III OSK 2357/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 326/23 w sprawie ze skargi Gminy B. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20 grudnia 2022 r., nr DIŚ-III.411.134.2022.AT.3 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 326/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu skargi Gminy B. (dalej: Gmina, skarżąca), uchylił decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 20 grudnia 2022 r., nr DIŚ-III.411.134.2022.AT.3 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (pkt 1) oraz zasądził od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz Gminy kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Minister Klimatu i Środowiska (dalej: Minister, organ) i zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach z 2001 r. albo ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że decyzja Starosty Myśliborskiego z 19 marca 2004 r., znak OSR.III.7645/4/04, oparta była na tym przepisie, podczas gdy została ona wydana na podstawie art. 33 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 190, poz. 1865; dalej: ustawa wprowadzająca lub ustawa z dnia 27 lipca 2001 r.); b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.) poprzez ich zastosowanie, niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że w sprawie zachodzą podstawy do wydania na rzecz skarżącej decyzji zmieniającej, podczas gdy prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 163 k.p.a. uwarunkowana jest istnieniem podstawy prawnej w ramach przepisów szczególnych, a takowej nie stanowi bynajmniej przepis z art. 244a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699; dalej: ustawa o odpadach z 2012 r.), gdyż odnosi się on do decyzji wydanych na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., a w niniejszej sprawie Starosta Myśliborski decyzję z 19 marca 2004 r., znak: OSR.III.7645/4/04, oparł na treści art. 33 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych w toku postępowania przez organ faktów, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. z art. 14 lit. b i c dyrektywy 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, wszystkie podówczas istniejące w kraju składowiska musiały albo zostać dostosowane do wymogów dyrektywy do dnia 16 lipca 2009 r. (lub 1 lipca 2012 r. dla gminnych składowisk w odniesieniu do określonych wymogów) albo być zrekultywowane i ostatecznie zamknięte do 16 lipca 2009 r., co w warunkach niniejszej sprawy implikowało pominięciem przez Sąd kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy elementów stanu faktycznego, stojących za decyzjami o nieprzedłużaniu, poza zakreśloną cezurą czasową, terminów na realizację obowiązków przez skarżącą, czego skutkiem stało się sformułowanie w przedmiotowym rozstrzygnięciu wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, że organ nie odniósł się do przedstawionej przez skarżącą argumentacji za prawną dopuszczalnością zmiany decyzji z 19 marca 2004 r. mimo upływu terminu wykonania działań określonych w harmonogramie, podczas gdy stanowisko zajęte przez organ wyrażone zostało zwięźle oraz z dużą precyzją słowa, a jego lektura nie pozostawia wątpliwości, że organ podziela pogląd o tym, że "organy obu instancji są związane decyzjami i w tej sprawie, wszczętej odrębnym wnioskiem, nie mogą wydać odmiennego rozstrzygnięcia niż w poprzednich postępowaniach"; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, że stanowisko organu wyrażone w decyzji było nazbyt kategoryczne, podczas gdy organ przedstawił spójny i przekonujący wywód prawny i w zgodzie ze stanem faktycznym i prawnym dowiódł, że inicjatywy podejmowane przez skarżącą miały jedynie charakter działań czysto pozorowanych i w żaden sposób nie przekładały się na realne czynności prowadzące do rekultywacji składowiska odpadów oraz nakierowane były wyłącznie na cel formalnego przesunięcia terminów realizacji nałożonych na skarżącą obowiązków. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację mającą przemawiać za zasadnością skargi kasacyjnej. Minister zauważył, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów i błędnie uznał, że Starosta Myśliborski wydając w dniu 19 marca 2004 r. decyzję, znak OSR.III.7645/4/04, o zamknięciu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. B., operował w trybie art. 54 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., tj. na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, podczas gdy działał on z urzędu na podstawie art. 33 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Wskazano, że ustawa wprowadzająca ustanawiała regulacje temporalne w przedmiocie sytuacji prawnej składowisk odpadów istniejących w momencie wejścia w życie ustawy o odpadach z 2001 r. Co istotne, normowała, że przepisy z art. 54 ustawy o odpadach z 2001 r. miały być stosowane "odpowiednio". Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu rozumieć przez to należy, że w drodze bieżącej praktyki organy władzy publicznej nie mogły bynajmniej czerpać z całej treści ww. artykułu, lecz mogły posługiwać się jedynie jego ust. 4. Tym samym przepis temporalny z art. 33 ust. 6 ustawy wprowadzającej dla instalacji eksploatowanych w trakcie wejścia w życie ustawy o odpadach zastępował niejako art. 54 ustawy o odpadach z 2001 r. Konsumował jego treść, dając podstawy do wydania decyzji z urzędu. Podmioty, które uzyskały decyzję w trybie art. 33 ust. 6 ustawy wprowadzającej nie musiały już uzyskiwać decyzji w trybie art. 54 ustawy o odpadach z 2001 r., ponieważ kwestie zamknięcia składowiska były już rozstrzygnięte. Z chwilą uchylenia ustawy o odpadach z 2001 r. i wejścia w życie ustawy o odpadach w miejsce przepisu z art. 54 ustawy o odpadach z 2001 r. pojawił się przepis z art. 146 ustawy o odpadach z 2012 r. Jednak podmioty, które uzyskały decyzję w trybie art. 54 ustawy o odpadach z 2001 r., czy też w trybie art. 33 ustawy wprowadzającej, nie były zobowiązane do uzyskania nowej w trybie art. 146 ustawy o odpadach, ale realizowały obowiązki już ustalone. Tym samym wystąpiła swoista następczość przepisów. Wszystkie wymienione przepisy rozstrzygały jednak o wydaniu decyzji administracyjnej regulującej kwestie zamknięcia składowiska. Następnie wskazano, że Sąd I instancji naruszył przepisy z "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 163 k.p.a. poprzez ich zastosowanie, niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wydania na rzecz skarżącej decyzji zmieniającej, podczas gdy prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 163 k.p.a. uwarunkowana jest istnieniem podstawy prawnej w ramach przepisów szczególnych, a takowej nie stanowi bynajmniej przepis z art. 244a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, gdyż odnosi się on do decyzji wydanych na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, a - jak już wskazano wyżej - w niniejszej sprawie Starosta Myśliborski decyzję z 19 marca 2004 r. oparł na treści art. 33 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Organ podkreślił, że w toku postępowania zilustrował międzynarodowe uwarunkowania prawne z jakimi musiał pośrednio się liczyć przy wydawaniu decyzji. Sąd niemalże pominął owe kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego, stojące za decyzją o nieprzedłużaniu, poza zakreśloną cezurą czasową, terminów na realizację obowiązków przez skarżącą. Skutkiem tego stało się sformułowanie w przedmiotowym rozstrzygnięciu wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jednocześnie wskazano, że właściciel instalacji - Gmina B. - począwszy od 2002 r. uchylał się od realizacji nakazanych prawem czynności, jako powód wskazując problemy finansowe. W pierwszej kolejności nie został wykonany przegląd ekologiczny mimo obowiązku nałożonego decyzją Starosty, a wynikającego z art. 33 ust. 1 ustawy wprowadzającej. Wykonanie przeglądu miało na celu stwierdzenie czy istniejące wówczas składowisko odpadów ma szanse na dostosowanie do wymogów przepisów ustawy o odpadach, czy też taka możliwość jest wykluczona, a instalacja powinna być zamknięta. Gmina nie wykonała powyższego obowiązku, w zamian podjęła uchwałę o zamknięciu składowiska. W konsekwencji organ ochrony środowiska zastosował do przedmiotowej instalacji przepis art. 33 ust. 6 ustawy wprowadzającej i wydał z urzędu decyzję na zamknięcie składowiska z 19 marca 2004 r., znak OSR.III.7645/4/04, traktując składowisko jako instalację bez możliwości dostosowania się do wymogów przepisów o ochronie środowiska. Mimo nałożonych na Gminę obowiązków nie wykonała ona postanowień ww. decyzji i nie przeprowadziła rekultywacji obiektu w terminie do 30 czerwca 2008 r. Natomiast wskutek działań organów ochrony środowiska oraz organów kontrolnych, które monitowały o zrealizowanie zobowiązań, czynnością podjętą przez właściciela instalacji było złożenie w 2016 r. wniosku o zmianę decyzji z 2004 r., przy czym w toku prowadzonego postępowania zostało ono zawieszone na wniosek strony na okres ok. 11 miesięcy. Ponownie strona wnosiła o zmianę decyzji z 2004 r., wnioskami z 23 września 2020 r. oraz 25 listopada 2021 r. Zdaniem Ministra przyjąć należy, że Sąd błędnie uznał, iż organ nie odniósł się do przedstawionej przez skarżącą argumentacji za prawną dopuszczalnością zmiany decyzji z 19 marca 2004 r. mimo upływu terminu wykonania działań określonych w harmonogramie, podczas gdy stanowisko zajęte przez organ wyrażone zostało zwięźle oraz z dużą precyzją słowa, a jego lektura nie pozostawia wątpliwości, że organ podziela pogląd o tym, że "organy obu instancji są związane decyzjami i w tej sprawie, wszczętej odrębnym wnioskiem, nie mogą wydać odmiennego rozstrzygnięcia niż w poprzednich postępowaniach". W ocenie Ministra, nie ma także racji Sąd, gdy twierdzi, że stanowisko organu było nazbyt kategoryczne, podczas gdy organ przedstawił spójny i przekonujący wywód prawny i w zgodzie ze stanem faktycznym i prawnym dowiódł, że inicjatywy podejmowane przez skarżącą miały jedynie charakter działań czysto pozorowanych i w żaden sposób nie przekładały się na realne czynności prowadzące do rekultywacji składowiska odpadów oraz nakierowane były wyłącznie na cel formalnego przesunięcia terminów realizacji nałożonych na skarżącą obowiązków. Pismem z 4 maja 2026 r. Gmina wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowy i zawiera wnikliwą ocenę niniejszej sprawy, zarówno pod kątem stanu prawnego, jak i stanu faktycznego. Zdaniem Gminy, zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadne, w związku z czym skarga kasacyjna winna zostać oddalona. Gmina odniosła się również szczegółowo do zarzutów Ministra sformułowanych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 54 ust. 1 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. Skarżący kasacyjnie organ wywodzi, że decyzja z 19 marca 2004 r., której zmiany domaga się Gmina B. nie została wydana w oparciu o art. 54 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, lecz na podstawie art. 33 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r., poz. 1865; dalej: ustawa zmieniająca). Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że decyzja o zamknięciu składowiska z 19 marca 2004 r. została wydana w oparciu o art. 54 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Z treści decyzji z 19 marca 2004 r. wynika, że podstawę jej wydania stanowił art. 33 ust. 6 i 8 ustawy zmieniającej w związku z art. 54 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Powołany art. 33 ust. 6 ustawy zmieniającej stanowi, że "[j]eżeli z przeglądu ekologicznego istniejącego składowiska odpadów wynikać będzie brak możliwości dostosowania jego funkcjonowania do wymogów przepisów o odpadach, organ ochrony środowiska, w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, z urzędu, w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. wydaje decyzję o zamknięciu składowiska odpadów, określając termin zamknięcia składowiska oraz niezbędne działania do wykonania w czasie eksploatacji składowiska przed jego zamknięciem". W komentowanym przepisie jest mowa o "odpowiednim" stosowaniu art. 54 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. Zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie rozumieniem "odpowiedniego stosowania" oznacza ono, że niektóre przepisy będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji i zabiegów adaptacyjnych, inne tylko pośrednio, a więc z uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności poszczególnych regulacji, a jeszcze inne nie będą mogły być stosowane w ogóle (uchwała SN z 26 listopada 2003 r. III CZP 83/03, OSNC 2005/ 1/4, J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964/3/372-373; M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa - uwagi porządkujące, PPiA, 2005, t. LXV, s. 161-162). W niniejszym przypadku "odpowiednie" stosowanie oznacza w szczególności niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (zob. postanowienie SN z 19 kwietnia 2012 r., IV CZ 153/11). Odpowiednie zastosowanie art. 54 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r., o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy zmieniającej oznaczało więc w tym przypadku zastosowanie w zakresie, w jakim przesłanki dotyczące zamknięcia składowiska odpadów nie zostały uregulowane w tym przepisie odmiennie. Gmina domagała się zmiany decyzji dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów w zakresie dotyczącym zmiany technicznego sposobu zamknięcia składowiska oraz harmonogramu działań związanych z rekultywacją składowiska. Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie przepis art. 54 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. miał odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu decyzji z 19 marca 2004 r. Zagadnienia te nie zostały bowiem odmiennie uregulowane w ustawie zmieniającej. Decyzja z 19 marca 2004 r. została więc wydana w oparciu o art. 33 ust. 6 ustawy zmieniającej oraz art. 54 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. Przepis art. 54 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. miał więc zastosowanie w sprawie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 163 k.p.a., a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Strona skarżąca kasacyjnie za pomocą przywołanych powyżej zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. usiłuje podważać zasadność stanowiska Sądu I instancji dotyczącego wykładni przepisów prawa, wywodząc, że w jej ocenie brak jest przesłanek do zmiany decyzji w przedmiocie zamknięcia składowiska odpadów. Za pomocą zarzutów dotyczących wadliwości konstrukcji uzasadnienia autor skargi kasacyjnej usiłuje wykazać, że ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania nie jest zasadna. Jak już wcześniej wspomniano ocena merytoryczna dokonana przez Sąd I instancji dotycząca legalności decyzji nie może być kwestionowana za pomocą zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Okoliczność ta przesądza zatem o niezasadności tych zarzutów skargi kasacyjnej. Nie były oparte na usprawiedliwionych podstawach także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przez organ art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie w tym względzie Sąd I instancji wywiódł, że lakoniczne i skrótowe odniesienie się przez organ do zarzutów odwołania, w szczególności w zakresie dotyczącym zmiany harmonogramu działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów, w sytuacji kiedy termin zakreślony w pierwotnej decyzji już minął oraz niewyjaśnienie w sposób jednoznaczny stanowiska organów dotyczących przyczyn i zakresu związania poprzednimi decyzjami dotyczącymi zmiany decyzji z 19 marca 2004 r. stanowiły o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Brak rozważenia słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego w zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych elementów podniesionych przez Gminę, w tym nie tylko kwestii niewykonania obowiązku rekultywacji, ale także zakresu prac rekultywacyjnych jakie dotychczas zostały wykonane, argumentów strony odnośnie do braku środków finansowych na rekultywację, a także tego czy proponowane zmiany będą korzystne dla ochrony środowiska, czyni niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.