III OSK 1086/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 827/24 w sprawie ze skargi M. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr 17/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 827/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. (dalej także jako: skarżący) na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu (dalej także jako: organ) z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr 17/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby, uchylił zaskarżone orzeczenie. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Komendant Miejski Policji w K. (dalej także jako: organ I instancji) orzeczeniem z dnia 19 lipca 2021 r., nr 34/2021, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzekł winę skarżącego w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ I instancji wskazał, że w dniu 25 czerwca 2021 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego, zarzucając mu naruszenie dyscypliny służbowej poprzez brak realizacji podczas pełnionych w okresie od dnia 2 do dnia 12 września 2020 r. trzech służb nocnych, zadań i obowiązków służbowych, kiedy policjant w tym czasie przebywał, jak wykazały czynności wyjaśniające, na terenie prywatnej posesji przy ul. [...] w K., gdzie zamieszkuje. Ponadto, czynności wyjaśniające wykazały, że policjant pomimo braku realizacji zadań służbowych w notatniku służbowym dokonywał wpisów mających świadczyć o realizacji zadań służbowych i podejmowaniu czynności służbowych. Organ I instancji uznał, że powyższe zachowanie policjanta stanowiło naruszenie przepisów § 14 i 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 768 KGP/2007, przepisów § 10 i 13 zarządzenia nr 30 KGP/2017 oraz przepisów § 4 Wytycznych nr 2 KGP/2007. Organ I instancji uznał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że sprawstwo i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że skarżący nie przyznał się do przedstawionych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień. Natomiast przesłuchani w ramach postępowania dyscyplinarnego w charakterze świadka: sierż. szt. D. M., sierż. szt. P. B. i asp. A. A., z którymi to funkcjonariuszami skarżący pełnił służby i których dotyczą stawiane mu zarzuty, skorzystali z prawa odmowy składania zeznań i w żaden sposób nie odnieśli się do przebiegu tych służb. Jak wyjaśnił organ I instancji, do ujawnienia nieprawidłowego realizowania zadań przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. przyczynił się system pozycjonowania GPS. Organ I instancji wyjaśnił, że odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach będących w radiowozach. Pozycjonowanie sygnału GPS następuje co 1 minutę, to znaczy jest to odświeżanie systemu i po każdej minucie system wskazuje faktyczne (nowe) położenie pojazdu (radiowozu). W toku czynności wyjaśniających zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w K. kom. P. T. z przeprowadzonej analizy służb nocnych policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. pełnionych w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. sporządził tabelę, obejmującą datę i godziny służby nocnej, skład patrolu, radiowóz, z wykorzystaniem którego była pełniona służba nocna, czasookres w jakim system odnotował dłuższy pobyt radiowozu w jednym miejscu ze wskazaniem lokalizacji radiowozu. Do tabeli kom. P. T. załączył wydruki z map z systemu CISCO dla poszczególnych służb obrazujące czasookres oraz lokalizację radiowozów. W oparciu o dane z systemu GPS i zapisy w notatnikach służbowych dokonano następnie weryfikacji wskazań położenia radiowozów z zapisami w notatnikach służbowych stwierdzając, że w przypadku trzech służb skarżącego lokalizacja radiowozu, z wykorzystaniem którego policjant pełnił służbę, nie zgadzała się z zapisami w notatniku służbowym policjanta. Organ I instancji dodał, że skarżący orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 12 listopada 2020 r., nr 14/2020 został ukarany dyscyplinarnie karą upomnienia za naruszenie dyscypliny służbowej polegające na tym samym naruszeniu, które zostało zarzucone policjantowi w ramach postępowania dyscyplinarnego RPD-34/21. Skarżący pismem z dnia 28 lipca 2021 r. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia organu I instancji zarzucając, że zebrany przez Komendanta Miejskiego Policji w K. materiał dowodowy w żaden sposób nie przesądza o jego winie, bowiem całe postępowanie opiera się na zapisie GPS, który jest dowodem pośrednim, poszlakowym. Ponadto skarżący wskazał, że od rzekomych przewinień do czasu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego minęło 10 miesięcy. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu orzeczeniem z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr 17/Ks/o/2021, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ przywołując stan faktyczny sprawy wskazał, że w związku z ujawnieniem w dniach 11 i 14 września 2020 r. nieprawidłowej realizacji zadań służbowych, poprzez spanie podczas służby przez policjantów Komisariatu Policji w K. i Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w K., Komendant Miejski Policji w K. polecił przeprowadzenie czynności nadzorczych nad przebiegiem służb pełnionych w porze nocnej. W wyniku weryfikacji powyższych służb stwierdzono nieprawidłowości podczas ich realizacji. Organ wskazał, że w dniu 13 kwietnia 2021 r. polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających, które zostały zakończone w dniu 28 maja 2021 r. W sprawozdaniu z przebiegu postępowania wyjaśniającego potwierdzono, że skarżący w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. pełnił 19 służb patrolowych w godzinach od 19:00 do 07:00 w rejonie działania Komendy Miejskiej Policji w K., spośród których w trzech przypadkach, tj. w nocy 01/02 września 2020 r. w godzinach od 4:13 do 6:02, 08/09 września 2020 r. w godzinach 03:47 – 05:05 i 11/12 września 2020 r. w godzinach 04:23 – 05:02 funkcjonariusz pełnił służbę w sposób nieprawidłowy. Analiza systemu CISCO w zakresie tras przejazdu radiowozu, z wykorzystaniem którego wyżej wymieniony pełnił służbę nocną wykazała, że policjant w tym czasie przebywał na terenie prywatnej posesji przy ul. [...] w K., gdzie zamieszkuje. Skarżący pomimo braku realizacji zadań służbowych w notatniku służbowym dokonywał jednak wpisów mających świadczyć o realizacji zadań i podejmowaniu czynności służbowych. Następnie organ wskazał, że w sprawozdaniu przedstawiono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego za popełnione przewinienia dyscyplinarne, w związku z czym postępowanie to wszczęto w dniu 25 czerwca 2021 r. Jak podkreślił organ, w toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, przesłuchano świadków, wykonano czynności z obwinionym. Skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Organ, po zapoznaniu się z aktami sprawy, stwierdził że ustalenia dokonane w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, a orzeczenie organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie organu nie upłynął żaden z terminów wskazanych w art. 135q ust. 2 i 3 ustawy o Policji, gdyż zaskarżone orzeczenie organu I instancji nie było prawomocne. Ponadto, organ wskazał, że w zebranym materiale dowodowym oraz aktach osobowych skarżącego brak jest przesłanek wskazujących na to, że wykazał się on męstwem lub odwagą oraz miał poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych, o których mowa w art. 135q ust. 4 ustawy o Policji. W piśmie z dnia 23 września 2021 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 19 lipca 2021 r., nr 34/2021, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie w całości wydanych w sprawie orzeczeń oraz umorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowego, alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonych orzeczeń, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1 art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez ich niezastosowanie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przez organ I instancji, pomimo upływu 90-dniowego terminu od dnia powzięcia przez organ wiedzy o zdarzeniu mogącym być zakwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne, a tym samym wydanie orzeczenia dotkniętego wadą nieważności z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 14 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym i § 10 i § 13 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 września 2017 r. w sprawie pełnienia służby na drogach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący nie realizował zadań służbowych; 3. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 Wytycznych Nr 2 Komendant Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący w sposób nieuprawniony dokonał w notatniku służbowym wpisów dotyczących realizacji zadań służbowych; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji w związku z art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie umorzenia przedmiotowego postępowania w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe, bowiem zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte z dniem 14 października 2020 r. i polegały na skompletowaniu dokumentów funkcjonariuszy pełniących służbę w KMP w K. przez pracownika cywilnego A. Z.; w tym również w tym samym dniu dokonano kserokopii notatników służbowych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K.; 2. art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ ograniczył swoje czynności do zebrania dowodów wyłącznie w postaci dokumentów, tj. map przedstawiających położenie nadajnika GPS, zaniechał weryfikacji i ustaleń w zakresie sprawności i prawidłowego funkcjonowania urządzenia GPS oraz systemu CISCO, 3. art. 11 w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wskazania podstawy prawnej, w świetle której organ uprawniony był do przetwarzania i wykorzystania danych lokalizacyjnych; naruszenie zasady przekonywania i brak należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy; nienależyte sporządzenie orzeczenia, objawiające się w braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; 4. art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 20 ust. 1c w związku z art. 20a ust. 1 i 1a, art. 1 ust. 2 ustawy o Policji w związku z art. 6 i art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, poprzez nieuprawnione wykorzystanie danych lokalizacyjnych pochodzących z urządzeń GPS, znajdujących się w policyjnych środkach transportu, 5. art. 8 w związku z art. 11 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez arbitralne działania organu I instancji objawiające się brakiem przeprowadzenia odpowiedniego, rzetelnego postępowania, a także działania organu, który w uzasadnieniu wydanej decyzji nie dostrzegł uchybień przepisów prawa w postaci błędnego ich zastosowania, a tym samym powielił jedynie argumentację Komendanta Miejskiego Policji w K., opisując jedynie szerzej zastosowanie w sprawie przepisu prawa administracyjnego materialnego; 6. art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dowolną i arbitralną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym uznanie wszystkich wskazanych okoliczności za udowodnione, podczas gdy w rzeczywistości w aktach sprawy zabrakło pełnowartościowego dowodu, który przesądzałby o jakimkolwiek uchybieniu, którego miał dopuścić się w trakcie pełnionej służby skarżący, a tym samym brak dowodu, który dawałby podstawy zarówno do jego uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, jak również uzasadniałby wymierzenie kary dyscyplinarnej o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z zawartymi w niej wnioskami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1491/21 uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr 17/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 19 lipca 2021 r., nr 34/2021 stwierdzając, że w kontrolowanej sprawie organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny kwestii ewentualnego upływu terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu I instancji, organy w przedmiotowej sprawie nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości kiedy przełożony dyscyplinarny skarżącego powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, za które wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną. Jednak wskutek wywiedzenia przez organ skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1491/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1671/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji w zakresie stwierdzenia, że organy w przedmiotowej sprawie nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, kiedy przełożony dyscyplinarny skarżącego powziął wiadomość o popełnieniu przez niego przewinienia dyscyplinarnego, za które wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ono bowiem sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania oraz fundamentalnymi zasadami postępowania dyscyplinarnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z treści notatki z dnia 13 kwietnia 2021 r. wynika, że przełożony dyscyplinarny skarżącego miał wiedzę o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego wcześniej niż przed dniem 13 kwietnia 2021 r. Sposób zredagowania notatki nie budzi bowiem wątpliwości, a z jej treści wynika, że w związku z ujawnieniem w dniu 11 września 2020 r. i 14 września 2020 r. faktu nieprawidłowego realizowania zadań służbowych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K. i Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K., którzy spali podczas służby, Komendant Miejski Policji w K. polecił dokonać sprawdzenia w systemie CISCO wszystkich służb zewnętrznych pełnionych w godzinach nocnych przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego literalne brzmienie notatki nie nasuwa więc żadnych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że samo zbieranie przez policjantów z Komendy Miejskiej Policji w K. dokumentów w sprawie, czy w trybie czynności nadzorczych, czy w trybie czynności wyjaśniających nie jest tożsame z powzięciem przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, a co za tym idzie wiedzą tego przełożonego dyscyplinarnego o zaistniałym przewinieniu dyscyplinarnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z art. 134 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o Policji wynika, że obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego co do zasady powstaje wówczas, gdy przełożony dyscyplinarny powziął uzasadnione przypuszczenie o naruszeniu przez jego podwładnego dyscypliny służbowej oraz że wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko w nieprzekraczalnym, 90-dniowym terminie od uzyskania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował jednak, że o dopuszczalności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie może decydować powzięcie jakichkolwiek zastrzeżeń co do postawy policjanta, bowiem uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to taka sytuacja lub taki zestaw okoliczności, które dają przełożonemu dyscyplinarnemu podstawy do subiektywnego osądu, iż dany policjant rzeczywiście naruszył dyscyplinę służbową. Nie mogą to być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pojęcie "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że przełożony dyscyplinarny wiadomość o tym, że zaistniało określone zdarzenie, będące przewinieniem dyscyplinarnym, którego dopuścił się skarżący, faktycznie powziął dopiero w dniu 28 maja 2021 r. W tym bowiem w dniu przełożony dyscyplinarny zapoznał się ze szczegółowym sprawozdaniem z przebiegu postępowania wyjaśniającego (datowanym na dzień 28 maja 2021 r.), w którym z uwagi na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego zawarto wniosek o wszczęcie wobec niego takiego postępowania. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wbrew stanowisku Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr 17/Ks/o/2021 oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 19 lipca 2021 r. nr 34/2021, albowiem w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie sposób uznać, że do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Wskutek ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 827/24 uchylił zaskarżone przez skarżącego orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr 17/Ks/o/2021 w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił na wstępie, że zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 ww. ustawy, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę uznał, że zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 roku, nr 17/Ks/o/2021, wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził bowiem, że skarżący zasadnie zwrócił uwagę na zgromadzenie w sprawie niepełnego materiału dowodowego, a następnie dokonał jego arbitralnej oceny. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 134ha ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (ust. 1). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (st. 2). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące (ust. 3). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że analiza powyższej regulacji wskazuje jednoznacznie, że ustanawia ona zasadę tak zwanej swobodnej oceny dowodów, która to ocena nie może mieć jednak charteru arbitralnego, i dowolnego. Musi być ona oparta na kompletnie zebranym i ocenionym jego całokształt materiale dowodowym pozwalającym na jednoznaczne ustalenie wszystkich istotnych prawnie okoliczności sprawy. Inaczej rzecz ujmując, ewentualny zarzut dowolności skierowany pod adresem orzeczenia dyscyplinarnego wykluczają jedynie ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego wydania decyzji o przekonującej treści. Powołując się na treść art. 134i ust. 5a ustawy o Policji, Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony w nim materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do ewentualnego wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, tj. czy materiał ten obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu powyższym wymogom w kontrolowanej sprawie nie sprostano. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że w realiach rozpoznawanej sprawy kluczowym środkiem dowodowym uczyniono wskazania z odbiornika GPS i systemu CISCO. Jak wyjaśniono w wydanych wobec skarżącego orzeczeniach, odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach będących w radiowozach. Pozycjonowanie sygnału GPS następować ma zaś co minutę i polega na odświeżaniu systemu, przez co po każdej minucie system wskazywać ma faktyczne położenie radiowozu. W materiale dowodowym znajdować ma się jakoby wydruk mapy z systemu CISCO. Dane z tego systemu podlegały weryfikacji wobec zapisów znajdujących się w notatniku służbowym skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył jednak, że znajdujące się w przekazanych sądowi aktach kserokopie czterech map z naniesionymi danymi radiowozów (k. 15 - 18 akt organu dyscyplinarnego) nie są w jakikolwiek sposób opisane, jak i nie są omówione w uzasadnieniach zaskarżonych orzeczeń, a nadto naniesione na mapach adnotacji wskazujących numer radiowozu, godzinę datę i prędkość chwilową, widoczne są jedynie częściowo. Mapy nie odpowiadają zatem informacji, jakoby system CISCO dokumentował lokalizację co minutę, a w szczególności nie wynika z nich, czy w czasie objętym zarzutami pojazd pozostawał nieruchomy (jak organy Policji wywodzą) w określonej pozycji. Sąd I instancji dodał przy tym, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów źródłowych w postaci wydruku, bądź zapisu w formacie elektronicznym danych z ww. systemu, dotyczących położenia radiowozu rzekomo wykorzystywanego przez skarżącego w trakcie służby w datach wskazanych w orzeczeniach, co uniemożliwia weryfikację, czy zapisy te zostały prawidłowo odczytane i zinterpretowane tak przez autora sprawozdania (k. 4-14 akt dyscyplinarnych), jak i orzekające w sprawie organy dyscyplinarne. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że pomimo, że dane z systemu CISCO i odbiornika GPS w pojeździe służbowym skarżącego stanowią z perspektywy powyższego podstawowy punkt odniesienia, w oparciu o który poczynione zostały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne, na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego nie zostało w sposób niebudzący wątpliwości wykazane i jednoznacznie wyjaśnione, jaki konkretnie pojazd służbowy był przez skarżącego wykorzystywany w nocy z 8 na 9 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wykazuje w tym względzie rozbieżności, co najmniej co do tej jednej służby. W książce służby w patrolach, obchodach i na posterunkach WRD KMP K. wskazano bowiem, że skarżący pełnił służbę w dniu 8-9 września 2020 r. w godz. 19:00-7:00 razem z P. B. jako dowódcą patrolu, a skarżący był kierowcą radiowozu: pojazdu [...] Renault Master [...] (karta nr 22 akt organu). Natomiast wydruk mapy, stanowiący najprawdopodobniej wspomniany przez organ wydruk mapy z systemu CISCO, odnosi się do innego pojazdu – Opla Astry [...]. Pojazd ten jest również wskazany w opisanej tabeli na karcie nr 2 akt postępowania dyscyplinarnego. Także w notatniku służbowym skarżącego widnieje wycinek wydruku, w którym odręcznie przekreślono "[...] Renault Master" i wpisano "OPEL [...]" (karta 34 akt organu). Sąd I instancji podkreślił, że do kwestii tej nie odniesiono się ani w zaskarżonym orzeczeniu, ani w poprzedzającym je orzeczeniu organu I instancji. Organy w uzasadnieniu tych orzeczeń pomijają wskazanie, jakim konkretnie pojazdem skarżący miał się poruszać, choć dane z odbiornika GPS zamieszczonego w tym pojeździe czynią kluczowymi dla rozpoznania sprawy. Nie jest natomiast rolą Sądu jednoznaczne ustalenie tej kwestii w zastępstwie organów. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że nie jest wiadomym, jaki pojazd w rzeczywistości wykorzystywał skarżący podczas służby 8-9 września 2020 r., czy nastąpiła zmiana tego pojazdu, a jeżeli tak to na jakim etapie – przed podjęciem służby, czy w trakcie jej trwania. Wskazać w tym miejscu należy, że w aktach dyscyplinarnych P. B., z którym skarżący pełnił służbę w tych dniach, znajduje się ten sam materiał dowodowy, który w odniesieniu do tej służby tut. Sąd zakwestionował wydając w dniu 19 lutego 2025 r. wyrok uchylający decyzje organów obu instancji (wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Po 800/24). Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w realiach niniejszej sprawy, także w odniesieniu do służby pełnionej przez skarżącego w dniach 1 - 2 września 2020 r. istnieje taka sama rozbieżność co do pojazdu w aktach dyscyplinarnych. Ustosunkowując się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących możliwości wykorzystania danych z odbiornika GPS Sąd I instancji wyjaśnił, że organy prawidłowo wskazały, iż Policja ma prawo obserwowania i rejestrowania wykonywanych zadań służbowych, obiektów Policji i policyjnych środków transportu w celu zapewnienia realizacji ochrony form i metod realizacji zadań, informacji oraz danych identyfikujących policjantów w związku z realizacją zadań Policji stosownie do treści art. 20a ust. 1a w zw. z ust 1 ustawy o Policji. W istocie przepisy te uprawniają do rejestrowania i monitorowania za pomocą systemu GPS danych lokalizacyjnych z nadajników GPS umieszczonych w policyjnych środkach transportu. Rejestrowanie danych o lokalizacji policyjnych środków transportu lub innych urządzeń służbowych będących na wyposażeniu Policji za pomocą systemu GPS stanowi bowiem przetwarzanie informacji w postaci danych o lokalizacji (tj. o położeniu geograficznym i przemieszczaniu) określonego środka transportu lub urządzenia służbowego, a w tym i danych o lokalizacji osób poruszających się pojazdem służbowym lub wyposażonych do służby w urządzenie służbowe zawierające nadajnik GPS. Zapisy danych lokalizacyjnych z systemu i nadajników GPS mogły być zatem wykorzystywane dla celów związanych z pociągnięciem do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów na podstawie art. 20 ust. 1c ustawy o Policji. Sąd I instancji uznał, że nie można wobec tego zgodzić się że skarżącym, iż mogło w tym względzie dojść do naruszenia art. 5, czy art. 6 Dyrektywy 2016/679. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że nie sposób nie zauważyć, że wykorzystanie danych lokalizacyjnych z odbiornika GPS w postępowaniu dyscyplinarnym służy zadaniom z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro przewinienie dyscyplinarne ze swej istoty godzi w prawidłowość realizacji tych zadań. Sąd I instancji stwierdził także, że w sprawie nie znajdują również zastosowania przepisy Prawa o miarach odnoszące się do konieczności przeprowadzenia legalizacji urządzenia pomiarowego, bowiem rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia tego rodzaju kontroli wobec odbiorników GPS. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że przedwczesne okazało się jednak odniesienie się do tej części zarzutów skarżącego, zawartych w skardze oraz podniesionych ponownie w piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2025 r., w której zwraca on uwagę na problematykę sprawności i prawidłowego funkcjonowania odbiornika GPS i systemu CISCO, a także jego bieżącą weryfikację. W zgromadzonym materiale dowodowym nie tylko istnieją bowiem niewyjaśnione w żaden sposób sprzeczności, o których była mowa powyżej, lecz ponadto - jak również zasygnalizowano powyżej - brak jest jakichkolwiek materiałów źródłowych, które po pierwsze, umożliwiłyby Sądowi bezpośrednie zapoznanie się z kompletnymi danymi pochodzącymi ze spornego odbiornika GPS i systemu CISCO (np. nagranymi na płycie CD), po drugie zaś, które pozwoliły na ocenę przez Sąd zasad działania tego systemu (np. informacji o specyfikacji urządzenia i samego systemu). W tym ostatnim kontekście Sąd I instancji zauważył, że zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i orzeczeniu je poprzedzającym podano, iż dane są aktualizowane co minutę, jednak nie jest wiadomym, na czym organy opierały się czyniąc takie ustalenia. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma bowiem żadnych dokumentów, które wykazywałyby sposób działania odbiornika GPS lub systemu CISCO. Mało tego, niewiadomym pozostaje, jaki dokładnie model odbiornika GPS miał w sprawie zastosowanie. Brak w tym względzie jakichkolwiek dokumentów w materiale dowodowym sprawy. Ponadto, Sąd I instancji zaznaczył, że poza danymi mającymi pochodzić z odbiornika GPS i systemu CISCO, a także z notatnika służbowego skarżącego, nie pozyskano w sprawie w istocie żadnych innych środków dowodowych, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wprawdzie przesłuchano skarżącego w charakterze obwinionego, jednak ograniczył się on do nieprzyznania się do zarzutów i odmowy składania wyjaśnień. W charakterze świadka przesłuchano również pozostałych funkcjonariuszy, którym postawiono zarzuty, lecz i oni odmówili składania zeznań. W konsekwencji to analiza systemu CISCO miała doprowadzić do stwierdzenia, jakoby w okresie służb pełnionych we wrześniu 2020 r. we wskazanych godzinach nocnych skarżący przebywał na terenie prywatnej posesji przy ul. [...]. Sąd I instancji wskazał, że z notatnika służbowego skarżącego wynikać ma, co także stwierdzono w zaskarżonym orzeczeniu, że w dniu 9 września 2020 r. o godz. 02:50 realizował on czynności na Placu [...] wobec kierującego pojazdem marki Ford, a o godz. 03:30 dowiózł kontrolnego do KMP w K. na ul. [...], następnie o godz. 03:45 realizował patrol obrzeży miasta K., który z uwagi na opady deszczu zakończył i realizował patrol miasta K., a o godz. 05:05 prowadził nadzór na ruchem na ul. [...], a o godz. 05:30 kontrolę pojazdu marki VW. Już proste zestawienie powyższych danych prowadzi w ocenie Sądu I instancji do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany w sprawie za wystarczający, nawet po usunięciu wykazanych już powyżej sprzeczności i nieprawidłowości. Organ nie podjął próby wyjaśnienia, jaki czas potrzebny jest do przejechania pomiędzy KMP w K. na ul. [...], a ul. [...], a także pomiędzy ul. [...], a ul. [...]. Porównanie ustalonego w ten sposób czasu mogłoby natomiast posłużyć do weryfikacji informacji jakie organ uzyskał z systemu CISCO oraz notatnika służbowego skarżącego. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, że organ nie wyjaśnił przy tym, czy urządzenia, z których skarżący korzystał w czasie nadzoru nad ruchem na ul. [...], przechowują jakiekolwiek dane, które mogłyby posłużyć takiej weryfikacji. W związku z powyższym Sąd I instancji przypomniał, że z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Przyjąć należy, że uzasadnienie to powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać przebieg procesu rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił. W świetle powyższych rozważań Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na braki w materiale dowodowym i czynionych w postępowaniu dyscyplinarnym ustaleniach faktycznych w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 134ha ust. 1 i ust. 2, a także art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Przesądza to o konieczności uwzględnienia skargi i uniemożliwia odniesienie się do tego, czy prawidłowo przypisano skarżącemu naruszenia dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyjaśnienie zauważonych wątpliwości w stanie faktycznym sprawy może nastąpić w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, które może przeprowadzić Komendant Wojewódzki Policji. Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym organ ma uwzględnić wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Jak podkreślił Sąd I instancji, ustalenia organu dyscyplinarnego nie mogą bowiem sprowadzać się do bezkrytycznego zawierzenia wnioskom zawartym w sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego. Organ winien również rozważyć zasadność przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie M. K. przez Prokuraturę Rejonową w O. Pomimo, że ustalenia tegoż postępowania nie wiążą organu dyscyplinarnego, to jednak nie można z góry wykluczyć, iż przydatne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy okażą się pozyskane w postępowaniu przygotowawczym środki dowodowe. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, a także o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, a także oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, polegające na błędnym uznaniu, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie niepełny materiał dowodowy, oparty przede wszystkim na działaniu urządzenia GPS i systemu CISCO, a materiał ten jest wystarczający i został oceniony w sposób obiektywny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podniósł, że wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynika, iż wina skarżącego nie budzi wątpliwości. Organ skarżący kasacyjnie przypomniał, że do ujawnienia nieprawidłowego realizowania zadań przez skarżącego przyczyniło się urządzenie GPS i system CISCO, dzięki którym przeprowadzono analizę nocnych służb policjantów WRD KMP w K., w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. Analiza stała się podstawą sporządzenia przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w K. kom. P. T. tabeli zawierającej między innymi informacje o odnotowanym przez system czasie dłuższego pobytu pojazdu w jednym miejscu ze wskazaniem jego lokalizacji. Ustalono, że informacje te były niezgodne z zapisami w notatniku służbowym w przypadku trzech służb. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że w czasie ich pełnienia, GPS lokalizował pojazd pod adresem zamieszkania skarżącego w K. - ul. [...], a więc trudno jest jego zdaniem uznać argumentację, jakoby urządzenie to działało wadliwie. Odnosząc się zaś do zarzucanej arbitralności w ocenie materiału dowodowego sprawy, organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że arbitralność polega na podjęciu swobodnej decyzji, ale przy braku jasnych zasad i przekonujących argumentów, a nie sposób przyjąć w niniejszej sprawie, że organy takiej właśnie oceny dokonały, bowiem użycie w postępowaniach informacji pochodzących z urządzenia GPS i systemu CISCO świadczy o tym, że zaskarżone orzeczenia dyscyplinarne zostały wydane w oparciu o obiektywne przesłanki. Natomiast nawiązując do wątpliwości w zakresie ustaleń dotyczących pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego podczas służby organ skarżący kasacyjnie wskazał, że dostrzeżone przez Sąd I instancji różnice wynikają z występującej niekiedy konieczności podjęcia służby przy wykorzystaniu innego pojazdu niż ten, który był do służby zaplanowany. Z tego powodu skarżący po otrzymaniu informacji, że będzie pełnił służbę w innym pojeździe niż przewidywano, w swoim notatniku służbowym dokonał odpowiedniego sprostowania. Nie oznacza to jednak, że wystąpiły w sprawie wątpliwości co do pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego w czasie objętym zarzutami. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie jeden zarzut w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145), którego upatruje w błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie niepełny materiał dowodowy, poddając go następnie arbitralnej ocenie, podczas gdy w ocenie organu skarżącego kasacyjnie w sprawie zgromadzono pełny materiał dowodowy, oparty przede wszystkim na działaniu urządzenia GPS i systemu CISCO, a materiał ten jest wystarczający i został oceniony obiektywnie. Zarzut ten nie mógł jednak odnieść skutku. Przede wszystkim w związku z tym, że organ skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Natomiast w związku z tym, że organ skarżący kasacyjnie powiązał w ramach wywiedzionej skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a z zarzutem naruszenia art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji usiłując podważyć twierdzenia Sądu I instancji w zakresie uznania, że organ wydał zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne na podstawie niepełnego materiału dowodowego, który zresztą oceniono w sposób arbitralny, wskazać należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszony przez autora skargi kasacyjnej zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, a wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w tym zakresie ocena jest prawidłowa. Zgodnie z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne, a w ust. 2 ww. przepisu wskazano, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne wydane przez przełożonego dyscyplinarnego na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że choć art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji nie określa konkretnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, przyjąć należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że powinno ono zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu, co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Ponadto, uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. Natomiast w sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji stwierdzając i opisując istotne dla sprawy uchybienia organu w prowadzonym postępowaniu, słusznie zwrócił uwagę na wątpliwości w stanie faktycznym sprawy i rozbieżności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. co do pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego podczas jednego z okresów służby objętego zarzutami, czy na brak dokumentów wykazujących sposób działania odbiornika GPS lub systemu CISCO i tym samym podkreślając potrzebę dokonania weryfikacji informacji pozyskanych z ww. źródeł. Braki w tym zakresie, które dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zostały jasno wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oczywistym jest przy tym, że nawet zgromadzenie wszystkich dowodów możliwych do uzyskania w ramach danego postępowania, nie wyeliminuje istnienia sprzecznych lub nie w pełni spójnych dowodów. Wówczas dla potrzeby ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych, jednak pod warunkiem, że przeprowadzi uprzednio wszelkie możliwe dowody, a następnie przekonująco uzasadni swoją ocenę, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a wyjaśnienia te zostaną przedstawione w orzeczeniu dyscyplinarnym. W niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie odniósł się natomiast do części z dostrzeżonych wątpliwości dopiero na etapie sporządzenia skargi kasacyjnej, co nie może być uznane za wystarczające. Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji uznać należało za bezzasadny, a wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenę sprawy za prawidłową. Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.