III OZ 735/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia uczestnika postępowania D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1224/25 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 22 maja 2025 r., nr [...] w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 22 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku likwidacji urządzenia wodnego postanawia: oddalić zażalenie.

A.K. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW WP z dnia 22 maja 2025 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP z dnia 25 marca 2025 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji nałożono na skarżącego obowiązek likwidacji urządzenia wodnego. W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie obowiązku w postaci likwidacji urządzenia wodnego, przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wniesionej skargi przez sąd, może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody. Wskazał, że wykonanie tej decyzji wprost prowadzi do powstania trwałych, często nieodwracanych skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy, które mogą okazać się daremne. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1224/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku: wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że pomimo braku wyczerpującej argumentacji Skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy okoliczności sprawy przekonują o tym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, wówczas zasadne jest udzielenie stronie ochrony tymczasowej, nawet pomimo lakonicznego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 października 2020 r., II OZ 902/20, niepubl.). Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek likwidacji urządzenia wodnego w postaci rurociągu o średnicy 10 cm i długości 77,0 m, który został wykonany w wyniku przebudowy rowu otwartego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego poprzez: 1) likwidację ww. rurociągu na działce nr 8 pomiędzy wskazanymi w decyzji punktami oraz 2) odtworzenie w miejsce rozebranego rurociągu, rowu odkrytego o nachyleniu skarp: 1:1, szerokości dna 0,6 m z dostosowaniem rzędnej dna odtwarzanego rowu do rzędnej otworu wlotowego do studni drenarskiej we wskazanym w decyzji punkcie i rzędnej dna istniejącego rowu. Niewątpliwie wykonanie nałożonych obowiązków w postaci likwidacji przedmiotowego rurociągu (w tym odtworzenie w jego miejscu rowu) przed wydaniem przez tutejszy sąd administracyjny rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi wiąże się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy. Nieracjonalne jest zaś generowanie nakładów finansowych, czy nakładów pracy, jeśli w wyniku rozstrzygnięcia sprawy co do meritum przez sąd, nakłady te mogą okazać się daremne (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 1 grudnia 2022 r., II SA/Bk 764/22, postanowienie WSA w Szczecinie z 27 października 2022 r., II SA/Sz 831/22, a także postanowienie NSA z 27 października 2020 r., II OZ 902/20 – niepublikowane). W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, uczestnik postępowania D.S. zaskarżając je w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżący nie wykazał żadnych nadzwyczajnych skutków wiążących się z wykonaniem decyzji, podczas jak prawidłowo ustalił WSA "wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy" oraz "brak wyczerpującej argumentacji skarżącego". Uwzględniając powyższe okoliczności uczestnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935: dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący winien udowodnić zaistniały "stan zagrożenia", bowiem instytucja wstrzymania wykonania danego aktu opiera się na uprawdopodobnieniu okoliczności przez wnioskodawcę. W orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko akceptowany jest również pogląd, że w pewnych przypadkach sąd może już na podstawie akt sprawy i doświadczenia życiowego uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wykonanie nałożonych obowiązków w postaci likwidacji przedmiotowego rurociągu (w tym odtworzenie w jego miejscu rowu) przed wydaniem przez tutejszy sąd administracyjny rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi wiąże się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy. Stan ten trudno jest udowodnić, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w granicach swojego uznania, mógł przyjąć, że jest to okoliczność prawdopodobna, co uzasadniało podjęcie decyzji o zastosowaniu ochrony tymczasowej. Wskazać należy, że argumentacja podniesiona w zażaleniu jest lakoniczna i nieudolna, w tym przede wszystkim wskazać należy, że zawodowy pełnomocnik uczestnika postępowania błędnie zrozumiał intencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, bowiem Sąd pierwszej instancji nie napisał o "braku wyczerpującej argumentacji skarżącego", ale podniósł okoliczność, że "pomimo braku wyczerpującej argumentacji Skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.