III OZ 265/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt III SPP/Gl 131/24 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2024 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 czerwca 2024 r. nr SKO.4101.16.2023 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 13 lutego 2025 r., III SPP/Gl 131/24, odrzucił sprzeciw Z. S. (dalej: "skarżący") od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 12 grudnia 2024 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że referendarz sądowy WSA w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zarządzeniem z 12 grudnia 2024 r., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak podał WSA w Gliwicach, orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu 7 stycznia 2025 r. wraz z pouczeniem, zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał 14 stycznia 2025 r. 13 stycznia 2025 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, składając go osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ przekazał sprzeciw do WSA w Gliwicach przesyłką poleconą, datowaną na 15 stycznia 2025 r. Za datę złożenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 12 grudnia 2024 r., Sąd Wojewódzki uznał 15 stycznia 2025 r., tj. datę przekazania przez organ do Sądu pisma przewodniego wraz z załączonym egzemplarzem sprzeciwu. Wobec stwierdzenia, że wniesienie przez skarżącego sprzeciwu nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, WSA w Gliwicach odrzucił sprzeciw stosownie do brzmienia art. 259 § 2 p.p.s.a. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący stanął na stanowisku, że to nie on ponosi winę za uchybienie terminu, lecz organ, który przekazał sprzeciw do Sądu Wojewódzkiego dopiero 15 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 grudnia 2024 r. zostało doręczone skarżącemu 7 stycznia 2025 r. Ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem 14 stycznia 2025 r. Skarżący, 13 stycznia 2025 r. osobiście złożył sprzeciw w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], co w istocie stanowiło złożenie pisma do niewłaściwego organu. Organ ten 15 stycznia 2025 r. skierował ww. pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jako, że sprzeciw nadano przesyłką poleconą 15 stycznia 2025 r. do Sądu Wojewódzkiego, to ten dzień należało uznać za dzień wniesienia sprzeciwu. Oznacza to zatem, że złożono go po upływie terminu do jego wniesienia. Środki odwoławcze wnosi się bowiem bezpośrednio do sądu prowadzącego sprawę. Pismo wniesione do niewłaściwego organu uznaje się za wniesione do sądu właściwego dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu. Zatem za datę wniesienia sprzeciwu słusznie Sąd pierwszej instancji uznał 15 stycznia 2025 r. Niewątpliwie zatem, wniesiony do organu sprzeciw, został skierowany do sądu właściwego po terminie przysługującym stronie na jego wniesienie. Nie jest jednak możliwe uwzględnienie argumentacji przedstawionej w zażaleniu, przemawiającej za uznaniem, że to organ, a nie skarżący ponosi winę za uchybienie terminu. Wszak to skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, wniósł sprzeciw do niewłaściwego organu, zamiast bezpośrednio do sądu, przed którym toczyło się postępowanie. Z powyższych względów należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie odrzucił sprzeciw, jako wniesiony z uchybieniem terminu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.