III OZ 416/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 357/18 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 357/18 utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2019 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W.L. na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 357/18, odrzucił zażalenie W.L. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2019 r. o odmowie przyznania W.L. prawa pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego, z powodu niedopuszczalności jego wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne zatem jedynie wówczas, kiedy przepisy P.p.s.a. wyraźnie stanowią o możliwości jego wniesienia. Jeśli przepisy P.p.s.a. przewidują wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowią, że na takie postanowienie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tym zakresie sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., a ponadto przepisy P.p.s.a. nie przewidują wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. Wobec tego stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 28 lutego 2019 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.