Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III OZ 528/26

Postanowienie NSA z 6 października 2026 r., III OZ 528/26 – budownictwo wodne

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
6 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. sp. z o.o. z siedziba w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 252/26, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedziba w R. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 lutego 2026 r., nr 16/2026 przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne postanawia: oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 252/26, na podstawie art. 61 § 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 lutego 2026 r., nr 16/2026 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że w treści skargi skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu wystąpienia natychmiastowych i nieodwracalnych skutków. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca argumentowała, że wskutek wykonania tej decyzji istniejąca od 2015 r. infrastruktura kanalizacji deszczowej z wylotem do rowu M-II, wykonana na podstawie ważnego pozwolenia Starosty R., stanie się formalnie bezprawna, a kontynuacja odprowadzania wód opadowych i roztopowych będzie traktowana jako naruszenie przepisów prawa, tj. art. 37 ust. 1 Prawa wodnego. Skarżąca wskazała ponadto, że brak możliwości legalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych uniemożliwi normalne funkcjonowanie przedsiębiorstwa, spowoduje znaczne straty finansowe i może doprowadzić do likwidacji miejsc pracy. WSA we Wrocławiu uznał, że skoro skarżąca spółka domagała się wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne, to odmowny charakter zaskarżonej decyzji wykluczał ziszczenie się ryzyka, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu postawiła zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd w subsumcji), ponieważ zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) nie są uzależnione wyłącznie od "wykonalności" aktu w wąskim, egzekucyjnym sensie, lecz od realnych, hipotetycznych konsekwencji wykonania (utrzymania w mocy) zaskarżonego aktu do czasu merytorycznego rozpoznania skargi. W sprawie zaś, jak dalej wywiodła skarżąca, wykonanie decyzji (utrzymanie odmowy) spowoduje, że istniejąca od 2015 r. (na podstawie ważnego pozwolenia Starosty R. nr 05.6341.46.2015) infrastruktura kanalizacji deszczowej z wylotem do rowu M-II stanie się formalnie bezprawna. Kontynuacja odprowadzania wód opadowych (nawet po oczyszczeniu w separatorze) będzie traktowana jako naruszenie art. 37 ust. 1 Prawa wodnego. Grozić to może hipotetycznie: karami administracyjnymi, wstrzymaniem działalności zakładu stolarskiego oraz odpowiedzialnością karną skarbową. Z tego powodu skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie W pierwszej kolejności należało wyjaśnić istotne dla oceny niezasadności zażalenia występujące w sprawie okoliczności prawne. Otóż, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy odmowną decyzję organu I instancji. Z powyższych okoliczności prawnych wynikała negatywne przesłanka prawna, które czyniła złożone zażalenie niezasadnym w świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a.. Decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 lutego 2026 r., nr 16/2026 była i jest ostateczną decyzją odmowną, na podstawie której skarżąca nie nabyła żadnych praw (nie przyznano nią ani żadnych uprawnień, ani nie nałożono na nią żadnych obowiązków). Zgodnie z orzecznictwem NSA, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania w sposób dobrowolny lub w drodze egzekucji (nadają się do wykonania i wymagają wykonania). Nie dotyczy to wszystkich aktów administracyjnych, gdyż co do zasady, cechy wykonalności polegającej na możliwości spowodowania lub doprowadzenia do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem, nie mają decyzje odmowne. W konsekwencji problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy więc jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak NSA w postanowieniu z dnia z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I GZ 291/19, Legalis nr 2263611, por. także postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 193/13, Legalis nr 917602). Oznaczało to, że w niniejszej sprawie brak podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji miał de iure charakter obiektywny i wynikał z zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia, tzn. odmowy uwzględnienie żądania strony. Występuje on niezależnie od potencjalnej możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania, a tym samym i tym bardziej - niezależnie od jego treści. Nie można też, wbrew stanowisku skarżącej spółki, wykładać - w odniesieniu do decyzji odmownych - przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. w taki sposób, że dawałby on możliwość czasowej zmiany kierunku rozstrzygnięcia zamieszczonego w takich decyzjach z odmownego – odmawiającego przyznania określonego uprawnienia (negatywnego dla strony) - na przyznający takie uprawnienie (pozytywny dla strony). Nie byłoby to bowiem wstrzymanie wykonania decyzji, ale czasowa zmiana jej osnowy, a nie taki cel i nie taka treść została przypisana instytucji wstrzymania wykonania decyzji na mocy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Informacje o sprawie

Data wpływu
19 sierpnia 2026
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Środowiska
Sędziowie
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny