III OZ 499/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.L. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 652/22 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 lutego 2022 r. nr SKO.PW/4171/82/2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia statutu spółki wodnej postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 652/22 oddalił skargę P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 lutego 2022 r. nr SKO.PW/4171/82/2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia statutu spółki wodnej. Pismem z dnia 1 lutego 2023 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia w/w wyroku. Zarządzeniem sędziego z dnia 1 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 652/22 wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek strony – w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia. Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia P.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazał, że nie został wezwany o uzupełnienie braku fiskalnego przed doręczeniem mu uzasadnienia wyroku na podstawie art. 220 p.p.s.a., wobec czego nie było podstaw do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Stwierdził również, że opłata została ustalona w błędnej wysokości, a Sąd pierwszej instancji działał wbrew zasadzie budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Koszty sądowe obejmują opłaty i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. W świetle art. 234 § 2 p.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Jednocześnie w art. 236 p.p.s.a. zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat kancelaryjnych. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystosowane przez Sąd pierwszej instancji do skarżącego wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia, opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku z dnia 30 stycznia 2023 r. wraz z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek strony – było w pełni uzasadnione. Skarżący błędnie powołuje się na treść art. 220 p.p.s.a., skoro ustawodawca w art. 234 § 2 p.p.s.a. przewidział specjalną regulację dotyczącą opłaty kancelaryjnej pobieranej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Kwota przedmiotowej opłaty wynika zaś wprost z § 2 w/w rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2019 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.