III OZ 186/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1731/25 o odrzuceniu skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2025 r., nr DKO-WOK.401.132.2025.kj w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: 1) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1731/25 w ten sposób, że w miejsce oznaczenia skarżącej zamiast "F. spółki w C." wpisać "F. sp. z o.o. z siedzibą w C.", 2) oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1731/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 8 maja 2025 r., nr DKO-WOK.401.132.2025.kj w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1) oraz zwrócił ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej kwotę 400 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego (pkt 2). W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 26 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie) spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W wykonaniu zarządzenia z 11 sierpnia 2025 r., przy piśmie z 21 sierpnia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi w dniu 3 września 2025 r. Termin do wykonania wezwania minął wraz z dniem 10 września 2025 r. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca dołączyła do skargi dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 złotych i ta kwota została zidentyfikowana w dokumentach księgowych i dołączona do akt sprawy. Skarżąca nie uzupełniła wpisu sądowego, co zostało potwierdzone w wyniku sprawdzenia do dnia 1 października 2025 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych przez referenta na karcie 34 w aktach sądowych. Wobec niewykonania zarządzenia sądu i nieuiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi, Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła spółka, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe zastosowanie oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca działając przy pomocy rachunku pełnomocnika uiściła brakujący wpis sądowy, dodatkowo osobiście uiszczając po raz wtóry przedmiotowy wpis. Do zażalenia dołączono potwierdzenie uiszczenia: opłaty od zażalenia w wysokości 100 złotych oraz potwierdzenie uzupełnienia wpisu od skargi w wysokości 350 złotych, z którego wynika, że przelewu dokonano w dniu 19 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi. Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braku fiskalnego skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z akt sądowych wynika, że skarżąca dołączyła do skargi dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 złotych i ta kwota została zidentyfikowana w dokumentach księgowych i dołączona do akt sprawy. Wobec powyższego skarżącą prawidłowo wezwano do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 350 złotych, zgodnie bowiem z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), wpis sądowy od skargi wynosił 750 złotych. Odpis zarządzenia w tym przedmiocie doręczono w dniu 3 września 2025 r., co w zażaleniu nie jest podważane. Termin na jego wykonanie upływał zatem w dniu 10 września 2025 r. i do tego dnia wpis sądowy tytułem wniesionej skargi nie został uzupełniony. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonego wezwania do jego uiszczenia i stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skarżąca w treści zażalenia podnosi, iż uiściła brakujący wpis od skargi, dokonując wpłaty z rachunku pełnomocnika. Okoliczność ta nie została jednak w żaden sposób wykazana. Do zażalenia nie dołączono bowiem potwierdzenia dokonania przelewu w terminie zakreślonym przez Sąd I instancji do usunięcia braku fiskalnego skargi. Pełnomocnik spółki przedłożył jedynie potwierdzenie wykonania przelewu z 19 listopada 2025 r., a zatem po upływie wskazanego terminu. W konsekwencji twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Jednocześnie w toku dokonanej weryfikacji w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (vide k. 34 akt sądowych sprawy). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.