III OZ 3/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1694/21 oddalające wniosek J. L o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dni 23 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, polegającą na błędnym oznaczeniu numeru zaskarżonej decyzji, w ten sposób, że zamiast " nr [...]", wpisać "nr [...]"; 2. oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 1694/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi J. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lutego 2021 r. nr 213/WZ/E/SWA/BF/2021 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r. zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na wystąpienie przez WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 866/20 do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610, dalej ustawa nowelizująca) z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny zarejestrował sprawę pod sygnaturą akt P 7/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego tym pytaniem, a więc przesądzenia kwestii konstytucyjności art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, zależy wynik sprawy, co zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania z urzędu. Pismem z dnia 27 lipca 2021 r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie istnieją żadne przesłanki prawne, by ograniczać uprawnienie funkcjonariuszy Policji do uzyskania pełnego, odpowiadającego wymogom konstytucyjnym, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w zależności od kryterium daty zwolnienia ze służby. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał stanowisko Prokuratora Generalnego z dnia 29 marca 2022 r., jak też stanowisko Sejmu RP z dnia 9 czerwca 2022 r., podnosząc, że Prokurator Generalny podzielił pogląd sądu pytającego o niezgodności przepisu art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, jak też pogląd, że nakaz stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obejmującym niekonstytucyjny przelicznik w wysokości 1/30 części miesięcznego wynagrodzenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu całkowicie uniemożliwia realizację celu konstytucyjnego prawa do wznowienia postępowania. Nadto, na potwierdzenie wniosku, skarżący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 3649/21, w którym Sąd rozpoznał sprawę analogiczną do niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 14 listopada 2022 r., odmówił skarżącemu podjęcia zawieszonego postępowania. Wskazał, że sprawa o sygn. akt P 7/21, w której zadane zostało pytanie prawne, i z powodu której zawieszone zostało przedmiotowe postępowanie, nadal oczekuje w Trybunale Konstytucyjnym na rozpoznanie. Udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie prawne ma znaczenie dla rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Końcowo Sąd wyjaśnił, że skoro zaskarżona decyzja wydana została już pod rządami ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. z uwzględnieniem jej art. 9 ust. 1, którego konstytucyjność została zakwestionowana, to sądy orzekające w sprawie są obowiązane do wstrzymania się z wydaniem orzeczenia kończącego sprawę do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Nadto rozpoznawane przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy dotyczą wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy policjantów zwolnionych po 6 listopada 2018 r., a więc funkcjonariuszy, których nie obejmuje ustawa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 7/21 dotyczącego pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (postanowienie z 21 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Bk 866/20) co do konstytucyjności unormowania art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy o Policji do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro bowiem postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczęte pytaniem prawnym zadanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 866/2 nie zostało zakończone, brak było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. Zadane pytanie prawne odnosi się do sytuacji prawnej skarżącego i od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego tym pytaniem, a więc przesądzenia kwestii konstytucyjności przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, zależy wynik niniejszej sprawy. Tym samy nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., gdyż aktualna pozostaje przesłanka zawieszenia postępowania sądowego z przyczyn wskazanych powyżej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.