III OZ 641/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 96/23 o odrzuceniu skargi W. P. na czynność Wójta Gminy (...) z dnia (...) listopada 2022 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 13 września 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 96/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 2 oraz art. 232 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej p.p.s.a.), postanowił w pkt. I. odrzucić skargę W. P. (dalej skarżąca) oraz w pkt II. zwrócić na rzecz skarżącej od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W treści uzasadnienia wyjaśniono, że skarżąca 30 stycznia 2023 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę do WSA na czynność Wójta Gminy (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze. Jednocześnie skarżąca zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tożsamą skargę i wniosek skarżąca wniosła 31 stycznia 2023 r. bezpośrednio do Sądu pierwszej instancji. Stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., WSA przesłał skargę do Wójta. Następnie organ przekazał skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Sądowi. Skarga wpłynęła do Sądu 3 marca 2023 r. Postanowieniem z 14 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak zauważył Sąd, zaskarżona czynność Wójta dotyczyła rozstrzygnięcia o naborze na wolne stanowisko urzędnicze i została podjęta na podstawie przepisów ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 530) stanowiąc czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2966/15), stąd postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na wolne stanowisko urzędnicze jest postępowaniem w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jego wynik podlega kontroli sądu administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybienia przez skarżącą ustawowego terminu do wniesienia skargi. W treści skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie wskazuje, by dowiedziała się o podjęciu przez organ zaskarżonej czynności później niż 24 listopada 2022 r., kiedy informacja o wynikach naboru na stanowisko urzędnicze została ujawniona w Biuletynie Informacji Publicznej oraz umieszczona na tablicy ogłoszeń w Urzędzie. Ponadto treść sporządzonej i wniesionej przez skarżącą 28 listopada 2022 r. w trybie art. 227 k.p.a. skargi do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy (...) wskazuje, że skarżąca najpóźniej w tym dniu miała wiedzę o wynikach naboru na stanowisko konkursowe. Ponadto, także w przypadku liczenia terminu do wniesienia skargi do Sądu począwszy od 28 listopada 2022 r., a nie od dnia opublikowania informacji w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu, termin ten upłynąłby 28 grudnia 2022 r., natomiast skarga została wniesiona dopiero 30 stycznia 2023 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. WSA nie znalazł również podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie zawiniła w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skoro bowiem skarżąca miała wiedzę o zaskarżonym akcie najpóźniej od 28 listopada 2022 r. to brak podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do skutecznego i terminowego zaskarżenia wyników naboru na stanowisko urzędnicze (przykładowo zwrócenia się o pomoc prawną, czy też zwrócenia się do organu, który podjął zaskarżoną czynność, o udzielenie informacji co do trybu jej zaskarżenia), przemawiają za stwierdzeniem, że skarżąca nie zachowała należytej staranności. Oprócz tego, jak zauważył Sąd wniesienie skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie stało na przeszkodzie zaskarżeniu kwestionowanej czynności Wójta do sądu administracyjnego, gdyby skarżąca dochowała należytej staranności. Dostrzec należy, że skarżąca nie jest osobą nieporadną. Skarżąca uczestniczyła w konkursie na stanowisko urzędnicze w Urzędzie Gminy (...). Jak wynika z treści skargi, skarżąca ma wyższe wykształcenie i długoletni staż pracy, także w samorządowych jednostkach organizacyjnych. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca składając do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia na posiedzeniu niejawnym przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na okoliczność, iż zażalenie jest oczywiście uzasadnione, bądź też w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 195 § 1 p.p.s.a., w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie. WSA prawidłowo uznał, że skarga została wniesiona po terminie. Jednocześnie Sąd słusznie ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy skarżącej, co uniemożliwiało rozpoznanie skargi w oparciu o treść art. 53 § 2 zd. drugie p.p.s.a. Należy zauważyć, że bez wątpienia skarżącej przysługiwało uprawnienie do wniesienia skargi dotyczącej postępowania konkursowego, niemniej jednak nie to jest przedmiotem rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy informacja o wyniku konkursu na stanowisko urzędnicze została wywieszona na tablicy ogłoszeń 24 listopada 2022 r. i była na niej zamieszczona do 10 lutego 2023 r., a nadto w Biuletynie Informacji Publicznej- zamieszczono ją 24 listopada 2022 r. Obie zatem formy opublikowania wyników przeprowadzonego konkursu były ogólnodostępne, każdy mógł w łatwy sposób zapoznać się z treścią ogłoszeń w nich zamieszczonych. Co więcej, zwrócić należy uwagę, że skarżąca brała udział w przedmiotowym konkursie, stąd z całą pewnością była zainteresowana jak najszybszym uzyskaniem wiedzy o jego wyniku. Pozostaje to w powiązaniu ze złożeniem 28 listopada 2022 r. przez skarżącą pierwszej skargi do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy Sosnowica na nieobiektywne przeprowadzenie przez Komisję Rekrutacyjną procesu rekrutacyjnego na stanowisko urzędnicze. Niewątpliwie, realia rozpoznawanej sprawy prowadzą do jednoznacznego wniosku, że najpóźniej z tą datą należy wiązać powzięcie przez skarżącą wiedzy o wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego. Abstrahując od powyższego należy również zauważyć, że wprawdzie skarżąca podnosi, iż została mylnie pouczona, co do możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia o wyniku naboru na stanowisko urzędnicze i z tego tytułu składała w pierwszej kolejności skargi w trybie art. 227 k.p.a., niemniej jednak przepis ten nie jest konkurencyjny względem art. 53 p.p.s.a. Innymi słowy, skarżąca miała możliwość złożenia skarg w trybie art. 227 k.p.a., które były dopuszczalne, jednak finalnie okazały się nieskuteczne oraz skargi w trybie art. 53 p.p.s.a., przy zachowaniu terminu określonego § 2 powołanego przepisu, a który został przekroczony. Oprócz tego w toku sprawy nie został ujawniony żaden dowód potwierdzający tezę skarżącej, że została ona błędnie pouczona przez pracownika Urzędu o sposobnie zaskarżenia rozstrzygnięcia konkursowego, wyłącznie poza jej stanowiskiem w tej materii. W analizowanym przypadku nie może także zostać uznany za słuszny zarzut podniesiony w zażaleniu, a dotyczący naruszenia dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a., albowiem przedmiotem wywiedzionego środka zaskarżenia jest postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę na czynność Wójta, nie zaś postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, wydane 14 czerwca 2023 r., które to postanowienie nie zostało zaskarżone i jest wiążące w sprawie W konkluzji, argumentacja podniesiona w treści skargi, jak też i późniejszego zażalenia nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ to z woli ustawodawcy wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ograniczone jest terminem. Niedochowanie tego terminu oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Norma z art. 53 § 2 zd. drugie p.p.s.a. przewiduje odstępstwo od tej zasady, ale jak już wyżej wskazano w tej sprawie Sąd prawidłowo ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy strony. Oznacza to, że brak było podstaw do rozpoznania skargi przez WSA, a skarga podlegała odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest zatem zgodne z prawem. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.