II SA/Gd 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO Gd/3598/24 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 19 maja 2021 r. R. S. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący"), właściciel działki nr [...] przy ul. T. [...] w G., na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.) - dalej: "Prawo wodne", wystąpił do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") o nakazanie właścicielowi gruntu przy ul. T. [...] w G. przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom na działce nr [....]. Zdaniem Wnioskodawcy właściciel działki przy ul. T. [...] w G. naruszył stosunki wodne poprzez podniesienie wysokości gruntu na tej działce, co w efekcie doprowadziło do wielokrotnego zalewania nieruchomości sąsiedniej, tj. działki przy ul. T. [...] w G. W dniu 30 czerwca 2021 r., w obecności Wnioskodawcy i przedstawicieli właściciela działki przy ul. T. [...] w G., pracownik Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w Gdańsku przeprowadził oględziny obu działek, w wyniku których ustalono m.in., że nieruchomość przy ul. T. [...], tj. działka nr [...], jest wyposażona w kanalizację deszczową z odpływem do kanalizacji deszczowej miejskiej w ul. T. Z czynności tej sporządzono protokół, do którego dołączono dokumentację zdjęciową. Pismem z 30 czerwca 2021 r. Wnioskodawca wystąpił do Prezydenta o zobowiązanie właściciela działki przy ul. T. [...] w G. do przedłożenia kompletnej dokumentacji budowlano-wykonawczej prac wykonywanych na tej nieruchomości w latach 2013-2016. Postanowieniem z 9 lipca 2021 r. Prezydent, na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) - dalej: "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zalewania wodami odpadowymi spływającymi z nieruchomości przy ul. T. [...] w G. na nieruchomość przy ul. T. [...] w G. z powodu braku przesłanek wynikających z art. 234 Prawa wodnego. W wyniku zażalenia wniesionego przez Wnioskodawcę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") postanowieniem z 4 października 2021 r. uchyliło je w całości. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Prezydent rozpatrzył merytorycznie żądanie Wnioskodawcy wskazując na materialną podstawę prawną, czyli art. 234 Prawa wodnego. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji - odnosząc się do żądania Wnioskodawcy - prowadził postępowanie w zakresie dalece wykraczającym poza postępowanie wyjaśniające, o którym stanowi art. 61a § 1 k.p.a. i w istocie rozpatrzył sprawę merytorycznie, którą zakończył - zamiast wydaniem decyzji administracyjnej, czego wymagają przepisy prawa - wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Decyzją z 15 listopada 2021 r. Prezydent, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zalewania wodami opadowymi spływającymi z nieruchomości przy ul. T. [...] w G. na nieruchomość przy ul T. [...] w G. i wydania nakazu na właścicieli terenu przy ul. T.[...] w G. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W wyniku odwołania wniesionego przez Wnioskodawcę od powyższej decyzji Kolegium decyzją z 8 kwietna 2022 r. uchyliło ją w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 234 ust. 3 w zw. z ust. 1 Prawa wodnego poprzez uznanie, że zastosowanie tego przepisu i nakazanie określonych obowiązków należy odnosić tylko do zmiany stanu wody na gruncie, które dotyczą wód opadowych i roztopowych oraz ewentualnie odpływu wód ze źródeł. Kolegium wskazało, że są to okoliczności określone w art. 234 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jednak przepis ten zawiera również kolejny punkt, zakazujący odprowadzania wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Dlatego też za zasadne uznano stanowisko odwołującego się, że art. 234 ust. 3 Prawa wodnego należy odnosić zarówno do sytuacji zmiany stanu wody na gruncie, w tym kierunku odpływów wody opadowej lub wody ze źródeł, jak też do sytuacji odprowadzania wód i wprowadzania ścieków na grunty sąsiednie, czyli wszystkich okoliczności określonych w art. 234 ust. 1 ww. ustawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji w swojej decyzji odniósł się wyłącznie do okoliczności związanych z utrzymaniem kanalizacji deszczowej, w tym wpustu deszczowego łącząc te kwestie z przepisami odrębnymi (Prawem budowlanym), a tym samym odrębnym postępowaniem przed innym organem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zobowiązało Prezydenta do opracowania czytelnego materiału graficznego, który będzie jasno przedstawiał: położenie poszczególnych działek, istotne dla sprawy elementy ich urządzenia (wraz z ich opisem), kierunki spływu wód, kierunki świata itp. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy nie wynika, czy w ogóle doszło do zmiany stanu wody i czy spowodowane to było np. - jak twierdzi Wnioskodawca - zmianą wysokości terenu. Kolegium wskazało ponadto, że część dowodów, na których Prezydent oparł swoją decyzję, nie znajduje się w aktach sprawy. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, wyjaśnieniu w sposób nie budzący wątpliwości wymaga ustalenie właścicieli nieruchomości przy ul. T. [...] w G. oraz umożliwienie im czynnego udziału w sprawie. Końcowo Kolegium podniosło, że w sytuacji, gdy istnieje różnica stanowisk pomiędzy stronami w zakresie zakłócenia stosunków wodnych, opinia biegłego może być jedynym dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowego między określonym działaniem a stanem wód na gruntach sąsiednich. Jeżeli w aktach brak jest dowodów pozwalających na takie ustalenia to niezbędne jest wykazanie przez organ związku przyczynowego między zaistniałą na gruncie szkodą a dokonaną przez właściciela gruntu sąsiedniego zmianą stanu wody na gruncie, właśnie poprzez opinię biegłego. Od ww. decyzji Kolegium R. S. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Gdańsku, który wyrokiem z 8 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 344/22 oddalił go. Po zwrocie akt sprawy Prezydent pismem z 16 września 2022 r. wezwał Wnioskodawcę do wystąpienia do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") w Gdańsku o przeprowadzenie kontroli nieruchomości zlokalizowanych na działkach nr [...]-[...] przy ul. T. w G., albowiem kontrola taka leży w kompetencjach organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 66 Prawa budowlanego. Postanowieniem z 16 września 2022 r. Prezydent, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W wyniku zażalenia wniesionego przez Wnioskodawcę na powyższe postanowienie Kolegium postanowieniem z 16 lutego 2023 r. uchyliło je w całości, wskazując że rozstrzygnięcie PINB nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniach 20 kwietnia 2023 r. i 5 grudnia 2023 r., w obecności przedstawiciela Wnioskodawcy i przedstawicieli właściciela działki przy ul. T. [..] w G., pracownik Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w Gdańsku przeprowadził oględziny działek przy ul. T. [...] i ul. T. [...] w G. Z czynności tych sporządzono protokoły, do których dołączono dokumentację zdjęciową. Pismem z 27 lutego 2024 r. Wnioskodawca wystąpił do Prezydenta o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego hydrologa. Decyzją z 11 czerwca 2024 r. Prezydent, na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, odmówił nakazania właścicielowi gruntu, tj. działek nr [...]-[...] w G. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom opadowym na nieruchomości przy ul. T. [...] w G. (działka nr [...]). Zdaniem organu pierwszej instancji w sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania sankcji w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego z powodu braku dowodów, że szkoda na nieruchomości przy ul. T. [...] w G. jest związana z ewentualną zmianą stanu wody na wskazanym gruncie sąsiednim, w szczególności biorąc pod uwagę, że: 1) Wnioskodawca nie okazał dowodów, w postaci kontroli z orzeczeniem - ekspertyzą, z jakiej przyczyny i w jakim zakresie następuje naruszenie konstrukcji budynku mieszkalnego - osiadanie ścian, pękanie komina, zapadanie podług, klinowanie drzwi. Podkreślono, że obowiązek przeprowadzenia takiej kontroli, w tym z orzeczeniem w postaci ekspertyzy, spoczywa na właścicielu obiektu budowlanego, co wynika z art. 61 i 62 Prawa budowlanego, zaś na obowiązek taki wskazuje PINB w piśmie z 19 stycznia 2024 r. Tym samym sporządzenie takiej ekspertyzy nie spoczywa na organie, o co wniósł pełnomocnik Wnioskodawcy w piśmie z 27 lutego 2024 r.; 2) z dowodów jednoznacznie wynika, że posesja sąsiednia jest wyposażona w kanalizację deszczową - choć pełnomocnik Wnioskodawcy wielokrotnie temu zaprzeczał, w tym pomimo uczestniczenia w oględzinach; 3) spływ wód opadowych z powierzchni dachowych nieruchomości Wnioskodawcy nie jest systemem naturalnym, zaś do sąsiadów nie należy przejmowanie takiego spływu (Wnioskodawca podnosi, że jego teren znajduje się w obniżeniu w związku z inwestycjami na terenach sąsiednich). Jednocześnie Wnioskodawca poprzez pełnomocnika wprowadza w błąd organ informując, że nie zwiększano utwardzenia działki od chwili zakupu. Przeczą temu dowody - z mapy do celów informacyjnych (załączona przez Wnioskodawcę w trakcie postępowania) z 1996 r. wynika, że powierzchnia budynku gospodarczego (oznaczonego na mapie literą "g") wynosiła około 38,4 m2, a obecnie wynosi około 100 m2 (jak wynika z załącznika nr 1 analizy organu z 5 lutego 2024 r.). Z powyższego dowodu wynika, że znacząco zwiększyła się powierzchnia szczelna, co wpływa znacząco na ilość wód opadowych ciążących do dołów chłonnych; 4) Wnioskodawca nie okazał dowodów, że jego system odprowadzenia wód opadowych z dachów jest wystarczający dla zabezpieczenia jego posesji, nie podał również informacji o warunkach gruntowo-wodnych w rejonie dołów chłonnych. Wizja w terenie wykazała, że system odprowadzenia wód opadowych z powierzchni dachowych przy ul. T.[...] przed zrzutem do dołów chłonnych nie jest wyposażony w osadniki, co przy częściowo otwartym systemie musi prowadzić, przy praktycznie każdym deszczu, do zamulania warstw gruntu w rejonie dna dołów chłonnych. Nawet w czasie trwania deszczu zmniejsza się wsiąkanie wód przez dno dołów chłonnych i przy długotrwałym zamulaniu warstw gruntu w rejonie dołów chłonnych znacząco zmniejsza się jego chłonność; 5) okresowo "zanieczyszczona rynna dachowa budynku mieszkalnego" stwierdzona w trakcie oględzin w terenie wiosną 2023 r. znacząco uniemożliwiała okresowy spływ wód opadowych do rur spustowych i musiało to prowadzić do okresowego spływu wód po ścianach budynku. Gdyby Wnioskodawca sporządził ekspertyzę, na którą wskazywał PINB, to musiałby uwzględnić, jaki wpływ na stan budynku mają okresowo zanieczyszczone rynny. Ekspertyza ta, której sporządzenie nie należy do organu (należy do Wnioskodawcy w ramach utrzymania obiektu budowlanego), musiałaby uwzględnić warunki gruntowo-wodne w rejonie fundamentów oraz czy w związku z pracami wykonanymi w latach 90-tych na zlecenie Wnioskodawcy w ich rejonie nie stworzono uprzywilejowanej drogi filtracji dla ingerencji wód na fundamenty i jaki to miało wpływ na stateczność budynku; 6) działania kontrole PINB nie wykazały uchybień - naruszeń przepisów na terenach sąsiednich od nieruchomości przy ul. T. [...]. Ponadto ewentualne przypadki okresowego przelewania się wody wynikające z ewentualnego braku okresowego zaniedbania czynności eksploatacyjnych nie podlegałyby ewentualnym nakazom w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego - nie dotyczą nakazów związanych z czynnościami eksploatacyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji stwierdził, że brak jest dowodów na to, iż szkoda wynika z zabudowy terenów sąsiednich. Jednocześnie zebrane w sprawie dowody, w tym analiza z 5 lutego 2024 r., potwierdzają, że Wnioskodawca przyczynia się do okresowego podtapiania własnego terenu. Prezydent wskazał, że z analizy z 5 lutego 2024 r. dotyczącej zagospodarowania wód opadowych pochodzących z powierzchni dachowych posesji przy ul. T. [...] wynika, że przy opadach burzowych większych od 16 mm wody opadowe spływające z dachów posesji przy ul. T. [...] nie mieszczą się w dołach chłonnych i stagnują na powierzchni terenu, podtapiając powierzchnię posesji przy ul. T. [...], zanim zostaną wchłonięte przez przepuszczalne dno dołów chłonnych. W wyniku odwołania wniesionego przez Wnioskodawcę od powyższej decyzji Kolegium decyzją z 1 sierpnia 2025 r. utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść art. 234 ust. 3 Prawa wodnego wskazując, że do wydania decyzji na podstawie tego przepisu konieczne jest wykazanie, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, tzn. czy pomiędzy zmianą stanu wody i szkodą na nieruchomości sąsiedniej istnieje związek przyczynowy. Z punktu widzenia ww. przepisu nie ma natomiast znaczenia rozmiar powstałej szkody, ustawodawca nie uzależnia bowiem skutku od rozmiaru szkody, lecz od jej zaistnienia, w związku z czym nie ma potrzeby szacowania szkody. Odwołując się do judykatury Kolegium podniosło, że ocena, czy w sprawie doszło do istotnego podwyższenia stopnia prawdopodobieństwa powstania szkód w następstwie działań właściciela gruntu, który dokonał zmiany stanu wody, powinna uwzględnić nie tylko aktualny stan wody na gruncie i możliwe warianty rozwoju stosunków wodnych w razie zaistnienia zwyczajnych i nadzwyczajnych opadów atmosferycznych (także w świetle budowy geologicznej i spadku terenu, stanu rowów melioracyjnych lub innych urządzeń wodnych), lecz także te zdarzenia, które już miały miejsce w nieodległej przeszłości. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie zostało wykazane spełnienie przesłanek określonych w art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, co nie pozwala na nakazanie właścicielowi działek nr [...]-[...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na nieruchomości przy ul. T. [...] (działka nr [...]). Kolegium powtórzyło, że dla wydania decyzji na podstawie ww. przepisu konieczne było wykazanie, że właściciel działek nr [...]-[...] (przy ul. T. [...]) dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego, w szczególności oględzin zarówno organu pierwszej instancji, jak i nadzoru budowlanego wynika, że na nieruchomości przy ul. T. [...] dokonywane były inwestycje, także odnoszące się do utwardzenia terenu już od początku XX. wieku na podstawie wydawanych pozwoleń na budowę z 2003 r. i 2004 r., ostatnie w 2012 r. Ponadto faktyczna realizacja tych zamierzeń nie odbiegała od treści pozwoleń na budowę, treny utwardzone są odwodnione systemem odprowadzającym wody opadowe, który jest drożny. Zdaniem Kolegium oznacza to brak wykazania, że właściciel nieruchomości przy ul. T. [...] dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie, w sposób mający wpływ na nieruchomość Wnioskodawcy. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że około dwóch lat temu wykonano nową nawierzchnię ul. T. na wyższym poziomie niż było wcześniej, co ewentualnie może wpływać na posesję Wnioskodawcy. Kolegium podniosło, że nie znalazło podstawy dla negowania ustaleń wskazanych w analizie z 5 lutego 2024 r. w odniesieniu do stanu zagospodarowania wodami opadowymi na nieruchomości Wnioskodawcy. W konsekwencji za uzasadnione przyjęto wnioski tej analizy, że stan instalacji gospodarującej wodami opadowymi na działce nr [...] jest tego rodzaju, że opad przekraczający 16 mm powoduje, iż wody te nie mieszczą się w rowach chłonnych znajdujących się na tej nieruchomości i w części zostają na jej powierzchni podtapiając ją (np. ulewa z lipca 2023 r. spowodowała opad zbliżony do 30 mm w ciągu 30 minut). Jednocześnie z mapy opadów z lipca 2023 r. wynika, że miesięczna suma opadów wyniosła w tym rejonie około 100 mm (opady letnie są zaś opadami burzowymi o dużym natężeniu, mogącymi przewyższać wartość 16 mm). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, iż co najmniej od 2012 r. nie doszło do zmiany zagospodarowania terenu na działkach nr [...]-[...]. Jednocześnie sposób zagospodarowania nieruchomości przy ul. T. [...] w G. wynikał z udzielonych pozwoleń, a inwestycje zostały wykonane w zgodzie z nimi w latach 2003-2004 i w 2012 r. Dlatego też nie sposób uznać, że wykazana została zmiana stanu wody na gruncie, o której mowa w art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Także z tego powodu za niezasadny uznano zarzut odwołania w zakresie zaniechania ustalenia głębokości oraz drożności wpustów zbierających wodę z działek nr [...]-[...] oraz ich przyłączenia do kanalizacji deszczowej. W tym zakresie zwrócono uwagę, że nadzór budowlany potwierdził wykonanie zagospodarowania terenu przy ul. T. [...] w sposób zgodny z pozwoleniami na budowę. Oznacza to tym samym, że także znajdujący się na tej nieruchomości system odprowadzania wód opadowych jest zgodny z udzielonymi pozwoleniami i nie został zmieniony po wybudowaniu. Kolegium nie podzieliło stanowiska Wnioskodawcy, że w sprawie doszło do dowolnego przyjęcie własnej analizy organu jako dowodu, podczas gdy przeprowadzone analizy zagospodarowania wód opadowych pochodzących z powierzchni dachowych posesji przy ul. T. [...] wymagają powzięcia wiadomości specjalnych, których to ani organ, ani strony nie posiadają. Organ odwoławczy wskazał, że Wnioskodawca nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego pracownik organu sporządzający w dniu 5 lutego 2024 r. analizę nie posiada wiadomości specjalnych odnoszących się do treści sporządzonej analizy. Zwrócono uwagę, że także oględziny nieruchomości przy ul. T. [...] i ul. T. [...] były przeprowadzane nie tylko przez organ pierwszej instancji, ale także nadzór budowlany, przez co sporządzone z tych czynności protokoły należy uznać za dowody zebrane w sprawie, w oparciu o treść których możliwe było wydanie decyzji. W związku z tym niezasadne było przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego. Podsumowując Kolegium podniosło, że Wnioskodawca nie przedstawił własnych dowodów wskazujących na odmienne wnioski niż wypływające z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Organ odwoławczy powtórzył, że stan pierwotny na działce przy ul. T. [...] w G. był taki, że jest to nieruchomość zabudowana na podstawie i w zgodzie z pozwoleniami do 2012 r., od tego okresu nie zmienił się stan zagospodarowania tej nieruchomości, zmienił się natomiast stan zagospodarowania działki nr [...] (budynek gospodarczy nie ujęty w ewidencji). W skardze na decyzję Kolegium R. S. zarzucił jej naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia wszelkich niezbędnych czynności, zgromadzeniu niekompletnego materiału dowodowego oraz jego błędnej i niewyczerpującej ocenie noszącej znamiona dowolności, co skutkowało niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy oraz wyciągnięciem błędnych wniosków sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez: a) zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych z perspektywy przedmiotu sprawy dotyczących tego, w jaki sposób i w jakim stopniu zmieniło się zagospodarowanie terenu na działkach nr [...]-[...], poprzez zmniejszenie ich powierzchni chłonnych oraz podwyższenie terenu względem działki nr [...] oraz wpływu tych działań na grunty sąsiednie, co organ w całości w swoich ustaleniach pomija, skupiając się wyłącznie na okoliczności, że na działkach nr [...]-[...] znajduje się kanalizacja deszczowa, bez analizy, czy odpowiada ona potrzebom ww. gruntów w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych i pozwala na rzeczywiste zapobieżenie przelaniu tych wód na teren Skarżącego, b) zaniechanie rzeczywistego ustalenia głębokości oraz drożności wpustów zbierających wodę z działek nr [...]-[...] oraz ich przyłączenia do kanalizacji deszczowej, a także efektywności odprowadzania wody z powierzchni terenów szczelnych, opierając swoje ustalenia wyłącznie na gołosłownym oświadczeniu dzierżawcy terenu, c) dowolne przyjęcie własnej analizy jako dowodu w sprawie, podczas gdy przeprowadzone analizy zagospodarowania wód opadowych pochodzących z powierzchni dachowych posesji przy ul. T. [...] nie tylko wymaga powzięcia wiadomości specjalnych, których to ani organ, ani strony nie posiadają, ale w istocie dotyczy okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących efektywności bądź samowystarczalności systemu zagospodarowania wód opadowych na posesji przy ul. T. [...] w G., pomijając kwestie przelewania się dodatkowych wód z działek sąsiednich zwiększających zapotrzebowanie w zakresie ich odprowadzania na działce Skarżącego ponad własne potrzeby, d) zaniechanie przeprowadzenia innych dowodów, w tym opinii biegłego z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, oraz oparcie ustaleń wyłącznie na oględzinach i oświadczeniach stron, jednocześnie zarzucając Wnioskodawcy, że nie podał informacji o warunkach gruntowych w rejonach dołów chłonnych na swojej posesji, przy czym są to wiadomości specjalistyczne, które w dodatku w istocie nie mają znaczenia z punktu widzenia przedmiotowego postępowania, podczas gdy Skarżący wielokrotnie wnioskował o przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego o stosownej specjalizacji, które to naruszenie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że przyczyną cyklicznych podtopień występujących w obrębie działki nr [...] jest wyłącznie brak odpowiednich parametrów technicznych oraz należytego utrzymania rynien i dołów chłonnych w obrębie tej nieruchomości, nie odnosząc się do sytuacji wodnej oraz dokonanych w tym zakresie zmian na działkach nr [...]-[...], w tym podwyższenia terenu działek sąsiednich i faktycznie dokonywanych zmian w zakresie ich utwardzenia, a także sposobu oddziaływania tych zmian na działkę nr [...], w szczególności poprzez zwiększenie ilości wód opadowych koniecznych do zagospodarowania ponad własne potrzeby na skutek przelewania się wód z gruntów sąsiednich; 2. przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez uznanie, że nie było konieczności powołania biegłego i nie są wymagane wiadomości specjalne z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, przy czym przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego jest konieczne celem jednoznacznego stwierdzenia, czy właściciele działek nr [...]-[...] dokonali zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim, bądź czy odprowadzają wody na grunty sąsiednie, przy czym są to wiadomości specjalne, którymi strony nie dysponują; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji, w której organ nie wskazał w sposób jednoznaczny faktów uznanych za udowodnione oraz w ramach której nie odniesiono się do wszystkich kwestii poruszanych w postępowaniu, w szczególności dotyczących podwyższenia wysokości działek sąsiednich oraz zmiany zagospodarowania terenu, a jedynie przywołano treść poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także poprzez brak jasnego i czytelnego uzasadnienia przez organ przyczyn nieuwzględnienia zarzutów odwołania, które w tym zakresie ogranicza się w istocie wyłącznie do przytoczenia tych zarzutów oraz ich lakonicznego zakwestionowania, bez dokonania pogłębionej analizy przedstawionych zagadnień; 4. przepisów prawa materialnego, tj. art. 234 ust. 1 i 3 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że okoliczność zabudowania nieruchomości sąsiednich w stosunku do działki nr [...] na podstawie uprzednio uzyskanych pozwoleń na budowę wyklucza możliwość stwierdzenia naruszenia stosunków wodnych, podczas gdy w rzeczywistości kwestia legalności działań skutkujących szkodliwym wpływem na grunty sąsiednie nie ma znaczenia dla możliwości zastosowania wynikającej z jego treści normy prawnej, a także poprzez błędne stwierdzenie, że właściciel działek nr [...]-[...] nie ma obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruncie należącym do Skarżącego, podczas gdy wobec zmiany stosunków wodnych i wynikającego stąd odprowadzania wód na działkę nr [...] ma miejsce szkodliwe oddziaływanie w postaci zalewania nieruchomości Skarżącego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jaki i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 15 stycznia 2026 r. uczestnik postępowania R. S. wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 1 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 11 czerwca 2024 r. odmawiającą nakazania właścicielowi działek nr [...]-[...] w G. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom opadowym na nieruchomości przy ul. T. [...] w G. (działka nr [...]). Materialnoprawną podstawą zakwestionowanych rozstrzygnięć są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.), która w art. 234 stanowi, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (ust. 3). Istotą przywołanej wyżej regulacji jest ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód i zmian powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Natomiast warunkiem zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego i wydania na jego podstawie decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego bądź też wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom, względnie odmawiającą wydania takiego nakazu, jest uprzednie ustalenie przez organ, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, tzn. czy pomiędzy zmianą stanu wody (o ile taka została dokonana) a szkodą na nieruchomości sąsiedniej istnieje związek przyczynowo - skutkowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez zmianę stosunków wodnych należy rozumieć ingerencję w teren działki skutkującą zmianą zastanego stanu gospodarki wodnej, np. ingerencją na skutek której nastąpiła zmiana kierunku, czy też natężenia spływu wód z terenu działki, na której dokonano naruszenia, na teren działek sąsiednich. Chodzi tu o działanie na gruncie, które ingeruje w naturalny spływ wód na danym terenie, związany przykładowo z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi, czy też hydrologicznymi (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 8 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 714/18, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Działaniem takim jest m.in. wykonanie przeszkody w odpływie wody opadowej z terenów sąsiednich zgodnie z naturalnym kierunkiem odpływu, np. zasypanie zagłębienia, którym dotychczas spływała woda z terenów wyżej położonych lub podwyższenie terenu uniemożliwiające spływ wody. Także spowolnienie spływu wody spowodowane podwyższeniem terenu stanowi ingerencję powodującą zmianę stosunków wodnych na gruncie. Zmianę stanu wody może powodować niwelacja terenu, podniesienie rzędnej, wprowadzenie sytemu drenażowego wokół budynku, jeżeli ich efektem będzie zmiana naturalnego dotychczasowego kierunku odpływu wód opadowych, naruszenie istniejącego sytemu drenażowego, czy przecięcie kierunku migracji wód podziemnych (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 812/25). W judykaturze wskazuje się również, że badając sprawę w kontekście przesłanek z art. 234 ust. 3 Prawa wodnego organy powinny jednoznacznie wyjaśnić, jaki był ostatni stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, na czym ona polegała i kto jest jej sprawcą, a wreszcie, czy dokonane zmiany szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie i na czym ten szkodliwy wpływ polega. Oznacza to, że podjęcie decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego wymaga precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok WSA w Łodzi z 9 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 671/25). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu zaniechania powołania przez organ biegłego należy wskazać, że istotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sprawy z zakresu stosunków wodnych - co do zasady - wymagają dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego wiadomości specjalnych, przekraczających wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego oraz zwykłego zakresu wiedzy posiadanej przez pracowników organów administracji o właściwości ogólnej. Są to bowiem postępowania specyficzne i skomplikowane, wymagające odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, a ewentualnie również przeprowadzenia badań, analiz i obliczeń. Inne dowody, takie jak oględziny, czy zeznania świadków nieposiadających fachowej wiedzy, nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. dla wyjaśnienia, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym czy istnieje związek przyczynowy między dokonaną zmianą a wynikłą szkodą (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1455/24, z 12 września 2025 r. sygn. akt III OSK 1521/22, z 18 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 2347/22 i z 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 3170/21). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że w art. 234 ust. 3 Prawa wodnego nie nałożono na organy administracji publicznej obowiązku ustalenia zmiany stanu wody na gruncie i szkodliwego wpływu tej zmiany na grunty sąsiednie wyłącznie za pomocą dowodu z opinii biegłego. Należy przypomnieć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza formalnej teorii dowodów, tj. nie wprowadza obowiązku udowadniania pewnych faktów jedynie za pomocą określonych środków dowodowych (zob. wyroki NSA: z 9 marca 1989 r. sygn. akt II SA 961/88, z 27 kwietnia 1992 r. sygn. akt III SA 1838/91 i z 29 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 948/00). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie dopuścił dowodu z opinii biegłego, jednakże zgromadzony przez ten organ materiał dowodowy był, zdaniem Sądu, wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji trzykrotnie przeprowadził oględziny nieruchomości (z udziałem stron), sporządził z tych czynności obszerną dokumentację fotograficzną oraz wezwał właściciela działek nr [...] i [...] do dostarczenia dokumentów, na podstawie których została wykonana kanalizacja deszczowa odprowadzająca wód opadowe z dachu budynku zlokalizowanego w części na działce nr [...] wraz z wpustem deszczowym zlokalizowanym na pograniczu działek nr [...] i [...], a także wskazania, kiedy ostatni raz była ona poddana konserwacji. Prezydent sporządził również analizę dotyczącą gospodarki wodami opadowymi na posesji Skarżącego przy ul. T. [...] w G. (dokument z 5 lutego 2024 r.), z której wynika, że dla opadów większych niż 16 mm wody opadowe będą się gromadziły na terenie przyległym (w szczególności w rejonie dołów chłonnych) na posesji nr [...] przy ul. T., gdyż nie mieszczą się one w dołach chłonnych. W analizie wskazano również, że z danych archiwalnych wynika, iż 30 lipca 2023 r. w dzielnicy zlewni Strzyży ("Wrzeszcz Dolny") odnotowano opad nawalny o czasie do 30 minut, zbliżony do 29,8 mm, czyli znacznie przewyższający wartość obliczoną dla działki przy ul. T. [...] w G., czyli 16 mm. Jednocześnie z mapy opadów z lipca 2023 r. wynika, że miesięczna suma opadów wyniosła w tym rejonie około 100 mm (a opady letnie to opady burzowe o dużym natężeniu mogące znacząco przewyższać wartość 16 mm). Z analizy wynika, że przy opadach burzowych większych niż 16 mm wody opadowe spływające z dachów posesji przy ul. T. [...] nie mieszczą się w dołach chłonnych i stagnują na powierzchni terenu podtapiając posesję nr [...] przy ul. T., zanim zostaną wchłonięte przez przepuszczalne dno dołów chłonnych. Z kolei z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 19 stycznia 2024 r. wynika, że organ ten dwukrotnie dokonał kontroli posesji przy ul. T. [...] i T. [..] w G. (w dniach 7 lutego 2023 r. i 21 września 2023 r.). Podczas pierwszej kontroli stwierdzono m.in., że tereny utwardzone są odwodnione systemem odprowadzającym wody opadowe - są widoczne kratki, spływy uliczne. Podczas drugiej kontroli ustalono m.in., że w północno-zachodnim narożniku działki nr [...] w odległości 3 m od granicy znajduje się studzienka usytuowana w wyraźnym obniżeniu terenu. PINB w Gdańsku potwierdził, że poziom terenu przy ulicy jest wyżej - na odcinku około 5 m od granicy posesji jest wyraźny spadek w kierunku wnętrza posesji. PINB w Gdańsku potwierdził również fakt udzielenia w 2012 r. pozwolenia na budowę, przebudowę i nadbudowę istniejącej hali magazynowej w zespole budynków przy ul. T. [...]. Organ nadzoru budowlanego wskazał, że zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia nawierzchni utwardzonych i terenów zielonych nie uległa zmianie; na podstawie pozwolenia na budowę z 2003 r. wykonano utwardzenie terenu na posesji przy ul. T.. [..], jednakże z pewną zmianą polegającą na odsunięciu się od granicy posesji nr [...] w okolicach narożnika północnego posesji przy ul. T. [..] (a więc zmiana ta jest korzystna dla sytuacji zalewania wodami opadowymi posesji nr [..]). Wskazano również, że utwardzenie terenu od strony północno-zachodniej posesji nr [..] (od strony zaplecza - przeciwnej do ul. T.) wykonano na podstawie pozwolenia na budowę małej hurtowni z zapleczem socjalno-biurowym (decyzja z 2004 r.). Rysunek - projekt zagospodarowania terenu ukazuje przy granicy posesji nr [...] drogę dojazdową i miejsce postojowe, obok którego przewidziano pas zieleni o nieopisanej szerokości. PINB w Gdańsku podał, że aktualnie wzdłuż powyższej granicy jest wąski (0,5 m - 0,7 m) pas terenu zielonego, co stanowi niewielką zmianę w stosunku do stanu zaprojektowanego, jednak nie zmniejszono powierzchni biologicznie czynnej. Odnośnie do terenu od strony południowo-zachodniej posesji przy ul. T. [...] (teren działki nr [...]) odnotowano, że jedynym odnalezionym dokumentem jest decyzja z 1972 r. o zatwierdzeniu ogólnego planu zagospodarowania terenu przy ul. T. [..] w G.; projekt zatwierdzony decyzją przewidywał układ drogowy od strony południowej budynku, który ma aktualnie adres przy ul. C. [...] i od strony wschodniej powyższego budynku (plan ukazuje sytuację, jakby nie było budynku przy ul. T. [...], zatem przedstawiony układ drogowy nie został w tym fragmencie zrealizowany). Podsumowując PINB w Gdańsku wskazał, że tereny od strony północno-wschodniej i północno-zachodniej zostały utwardzone na podstawie pozwoleń na budowę, zaś ewentualne różnicę są niewielkie i nieistotne, dlatego też brak jest podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym protokołów oględzin przeprowadzonych zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ nadzoru budowlanego, wynika, że na nieruchomości przy ul. T. [..] były dokonywane inwestycje, także w zakresie utwardzenia terenu, na podstawie wydawanych pozwoleń na budowę z 2003 r., z 2004 r. i z 2012 r., jednak faktyczna realizacja tych zamierzeń nie odbiegała od treści pozwoleń na budowę. Tereny utwardzone są odwodnione systemem odprowadzającym wody opadowe, który jest drożny. Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa obowiązek udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (zob. wyroki NSA: z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1711/17, czy z 17 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 1681/17). W niniejszej sprawie Skarżący nie okazał dowodów, że jego system odprowadzenia wód opadowych z dachów jest wystarczający dla zabezpieczenia jego posesji, nie podał również informacji o warunkach gruntowo-wodnych w rejonie dołów chłonnych. Wizja w terenie wykazała natomiast, że system odprowadzenia wód opadowych z powierzchni dachowych przy ul. T. [...] przed zrzutem do dołów chłonnych nie jest wyposażony w osadniki, co przy częściowo otwartym systemie musi prowadzić, przy praktycznie każdym deszczu, do zamulania warstw gruntu w rejonie dna dołów chłonnych. Słusznie wskazał organ pierwszej instancji, że nawet w czasie trwania deszczu zmniejsza się wsiąkanie wód przez dno dołów chłonnych i przy długotrwałym zamulaniu warstw gruntu w rejonie dołów chłonnych znacząco zmniejsza się jego chłonność. Ponadto zanieczyszczona rynna dachowa budynku mieszkalnego Skarżącego stwierdzona w trakcie oględzin w terenie wiosną 2023 r. znacząco uniemożliwiała okresowy spływ wód opadowych do rur spustowych i musiało to prowadzić do okresowego spływu wód po ścianach budynku. Organy słusznie zwróciły również uwagę, że około 2023 r. wykonano nową nawierzchnię ul. T.w G., na wyższym poziomie niż było wcześniej, co ewentualnie może wpływać na posesję Skarżącego. Zdaniem Sądu w sprawie zostało wykazane przez organy, że właściciel działek nr [...]-[...] nie dokonał zmiany stanu wody na tym gruncie, co w konsekwencji spowodowało, że nie było podstaw do nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W ocenie Sądu, w przeciwieństwie do twierdzeń skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Organy przeprowadziły kompletne postępowanie dowodowe, spełniające wymogi wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym zebrany został wystarczający materiał dowodowy. W sprawie zostały przeprowadzone oględziny (trzykrotnie) z udziałem stron, sporządzono dokumentację fotograficzną, pozyskano stanowisko organu nadzoru budowlanego. Na tej podstawie orzekające w sprawę organy dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie można w tym zakresie zarzucić im uchybień. Kolegium precyzyjnie wyjaśniło przyczyny rozstrzygnięcia, a także jasno wskazało, dlaczego nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty odwołania. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.