowiem na wprowadzenie surowszych reguł dotyczących długości terminu na wykazanie usunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, który obecnie wynosi zawsze 14 dni. Uprzednio był zaś był ad casum zakreślany przez organ prowadzący rejestr. Brak wypełnienia wezwania przez stronę zasadnie spowodował wszczęcie postępowania w przedmiocie wykreślenia z rejestru oraz orzeczenia o zakazie prowadzenia działalności agencji zatrudnienia, co nastąpiło już w okresie obowiązywania nowej ustawy. Wyniki tego postępowania szczegółowo opisano w uzasadnieniu decyzji. Postępowanie wyjaśniające pozwoliło na jednoznaczne ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia zastosowania przepisów art. 315 ust. 1 pkt 5, art. 307 ust. 1 pkt 1, art. 317 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany wnikliwie również przez organ odwoławczy. Ponieważ dokonana ocena w tym zakresie doprowadziła do tożsamych rezultatów, to jest stwierdzenia, że zaistniały okoliczności wypełniające przesłanki zastosowania przez organ pierwszej instancji sankcji w postaci wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oraz orzeczenia o zakazie wykonania tej działalności regulowanej, organ odwoławczy miał podstawy do utrzymania w mocy decyzji pierwszej instancji, jako prawidłowej. Konstrukcja przywołanych wyżej przepisów jednoznacznie bowiem wskazuje, że decyzja o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia, jak i zakazie prowadzenia tej działalności, stanowi sankcję za naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, a nadto ma ona charakter decyzji związanej, co jednocześnie wyklucza w istocie jakąkolwiek możliwość zastosowania uznania administracyjnego za strony organu. Sankcje te są więc stosowane przez marszałka województwa, bez względu na powody powstanie zaległości, czy powody dla których strona nie usunęła naruszenia. Sytuacja podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia powinna być przy tym w sprawie oceniana na dzień wydania decyzji przez marszałka województwa. Jeżeli zatem w chwili orzekania przez organ pierwszej instancji zachodziła sytuacja naruszenia ustawowych warunków prowadzenia agencji - które to naruszenie pomimo stosownego wezwania nie zostało usunięte - obligowało to organ do zastosowania sankcji przewidzianych w ww. przepisach prawa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, że skarżąca Spółka jako agencja zatrudnienia na dzień 31 marca 2025 r. posiadała zaległości w opłacaniu wymaganych składek ZUS. Stwierdzone z tego tytułu zadłużenie sukcesywnie rosło wynosząc na dzień 31 maja 2025 r. 565 181,15 zł, a następnie na dzień 31 lipca 2025 r. 681 027,52 zł. Wskazane dane były pozyskiwane z systemu teleinformatycznego ZUS. Uzyskując w marcu 2025 r. informacje o zaległościach spółki, Marszałek Województwa Pomorskiego był tym samym uprawniony do wystosowania do strony wymaganego przepisami wezwania do usunięcia naruszenia warunku prowadzenia agencji - w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. Akta sprawy potwierdzają, że wezwanie zawierające informację o wyznaczeniu spółce terminu na usunięcie naruszenia, zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 7 maja 2025 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 k.p.a. Termin na usunięcie naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia upłynął zatem w dniu 6 czerwca 2025 r. W tym czasie, co należy uznać w tej sprawie jako rozstrzygające, spółka nie przedłożyła dowodu, aby ponownie zaczęła spełniać warunki wymagane dla prowadzenia agencji zatrudnienia. Spółka w wyznaczonym terminie nie przedłożyła dowodu spłaty zadłużenia. Zadłużenie w dalszym ciągu widoczne było w systemie ZUS. Spółka nie przedłożyła również dowodu, aby w okresie wyznaczonym na usunięcie naruszenia, zadłużenie zostało objęte umową o zawarciu układu ratalnego przez spółkę i ZUS, w tym aby taka umowa była w ogóle zawarta (co również ewentualnie stanowiłoby o przywróceniu warunku koniecznego dla prowadzenia agencji). Podkreślenia wymaga, że spółka pozostawała bierna w trakcie biegu wyznaczonego jej terminu na wykazanie usunięcia naruszenia warunku zatrudnienia. Również już po wszczęciu postępowania, przed organem pierwszej instancji w żaden sposób nie wypowiadała się w sprawie i nie wskazywała, aby usunęła naruszenie, nie przedstawiała w tym zakresie żadnym dowodów, jakie w jej ocenie miałyby znaczenie w tym zakresie. Trudno tym samym czynić zarzut organowi pierwszej instancji, że nie odniósł się do okoliczności, które w ogóle nie były podnoszone przez stronę, w sytuacji gdy zgromadzone w sprawie dowody potwierdzały istnienie zadłużenia, które było wykazywane przez ZUS jako istniejące oraz systematycznie rosnące. Dowodem na usunięcie w wyznaczonym terminie naruszenia warunku dotyczącego braku zaległości z tytułu składek ZUS, nie jest zaś niewątpliwe złożona na etapie odwołania dokumentacja, że strona skierowała w dniu 29 maja 2025 r. wniosek do ZUS prosząc o zawarcie z nią kolejnego układu ratalnego. Podkreślenia wymaga, że z pisma ZUS z dnia 29 maja 2025 r. jasno wynika, że "przyjęcie wniosku" nie oznaczało wyrażenia zgody przez ZUS na zawarcie układu ratalnego. Było to pojęcie użyte w ww. piśmie informacyjnym ZUS, jedynie dla wyrażenia potwierdzenia, że do ZUS wpłynął wniosek określonej strony, w zakresie określonej prośby. Wpływ wniosku w żaden sposób nie determinuje, czy został on w ogóle rozpatrzony i w jaki sposób. Dostrzec należy, że w skierowanym do strony piśmie ZUS z dnia 29 maja 2025 r. szczegółowo wykazano jakie warunki formalne musi spełnić spółka, aby jej wniosek w ogóle podlegał rozpatrzeniu, to jest jakie informacje musi jeszcze dostarczyć do ZUS. Wskazano także, że po spełnieniu wymogów formalnych, rozpatrzenie wniosku będzie mogło być pozytywne również tylko w przypadku spełnienia określonych dalszych warunków, takich jak terminowe regulowanie bieżących wymaganych składek począwszy od dnia złożenia wniosku. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani również w toku postępowania sądowoadministracyjnego spółka nie przedłożyła dowodu na zawarcie w terminie do 6 czerwca 2025 r. umowy z ZUS, która stanowiłaby efekt wniosku, jaki został w dniu 29 maja 2025 r. "przyjęty" przez ZUS w rozumieniu wpływu tego wniosku do wiadomości ZUS. Wobec tak ustalonych okoliczności faktycznych, nie można czynić organowi pierwszej instancji zarzutu, że wydał decyzję, gdy w wyznaczonym terminie spółka nie wykonała wezwania i nie wykazała w konsekwencji, aby doszło do spłaty zaległości z tytułu składek ZUS. Spółka nie przedstawiła organowi zaświadczenia o braku zaległości. Zaległości te, jak wynika z akt sprawy, niewątpliwie w dalszym ciągu istniały i obciążały spółkę również w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Jak podkreślono dodatkowo w zaskarżonej decyzji, strona wcześniej wiele razy, gdy stwierdzano naruszenie warunku nieposiadania zaległości ZUS, przestawiała na wezwania organu zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek potwierdzające, że w danym momencie korzysta w określonym zakresie z ulgi w postaci układu ratalnego. Takiego zaświadczenia nie dostarczono już jednak po stwierdzeniu zaległości, które obciążały konto spółki od marca 2025 r. i dalej systematycznie rosły. Ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji e-mail wynika, że pomimo skutecznego doręczenia wezwania z dnia 16 kwietnia 2025 r., organ podjął także nieformalne próby skontaktowania się ze spółką, przypominając jej, że ma czas na wykonanie wezwania do dnia 6 czerwca 2025 r. W odpowiedzi z dnia 19 maja 2025 r. specjalista do spraw kadr i płac spółki C. poinformował, że obecnie firma nie otrzyma z ZUS zaświadczenia o niezaleganiu oraz że sytuacja jest powodowana zachwianą płynnością finansową firmy. W piśmie tym wskazano, że zaświadczenie o niezaleganiu w składkach prawdopodobnie zostanie wystawione w czerwcu 2025 r. Takiego zaświadczenia jednak nigdy w sprawie nie przedłożono, również po przypomnieniu stronie ponownie w korespondencji e-mail z dnia 4 czerwca 2025 r., że termin na przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego brak zaległości w ZUS upływa 6 czerwca 2025 r. Termin ten upłynął bezskutecznie. W tym zakresie nie można tracić z pola widzenia, że zarówno biorąc pod uwagę treść przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i treść przepisów ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, to na spółce spoczywał obowiązek wykazania w związku z wezwaniem organu, że spełnia warunki prowadzenia agencji zatrudnienia. Takich dowodów w wyznaczonym terminie nie przedłożono. W przedmiotowej sprawie nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zaistniały podstawy prawne do zastosowania orzeczonych w decyzji sankcji. Stwierdzenie przez organ, że pomimo wezwania i upływu terminu na jego wykonanie, podmiot prowadzący agencję zatrudnienia nie usunął uchybienia warunku jej prowadzenia i dalej posiadał według prowadzonych przez ZUS rejestrów zaległości z tytułu składek ZUS, obligowało organ do wykreślania Spółki z rejestru agencji zatrudnienia oraz orzeczenia zakazu wykonania tego rodzaju działalności regulowanej. Wskazać należy też, że powyżej oceny nie może zmienić okoliczność, że w treści odwołania spółka poinformowała, że wystąpiła w dniu 29 maja 2025 r. o rozłożenie obciążających ją zaległości z tytułu składek ZUS na raty. Spółka nie informowała już następnie organu odwoławczego o rzeczywistych skutkach złożonego wniosku, gdzie pełnomocnik strony błędnie zakłada, że już samo złożenie wniosku w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty, spowodowało skutek w postaci wstrzymania obowiązku spłaty zaległych należności. Pełnomocnik strony podkreśla, że skutek ten wynika z "przyjęcia wniosku" przez ZUS - czego ma dowodzić pismo ZUS z dnia 29 maja 2025 r. Jak wskazano wyżej, w piśmie ZUS z dnia 29 maja 2025 r. "przyjęcie wniosku", oznacza zaś tylko jego wpływ, brak zaś było na ten moment jakiegokolwiek merytorycznego jego rozpatrzenia i w żaden sposób złożenie wniosku nie powoduje, że "w konsekwencji zobowiązanie jest regulowane w sposób uzgodniony z ZUS". Odnosząc się do powyższego, Sąd podkreśla, że jak wynika z treści omówionych na wstępie przepisów, sankcja w postaci wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia jest skutkiem braku wykonania w terminie wezwania organu do usunięcia stwierdzonego przez organ nadzoru naruszenia warunku prowadzenia agencji, to jest warunku braku posiadania zaległości w zakresie składek ZUS. Niewątpliwie są to przepisy surowe. Wynikają jednak z samej istoty działalności o charakterze regulowanym. W orzecznictwie podkreśla się, że agencja zatrudnienia jest podmiotem profesjonalnym, a więc powinna działać z należytą starannością. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Jeśli takich warunków nie spełnia, nie powinien jej wykonywać, naraża bowiem dobro osób korzystających z usług agencji zatrudnienia. Organy administracji kontrolujące sposób działania agencji mają natomiast zapewnić, aby ochrona ta była rzeczywiście realizowana. Specyfika prowadzonej przez agencję działalności nie może jej zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa regulujących działalność agencji zatrudnienia (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 417/20). W tej sprawie strona nigdy nie wykazała, aby w zakreślonym jej terminie usunęła naruszenie warunku prowadzenia agencji zatrudnienia. Sąd zaznacza, że wbrew przekonaniu pełnomocnika dowodem takim nie jest dokumentacja dołączona do odwołania. Zgromadzony przez organy materiał dowodowy, w tym zarówno zweryfikowany przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji, wskazywał natomiast na stale rosnące zadłużenie strony z tytułu składek ZUS, a więc posiadanie zaległości. Nieusunięcie przez podmiot, w wyznaczonym terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji, obligowało zaś organ administracji publicznej do wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia oraz o zakazie wykonywanie tego rodzaju działalności. Jedynie na marginesie tej sprawy, Sąd wskazuje końcowo, że nawet gdyby ewentualnie usunięcie naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia nastąpiło później, niż w tracie biegu terminu na wykonanie wezwania organu nadzoru do usunięcia naruszenia - to jest np. już po wydaniu decyzji o wykreśleniu z rejestru - okoliczność taka w żaden sposób nie stanowiłaby podstawy do kwestionowania prawidłowości wydanej decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.