III OZ 323/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 941/22 w sprawie ze skargi L.K. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia 22 września 2022 r. znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 941/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie L.K. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie ze skargi L.K. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia 22 września 2022 r. znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 10 marca 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 941/22 odrzucił skargę skarżącego z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przekazał je do Sądu I instancji 4 kwietnia 2023 r. Sąd I instancji uznał, że skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. z uchybieniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 194 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie zauważył, że odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2023 r. został doręczony 17 marca 2023 r., zatem zażalenie powinno być wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do 24 marca 2023 r. Skarżący wprawdzie sporządził i nadał zażalenie 24 marca 2023 r., jednakże zaadresował je nie do Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, lecz bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, do którego zażalenie wpłynęło 29 marca 2023 r. i zostało przekazane zgodnie z właściwością Sądowi I instancji w dniu 4 kwietnia 2023 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. 53 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że zaadresowanie środka skarżącego (zażalenia) bezpośrednio do sądu odwoławczego nie jest tożsame z jego wniesieniem do sądu, a w konsekwencji na błędnym przyjęciu przez wojewódzki sąd administracyjny, iż zachodzą podstawy do jej odrzucenia na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie należy wnieść w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia, zaś na mocy art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. wniesienie zażalenia po upływie terminu obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia tego środka odwoławczego. Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, wedle którego skarżący wniósł zażaleniu po upływie siedmiodniowego terminu. Odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. został doręczony w dniu 17 marca 2023 r., tym samym termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 24 marca 2022 r. Co prawda skarżący nadał w zażalenie we wskazanym dniu, ale bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Naczelny Sąd Administracyjny przekazał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 kwietnia 2023 r. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że w razie skierowania zażalenia bezpośrednio do NSA za datę wniesienia zażalenia należy uznać datę przekazania pisma strony do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 19 grudnia 2019 r., I GZ 438/19, z dnia 19 marca 2012 r., II FZ 37/12). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie skarżący nie dochował terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2023 r. W przedmiotowej sprawie skarżący został pouczony o możliwości wniesienia zażalenia i pomimo prawidłowego pouczenia zażalenie zostało bezpośrednio wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tych okolicznościach termin zachowany byłby jedynie w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny przesłał zażalenie do właściwego sądu wojewódzkiego przed upływem terminu do jej wniesienia (por. postanowienie NSA z 23 lutego 2011 r., I OZ 118/11). W okolicznościach niniejszej sprawy przesłanie zażalenia skarżącego przed upływem terminu do jego wniesienia do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego nie było jednak możliwe, bowiem skarżący przesyłkę zawierającą ten środek zaskarżenia nadał w ostatnim dniu terminu, tj. 24 marca 2023 r. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zażalenie przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie wniesione jest w terminie mimo błędnego zaadresowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.