III OSK 981/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 886/24 w sprawie ze skargi R. T. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 1 września 2021 r., nr 19/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary nagany oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 886/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. T. (dalej także jako: skarżący) na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu (dalej także jako: organ) z dnia 1 września 2021 r., nr 19/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary nagany uchylił zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 36/2021. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Komendant Miejski Policji w K. (dalej także jako: organ I instancji) orzeczeniem z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 36/2021, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzekł winę skarżącego w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ I instancji wskazał, że w dniu 25 czerwca 2021 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego, zarzucając mu naruszenie dyscypliny służbowej poprzez brak realizacji podczas pełnionych w okresie od dnia 3 do dnia 10 września 2020 r. dwóch służb nocnych, zadań i obowiązków służbowych, kiedy policjant w tym czasie przebywał, jak wykazały czynności wyjaśniające, na terenie parkingu za byłą Polikliniką przy ul. [...] w K. oraz przy ul. [...] w K.. Ponadto, czynności wyjaśniające wykazały, że policjant pomimo braku realizacji zadań służbowych w notatniku służbowym dokonywał wpisów mających świadczyć o realizacji zadań służbowych i podejmowaniu czynności służbowych. Organ I instancji uznał, że powyższe zachowanie policjanta stanowiło naruszenie przepisów § 14 i 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 768 KGP/2007, przepisów § 10 i 13 zarządzenia nr 30 KGP/2017 oraz przepisów § 4 Wytycznych nr 2 KGP/2007. Organ I instancji uznał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że sprawstwo i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że skarżący nie przyznał się do przedstawionych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień. Natomiast przesłuchani w ramach postępowania dyscyplinarnego w charakterze świadka: asp. A. A. i asp. szt. K. F., z którymi to funkcjonariuszami skarżący pełnił służby, których dotyczą stawiane mu zarzuty, skorzystali z prawa odmowy składania zeznań i w żaden sposób nie odnieśli się do przebiegu tych służb. Organ I instancji wskazał, że skarżący w dniu 7 lipca 2021 r. zapoznał się z materiałami postępowania dyscyplinarnego i w dniu 9 lipca 2021 r. złożył wniosek dowodowy wskazując dwie służby nocne, podczas których system GPS miał w sposób nieprawidłowy wskazywać lokalizację radiowozów. Jednak przeprowadzone w tym zakresie uzupełniające czynności dowodowe pozwoliły przyjąć, że system GPS w sposób zgodny z rzeczywistym przebiegiem służby zapisuje historię tras przejazdu radiowozu i w zakresie obu wskazanych we wniosku dowodowym służb historia pozycjonowania radiowozu zapisała się w sposób prawidłowy. W dniu 22 lipca 2021 r. skarżący, po zapoznaniu się z uzupełnionymi materiałami postępowania dyscyplinarnego złożył kolejny wniosek dowodowy, ponownie podważając prawidłowość wskazań GPS, zwracając uwagę, np. na to, że w nocy 3 września radiowóz marki Opel Astra [...] znajdował się na mapie graficznej na dachu budynku byłej już Polikliniki. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2021 r. rzecznik dyscyplinarny, na podstawie art. 135f ust. 7 pkt 4 ustawy o Policji odmówił uwzględnienia ww. wniosku dowodowego uznając, że w oczywisty sposób zmierza on do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego. W dniu 29 lipca 2021 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r. nr 40/2021 Komendant Miejski Policji w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego. Z kolei postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr RPD-33/21 Rzecznika Dyscyplinarnego zakończono czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu. Jak wyjaśnił organ I instancji, do ujawnienia nieprawidłowego realizowania zadań przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. przyczynił się system pozycjonowania GPS. Organ I instancji wyjaśnił, że odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach będących w radiowozach. Pozycjonowanie sygnału GPS następuje co 1 minutę, to znaczy jest to odświeżanie systemu i po każdej minucie system wskazuje faktyczne (nowe) położenie pojazdu (radiowozu). W toku czynności wyjaśniających zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w K. kom. P. T. z przeprowadzonej analizy służb nocnych policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. pełnionych w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. sporządził tabelę, obejmującą datę i godziny służby nocnej, skład patrolu, radiowóz, z wykorzystaniem którego była pełniona służba nocna, czasookres w jakim system odnotował dłuższy pobyt radiowozu w jednym miejscu ze wskazaniem lokalizacji radiowozu. Do tabeli kom. P. T. załączył wydruki z map z systemu CISCO dla poszczególnych służb obrazujące czasookres oraz lokalizację radiowozów. W oparciu o dane z systemu GPS i zapisy w notatnikach służbowych dokonano następnie weryfikacji wskazań położenia radiowozów z zapisami w notatnikach służbowych stwierdzając, że w przypadku dwóch służb skarżącego lokalizacja radiowozu, z wykorzystaniem, którego policjant pełnił służbę, nie zgadzała się z zapisami w notatniku służbowym policjanta. Skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia organu I instancji wnosząc o uznanie wymierzonej kary za niebyłą, a także o wykreślenie informacji o jej wymierzeniu z akt osobowych skarżącego. Skarżący wniósł także o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go w tym zakresie bądź przekazanie zaskarżonego orzeczenia do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podkreślił, że w postępowaniu dyscyplinarnym, by udowodnić skarżącemu winę ograniczono się jedynie do przytoczenia wyników pochodzących z systemu pozycjonowania GPS i nadajnika GPS, wskazującego lokalizację radiowozu. Jak wskazał natomiast skarżący system ten może być podatny na niedokładności, ulegać zakłóceniu, zawieszeniu, zagłuszeniu, gubieniu sygnału bądź innym wadliwościom. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu orzeczeniem z dnia 1 września 2021 r., nr 19/Ks/o/2021, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ przywołując stan faktyczny sprawy wskazał, że w związku z ujawnieniem w dniach 11 i 14 września 2020 r. nieprawidłowej realizacji zadań służbowych, poprzez spanie podczas służby przez policjantów Komisariatu Policji w K. i Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w K., Komendant Miejski Policji w K. polecił przeprowadzenie czynności nadzorczych nad przebiegiem służb pełnionych w porze nocnej. W wyniku weryfikacji powyższych służb stwierdzono nieprawidłowości podczas ich realizacji. Organ wskazał, że w dniu 13 kwietnia 2021 r. Komendant Miejski Policji w K. polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających, które zostały zakończone w dniu 28 maja 2021 r. W sprawozdaniu z przebiegu postępowania wyjaśniającego potwierdzono, że skarżący w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. pełnił 10 służb patrolowych w godzinach od 19:00 do 07:00 w rejonie działania Komendy Miejskiej Policji w K., spośród których w dwóch przypadkach, tj. w nocy 02/03 września 2020 r. w godzinach od 00:53 do 01:50 i 09/10 września 2020 r. w godzinach od 01:10 do 02:58 funkcjonariusz pełnił służbę w sposób nieprawidłowy. Analiza systemu CISCO w zakresie tras przejazdu radiowozu, z wykorzystaniem którego wyżej wymieniony pełnił służbę nocną wykazała, że policjant w tym czasie przebywał na terenie parkingu za byłą Polikliniką przy ul. [...] w K. (służba pełniona w nocy 02/03.09.2020 r.) oraz przy ul. [...] w K. (służba pełniona w nocy 09/10.09.2020 r.). Skarżący pomimo braku realizacji zadań służbowych w notatniku służbowym dokonywał jednak wpisów mających świadczyć o realizacji zadań i podejmowaniu czynności służbowych. Następnie organ wskazał, że w sprawozdaniu przedstawiono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego za popełnione przewinienia dyscyplinarne, w związku z czym postępowanie to wszczęto w dniu 25 czerwca 2021 r. Jak podkreślił organ w toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, przesłuchano świadków, wykonano czynności z obwinionym. Skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Organ wskazał, że w charakterze świadków przesłuchano asp. A. A., asp. szt. K. F., którzy również są obwinionymi w zakresie służb pełnionych ze skarżącą. Przesłuchani skorzystali z prawa do odmowy składania zeznań i odpowiedzi na pytania. Ponadto, w toku przedmiotowego postępowania przesłuchano w charakterze świadka asp. D. K. – zastępcę Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w K. na okoliczność działania systemu CISCO i procedur z tym związanych. Organ nie uznał nadto argumentacji w zakresie błędnego działania systemu GPS i jego nieprawidłowości. W piśmie z dnia 4 października 2021 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu i wnosząc o stwierdzenie nieważności orzeczeń organów w całości, alternatywnie o uchylenie w całości orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, jak również Komendanta Miejskiego Policji w K. oraz umorzenie w całości postępowania jako bezprzedmiotowego, alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. oraz o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów: 1. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez ich niezastosowanie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego pomimo upływu 90-dniowego terminu od dnia powzięcia przez organ wiedzy o zdarzeniu mogącym być zakwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne, a tym samym wydane orzeczenia są dotknięte wadą nieważności z powodu jego wydania z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 14 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym i § 10 i § 13 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 września 2017 r. w sprawie pełnienia służby na drogach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż - w nocy z 2 na 3 września 2020 roku w godzinach 00:53 do 01:50 nie realizował zadań służbowych i obowiązków określonych zgodnie z dyspozycją służby; - w nocy z 9/10 września 2020 roku w godzinach 01:10 do 02:58 nie zrealizował zadań służbowych i obowiązków określonych zgodnie z dyspozycja służby; 3. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 Wytycznych Nr 2 Komendant Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skarżący w sposób nieuprawniony dokonał w notatniku służbowym wpisów dotyczących realizacji zdań niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy z uwagi na błędne dane lokalizacyjne GPS; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: 1. art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 135 ust. 3 i art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie umorzenia przedmiotowego postępowania, mimo że stało się ono bezprzedmiotowe, bowiem zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, a pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte z dniem 14 października 2020 r. i polegały na skompletowaniu dokumentów funkcjonariuszy pełniących służbę w KMP w K. przez pracownika cywilnego A. Z.; w tym również dokonano kserokopii notatników służbowych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K. - w tym notatnika służbowego skarżącego; z tego powodu w ocenie skarżącego organ nie był uprawniony do wszczęcia przedmiotowego postępowania, a wobec faktu, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po upływie terminu wskazanego przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji; 2. art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ ograniczył swoje czynności do zebrania dowodów wyłącznie w postaci dokumentów, tj. map przedstawiających położenie nadajnika GPS, zaniechał weryfikacji i ustaleń w zakresie sprawności i prawidłowego funkcjonowania urządzenia GPS oraz systemu CISCO; 3. art. 11 w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wskazania podstawy prawnej, w świetle której organ uprawniony był do przetwarzania i wykorzystania danych lokalizacyjnych; naruszenie zasady przekonywania i brak należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy; nienależyte sporządzenie orzeczenia, objawiające się w braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; 4. art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 20 ust. 1c w związku z art. 20a ust. 1 i 1a i art. 1 ust. 2 ustawy o Policji w związku z art. 6 i art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, poprzez nieuprawnione wykorzystanie danych lokalizacyjnych pochodzących z urządzeń GPS, znajdujących się z policyjnych środkach transportu; 5. art. 8 w związku z art. 11 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez arbitralne działania organu pierwszej instancji objawiające się brakiem przeprowadzenia odpowiedniego, rzetelnego postępowania; 6. art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dowolną i arbitralną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym uznanie wszystkich wskazanych okoliczności za udowodnione, podczas gdy w rzeczywistości w aktach sprawy zabrakło pełnowartościowego dowodu, który przesądzałby o jakimkolwiek uchybieniu, którego miał dopuścić się w trakcie pełnionej służby skarżący, a tym samym brak dowodu, który dawałby podstawy zarówno do jego uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, jak również uzasadniałby wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wraz z zawartymi w niej wnioskami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1518/21 uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 1 września 2021 r., nr 19/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary nagany oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 36/2021 stwierdzając, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie nastąpiło po przekroczeniu 90-dniowego terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, wobec czego nie było podstaw do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Jednak wskutek wywiedzenia przez organ skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1518/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1801/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał stanowisko Sadu I instancji w zakresie stwierdzenia, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie nastąpiło po przekroczeniu 90-dniowego terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji za sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania oraz fundamentalnymi zasadami postępowania dyscyplinarnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z treści notatki z dnia 13 kwietnia 2021 r. wynika, że przełożony dyscyplinarny skarżącego miał wiedzę o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego wcześniej niż przed dniem 13 kwietnia 2021 r. Sposób zredagowania notatki nie budzi bowiem wątpliwości, a z jej treści wynika, że w związku z ujawnieniem w dniu 11 września 2020 r. i 14 września 2020 r. faktu nieprawidłowego realizowania zadań służbowych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K. i Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K., którzy spali podczas służby, Komendant Miejski Policji w K. polecił dokonać sprawdzenia w systemie CISCO wszystkich służb zewnętrznych pełnionych w godzinach nocnych przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego literalne brzmienie notatki nie nasuwa więc żadnych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że samo zbieranie przez policjantów z Komendy Miejskiej Policji w K. dokumentów w sprawie, czy w trybie czynności nadzorczych, czy w trybie czynności wyjaśniających nie jest tożsame z powzięciem przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, a co za tym idzie wiedzą tego przełożonego dyscyplinarnego o zaistniałym przewinieniu dyscyplinarnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z art. 134 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o Policji wynika, że obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego co do zasady powstaje wówczas, gdy przełożony dyscyplinarny powziął uzasadnione przypuszczenie o naruszeniu przez jego podwładnego dyscypliny służbowej oraz że wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko w nieprzekraczalnym, 90-dniowym terminie od uzyskania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował jednak, że o dopuszczalności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie może decydować powzięcie jakichkolwiek zastrzeżeń co do postawy policjanta, bowiem uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to taka sytuacja lub taki zestaw okoliczności, które dają przełożonemu dyscyplinarnemu podstawy do subiektywnego osądu, iż dany policjant rzeczywiście naruszył dyscyplinę służbową. Nie mogą to być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pojęcie "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że przełożony dyscyplinarny wiadomość o tym, że zaistniało określone zdarzenie, będące przewinieniem dyscyplinarnym, którego dopuścił się skarżący, faktycznie powziął dopiero w dniu 28 maja 2021 r. W tym bowiem w dniu przełożony dyscyplinarny zapoznał się ze szczegółowym sprawozdaniem z przebiegu postępowania wyjaśniającego (datowanym na dzień 28 maja 2021 r.), w którym z uwagi na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego zawarto wniosek o wszczęcie wobec niego takiego postępowania. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wbrew stanowisku Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 1 września 2021 r. nr 19/Ks/o/2021 oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 3 sierpnia 2021 r. nr 36/2021, albowiem w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie sposób uznać, że do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Wskutek ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 886/24 uchylił zaskarżone przez skarżącego orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 1 września 2021 r., nr 19/Ks/o/2021 i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 36/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary nagany. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił na wstępie, że zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 134ha ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (ust. 1). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (ust. 2). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące (ust. 3). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że analiza powyższej regulacji wskazuje jednoznacznie, że ustanawia ona zasadę tak zwanej swobodnej oceny dowodów, która to ocena nie może mieć jednak charteru arbitralnego, i dowolnego. Musi być ona oparta na kompletnie zebranym i ocenionym jego całokształt materiale dowodowym pozwalającym na jednoznaczne ustalenie wszystkich istotnych prawnie okoliczności sprawy. Inaczej rzecz ujmując ewentualny zarzut dowolności skierowany pod adresem orzeczenia dyscyplinarnego wykluczają jedynie ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego wydania decyzji o przekonującej treści. Powołując się na treść art. 134i ust. 5a ustawy o Policji Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony w nim materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do ewentualnego wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, tj. czy materiał ten obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu powyższym wymogom w kontrolowanej sprawie nie sprostano. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że w realiach rozpoznawanej sprawy kluczowym środkiem dowodowym uczyniono wskazania z odbiornika GPS i systemu CISCO. Jak wyjaśniono w wydanych wobec skarżącego orzeczeniach, odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach będących w radiowozach. Pozycjonowanie sygnału GPS następować ma zaś co minutę i polega na odświeżaniu systemu, przez co po każdej minucie system wskazywać ma faktyczne położenie radiowozu. W materiale dowodowym znajdować ma się jakoby wydruk mapy z systemu CISCO. Dane z tego systemu podlegały weryfikacji wobec zapisów znajdujących się w notatniku służbowym skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył jednak, że znajdujące się w przekazanych sądowi aktach kserokopie map nie są w jakikolwiek sposób opisane, jak i nie są omówione w uzasadnieniach zaskarżonych orzeczeń, a nadto znajdują się na nich jedynie adnotacje wskazujące numer radiowozu, godzinę, datę i prędkość chwilową. Mapy nie odpowiadają zatem informacji, jakoby system CISCO dokumentował lokalizację co minutę, a w szczególności nie wynika z nich, czy w czasie objętym zarzutami pojazd pozostawał nieruchomy w określonej pozycji. Sąd I instancji dodał przy tym, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów źródłowych w postaci wydruku, bądź zapisu w formacie elektronicznym danych z ww. systemu, dotyczących położenia radiowozu rzekomo wykorzystywanego przez skarżącego w trakcie służby z 2 na 3 i z 9 na 10 września 2020 r., co uniemożliwia weryfikację, czy zapisy te zostały prawidłowo odczytane i zinterpretowane tak przez autora sprawozdania, jak i orzekające w sprawie organy dyscyplinarne. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że pomimo, że dane z systemu CISCO i odbiornika GPS w pojeździe służbowym skarżącego stanowią z perspektywy powyższego podstawowy punkt odniesienia, w oparciu o który poczynione zostały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne, na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego nie zostało w sposób niebudzący wątpliwości wykazane i jednoznacznie wyjaśnione, jaki konkretnie pojazd służbowy był przez skarżącego wykorzystywany w nocy z 2 na 3 i z 9 na 10 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wykazuje w tym względzie rozbieżności. W książce służby w patrolach, obchodach i na posterunkach WRD KMP K. wskazano bowiem, że skarżący pełnił służbę w dniu 2 września 2020 r. w godz. 19:00-7:00, jako dowódca wraz z A. A. jako kierowcą, przy użyciu pojazdu Renault Master [...]. Wydruk mapy, stanowiący najprawdopodobniej wspomniany przez organ wydruk mapy z systemu CISCO oraz uzasadnienie decyzji odnosi się jednak do innego pojazdu, a mianowicie Opla Astry [...]. Także w notatniku służbowym skarżącego widnieje wycinek wydruku, w którym odręcznie wpisano obydwa samochody. Do kwestii tej nie odniesiono się ani w zaskarżonym orzeczeniu, ani w poprzedzającym je orzeczeniu organu I instancji. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że nie jest jego rolą jednoznaczne ustalenie tej kwestii w zastępstwie organów. Nie jest wiadomym jaki pojazd w rzeczywistości wykorzystywał skarżący, czy nastąpiła zmiana tego pojazdu, a jeżeli tak to na jakim etapie – przed podjęciem służby, czy w trakcie jej trwania. Ustosunkowując się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących możliwości wykorzystania danych z odbiornika GPS Sąd I instancji wyjaśnił, że organy prawidłowo wskazały, iż Policja ma prawo obserwowania i rejestrowania wykonywanych zadań służbowych, obiektów Policji i policyjnych środków transportu w celu zapewnienia realizacji ochrony form i metod realizacji zadań, informacji oraz danych identyfikujących policjantów w związku z realizacją zadań Policji stosownie do treści art. 20a ust. 1a w związku z ust 1 ustawy o Policji. W istocie przepisy te uprawniają do rejestrowania i monitorowania za pomocą systemu GPS danych lokalizacyjnych z nadajników GPS umieszczonych w policyjnych środkach transportu. Rejestrowanie danych o lokalizacji policyjnych środków transportu lub innych urządzeń służbowych będących na wyposażeniu Policji za pomocą systemu GPS stanowi bowiem przetwarzanie informacji w postaci danych o lokalizacji (tj. o położeniu geograficznym i przemieszczaniu) określonego środka transportu lub urządzenia służbowego, a w tym i danych o lokalizacji osób poruszających się pojazdem służbowym lub wyposażonych do służby w urządzenie służbowe zawierające nadajnik GPS. Zapisy danych lokalizacyjnych z systemu i nadajników GPS mogły być zatem wykorzystywane dla celów związanych z pociągnięciem do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów na podstawie art. 20 ust. 1c ustawy o Policji. Sąd I instancji uznał, że nie można wobec tego zgodzić się że skarżącym, iż mogło w tym względzie dojść do naruszenia art. 5, czy art. 6 Dyrektywy 2016/679. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że nie sposób nie zauważyć, że wykorzystanie danych lokalizacyjnych z odbiornika GPS w postępowaniu dyscyplinarnym służy zadaniom z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro przewinienie dyscyplinarne ze swej istoty godzi w prawidłowość realizacji tych zadań. Sąd I instancji stwierdził także, że w sprawie nie znajdują również zastosowania przepisy Prawa o miarach odnoszące się do konieczności przeprowadzenia legalizacji urządzenia pomiarowego, bowiem rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia tego rodzaju kontroli wobec odbiorników GPS. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że przedwczesne okazało się jednak odniesienie się do tej części zarzutów skarżącego, w której zwraca on uwagę na problematykę sprawności i prawidłowego funkcjonowania odbiornika GPS i systemu CISCO, a także jego bieżącą weryfikację. W zgromadzonym materiale dowodowym nie tylko istnieją bowiem niewyjaśnione w żaden sposób sprzeczności, o których była mowa powyżej, lecz ponadto - jak również zasygnalizowano powyżej - brak jest jakichkolwiek materiałów źródłowych, które po pierwsze, umożliwiłyby Sądowi bezpośrednie zapoznanie się z kompletnymi danymi pochodzącymi ze spornego odbiornika GPS i systemu CISCO (np. nagranymi na płycie CD), po drugie zaś, które pozwoliły na ocenę przez Sąd zasad działania tego systemu (np. informacji o specyfikacji urządzenia i samego systemu). W tym ostatnim kontekście Sąd I instancji zauważył, że zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i orzeczeniu je poprzedzającym podano, iż dane są aktualizowane co minutę, jednak nie jest wiadomym na czym organy opierały się czyniąc takie ustalenia. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma bowiem żadnych dokumentów, które wykazywałyby sposób działania odbiornika GPS lub systemu CISCO. Mało tego, niewiadomym pozostaje jaki dokładnie model odbiornika GPS miał w sprawie zastosowanie. Brak w tym względzie jakichkolwiek dokumentów w materiale dowodowym sprawy. Ponadto, Sąd I instancji zaznaczył, że poza danymi mającymi pochodzić z odbiornika GPS i systemu CISCO, a także z notatnika służbowego skarżącego, nie pozyskano w sprawie w istocie żadnych innych środków dowodowych, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wprawdzie przesłuchano skarżącego w charakterze obwinionego, jednak ograniczył się on do nieprzyznania się do zarzutów i odmowy składania wyjaśnień. W charakterze świadka przesłuchano również D. K., jednak nie pamiętał on z uwagi na upływ czasu czy w zarzucanym skarżącemu okresie miał jakąkolwiek interwencję na wskazanym terenie. W konsekwencji to analiza systemu CISCO miała doprowadzić do twierdzenia, jakoby skarżący przebywać miał na terenie innym aniżeli wskazanym we wpisach w notatniku służbowym. Już proste zestawienie powyższych danych prowadzi w ocenie Sądu I instancji do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany w sprawie za wystarczający, nawet po usunięciu wykazanych już powyżej sprzeczności i nieprawidłowości. Organ nie podjął bowiem nawet trudu wyjaśnienia, jaki czas potrzebny jest do przejechania pomiędzy obszarem, gdzie przebywał skarżący, a miejscem w którym miał patrolować miasto. Porównanie ustalonego w ten sposób czasu mogłoby natomiast posłużyć do weryfikacji informacji jakie organ uzyskał z systemu CISCO oraz notatnika służbowego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dodał, że w prowadzonym postępowaniu nie odniesiono się również do dowodu z zapisów w notatniku służbowym policjanta, z którym pełnił on służbę, mimo że w sprawozdaniu z przebiegu postępowania wyjaśniającego wskazano, iż dokument ten był badany. W konsekwencji nie podjęto koniecznej w sprawie pełnej weryfikacji czynności jakie w nocy z 2 na 3 i 9 na 10 września 2020 r. w czasie służby wykonywać miał skarżący, w tym celem wykazania w sposób jednoznaczny, w jakich godzinach poszczególne czynności miały miejsce. Organ nie wyjaśnił przy tym, czy urządzenia, z których skarżący korzystał w czasie nadzoru nad ruchem na ul. [...] i [...] w K. przechowują jakiekolwiek dane, które mogłyby posłużyć takiej weryfikacji. W związku z powyższym Sąd I instancji przypomniał, że z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Przyjąć należy, że uzasadnienie to powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać przebieg procesu rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił. W świetle powyższych rozważań Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na braki w materiale dowodowym i czynionych w postępowaniu dyscyplinarnym ustaleniach faktycznych w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 134ha ust. 1 i ust. 2, a także art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Przesądza to o konieczności uwzględnienia skargi i uniemożliwia odniesienie się do tego, czy prawidłowo przypisano skarżącemu naruszenia dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym organ ma uwzględnić wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Jak podkreślił Sąd I instancji ustalenia organu dyscyplinarnego nie mogą bowiem sprowadzać się do bezkrytycznego zawierzenia wnioskom zawartym w sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego. Organ winien również rozważyć zasadności przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie. Pomimo, że ustalenia tegoż postępowania nie wiążą organu dyscyplinarnego, to jednak nie można z góry wykluczyć, iż przydatne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy okażą się pozyskane w postępowaniu przygotowawczym środki dowodowe. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, a także o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, a także oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, polegające na błędnym uznaniu, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie niepełny materiał dowodowy, poddając go następnie arbitralnej ocenie, podczas gdy w sprawie zgromadzono pełny materiał dowodowy, oparty przede wszystkim na działaniu urządzenia GPS i systemu CISCO, a materiał ten jest wystarczający i został oceniony w sposób obiektywny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podniósł, że wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynika, iż wina skarżącego nie budzi wątpliwości. Organ skarżący kasacyjnie przypomniał, że do ujawnienia nieprawidłowego realizowania zadań przez skarżącego przyczyniło się urządzenie GPS i system CISCO, dzięki którym przeprowadzono analizę nocnych służb policjantów WRD KMP w K., w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. Analiza stała się podstawą sporządzenia przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w K. kom. P. T. tabeli zawierającej między innymi informacje o odnotowanym przez system czasie dłuższego pobytu pojazdu w jednym miejscu ze wskazaniem jego lokalizacji. Ustalono, że informacje te były niezgodne z zapisami w notatniku służbowym w przypadku dwóch służb. Odnosząc się zaś do zarzucanej arbitralności w ocenie materiału dowodowego sprawy, organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że arbitralność polega na podjęciu swobodnej decyzji, ale przy braku jasnych zasad i przekonujących argumentów, a nie sposób przyjąć w niniejszej sprawie, że organy takiej właśnie oceny dokonały, bowiem użycie w postępowaniach informacji pochodzących z urządzenia GPS i systemu CISCO świadczy o tym, że zaskarżone orzeczenia dyscyplinarne zostały wydane w oparciu o obiektywne przesłanki. Natomiast nawiązując do wątpliwości w zakresie ustaleń dotyczących pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego podczas służby organ skarżący kasacyjnie wskazał, że dostrzeżone przez Sąd I instancji różnice wynikają z występującej niekiedy konieczności podjęcia służby przy wykorzystaniu innego pojazdu niż ten, który był do służby zaplanowany. Nie oznacza to jednak, że wystąpiły w sprawie wątpliwości co do pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego w czasie objętym zarzutami. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie jeden zarzut w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145), którego upatruje w błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie niepełny materiał dowodowy, poddając go następnie arbitralnej ocenie, podczas gdy w ocenie organu skarżącego kasacyjnie w sprawie zgromadzono pełny materiał dowodowy, oparty przede wszystkim na działaniu urządzenia GPS i systemu CISCO, a materiał ten jest wystarczający i został oceniony obiektywnie. Zarzut ten nie mógł jednak odnieść skutku. Przede wszystkim w związku z tym, że organ skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Natomiast w związku z tym, że organ skarżący kasacyjnie powiązał w ramach wywiedzionej skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a z zarzutem naruszenia art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji usiłując podważyć twierdzenia Sądu I instancji w zakresie uznania, że organ wydał zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne na podstawie niepełnego materiału dowodowego, który zresztą oceniono w sposób arbitralny, wskazać należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszony przez autora skargi kasacyjnej zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, a wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w tym zakresie ocena jest prawidłowa. Zgodnie z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne, a w ust. 2 ww. przepisu wskazano, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne wydane przez przełożonego dyscyplinarnego na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że choć art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji nie określa konkretnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, przyjąć należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że powinno ono zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu, co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Ponadto, uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. Natomiast w sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji stwierdzając i opisując istotne dla sprawy uchybienia organu w prowadzonym postępowaniu, słusznie zwrócił uwagę na wątpliwości w stanie faktycznym sprawy i rozbieżności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. co do pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego podczas okresów służby objętych zarzutami, czy na brak dokumentów wykazujących sposób działania odbiornika GPS lub systemu CISCO i tym samym podkreślił potrzebę dokonania weryfikacji informacji pozyskanych z ww. źródeł. Braki w tym zakresie, które dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zostały jasno wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oczywistym jest przy tym, że nawet zgromadzenie wszystkich dowodów możliwych do uzyskania w ramach danego postępowania, nie wyeliminuje istnienia sprzecznych lub nie w pełni spójnych dowodów. Wówczas dla potrzeby ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych, jednak pod warunkiem, że przeprowadzi uprzednio wszelkie możliwe dowody, a następnie przekonująco uzasadni swoją ocenę, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a wyjaśnienia te zostaną przedstawione w orzeczeniu dyscyplinarnym. W niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie odniósł się natomiast do części z dostrzeżonych wątpliwości dopiero na etapie sporządzenia skargi kasacyjnej, co nie może być uznane za wystarczające. Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji uznać należało za bezzasadny, a wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenę sprawy za prawidłową. Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.