III OSK 6554/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2355/20 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie" albo "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2355/20, oddalił skargę K. C. (dalej: "skarżący") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Powołane orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 15 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1, ze zm.), dalej: "RODO", skierował do Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") żądanie udzielenia informacji w sprawie pozyskiwania informacji o jego osobie w miejscu zamieszkania, u zewnętrznych podmiotów gospodarczych, a także przetwarzania jego danych osobowych (w tym wizerunku) w centralnych systemach informatycznych Policji. KGP [...] września 2019 r. udzielił odpowiedzi na wniosek wskazując, że Komendant KPP w [...] zwrócił się do podmiotu gospodarczego o potwierdzenie faktu związanego z podjęciem przez skarżącego pracy zarobkowej poza służbą. Zapytanie zostało skierowane na podstawie art. 62 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360), dalej: "ustawa o Policji". Natomiast pozyskanie informacji o miejscu zamieszkania skarżącego zostało dokonane w celu doręczenia pisma o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Skarżący [...] października 2019 r. skierował do KGP wniosek o udzielenie informacji w sprawie przetwarzania jego danych osobowych. We wniosku sformułował pytanie dotyczące wskazania komu udostępniono jego dane osobowe w okresie od [...] października 2014 r. do [...] października 2019 r., zarejestrowane w Module Kadrowym Systemu Wspomagania Obsługi Policji (SWOP) oraz żądanie usunięcia jego danych osobowych z systemu SWOP. Na powyższe KGP udzielił odpowiedzi [...] listopada 2019 r. wskazując, że dane osobowe skarżącego były przetwarzane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 883, ze zm.), uchylonej w dniu 24 maja 2018 r. na mocy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000). Wobec tego na kanwie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. oraz RODO dane osobowe skarżącego są przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO oraz art. 46b w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wskazał ponadto, iż w chwili obecnej dane osobowe skarżącego przetwarzane są w SWOP jedynie w zakresie niniejszej sprawy. Podkreślił również, że dane osobowe skarżącego były przetwarzane w SWOP w związku z pełnieniem przez niego służby w Policji w okresie od [...] października 1992 r. do [...] maja 2019 r. w zakresie związanych z nim spraw osobowych, m.in. zmianą stanowiska i stopnia służbowego, prowadzonymi postępowaniami (dyscyplinarnym i administracyjnym) przez właściwych przełożonych, wynikającymi ze stosunku służbowego oraz w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego. Według KGP dane te przetwarzane były w zakresie niezbędnym dla prawidłowego wykonania wskazanych czynności urzędowych i obejmowały wizerunek, imię, nazwisko, datę urodzenia (dla prawidłowej identyfikacji strony postępowania dyscyplinarnego i administracyjnego oraz jego dane osobo-poznawcze) oraz informacje powiązane z tymi danymi (np. stopień i stanowisko służbowe, miejsce zamieszkania, wykształcenie etc.). Skarżący wystąpił do Prezesa UODO ze skargą na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez KGP. Wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych przez KGP, wyciągnięcia konsekwencji prawnych, nałożenia kary finansowej wobec KGP oraz usunięcia danych osobowych skarżącego z Systemu Wspomagania Obsługi Policji. Prezes UODO decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 46b ustawy o Policji - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi K. C. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez KGP, odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 4 pkt 7 RODO. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie administratorem danych osobowych skarżącego jest KGP, który dokonywał przetwarzania tych danych zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego wykonania czynności urzędowych. Przy czym dane osobowe skarżącego były przetwarzane stosownie do art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO w związku z art. 20, art. 25 oraz art. 46b ustawy o Policji. Prezes UODO zauważył, że KGP wskazał w wyjaśnieniach, iż dane osobowe skarżącego zostały pozyskane w związku z postępowaniem kwalifikacyjnym do służby w Policji, a następnie w związku z powstaniem, w trybie przepisów art. 28 ustawy o Policji, w stosunku do skarżącego stosunku służbowego policjanta w drodze mianowania na podstawie jego dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Jednocześnie według Prezesa UODO słusznie KGP podał, że dane skarżącego zostały uzyskane w zakresie niezbędnym do wykazania spełnienia wymogów, o których mowa w art. 25 ustawy o Policji. Ponadto dane osobowe skarżącego w zakresie wizerunku, imienia, nazwiska, daty urodzenia były także przetwarzane przez KGP w celu realizacji czynności administracyjnoporządkowych oraz w celu realizacji zadań ustawowych Policji, a także w zakresie zmiany stanowiska i stopnia służbowego przez skarżącego oraz prowadzonymi wobec niego postępowaniami (dyscyplinarnym i administracyjnym) przez właściwych przełożonych, wynikającymi ze stosunku służbowego oraz w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego. Prezes UODO wskazał jednocześnie, że przepis art. 6 ust. 1 lit. e RODO przewiduje dwie alternatywy legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Może być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub niezbędne w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. W obu tych przypadkach zarówno zadanie, jak i sprawowanie władzy publicznej, wymaga podstawy prawnej określonej w prawie Unii Europejskiej lub prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator danych osobowych. Wobec tego Prezes UODO zauważył, że w przedmiotowej sprawie KGP jako administrator oraz bezpośredni przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji dokonuje przetwarzania danych osobowych policjantów oraz byłych policjantów (w tym skarżącego) zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 46b ustawy o Policji, w zakresie wynikającym z rozwiązania stosunku służbowego pomiędzy skarżącym a KGP. Odnosząc się do żądania dotyczącego nałożenia kary finansowej na KGP Prezes UODO wyjaśnił, że uprawnienie to należy do jego autonomicznych kompetencji a czynności polegające na karaniu nie są podejmowane na wniosek strony skarżącej. W ocenie organu w niniejszej sprawie brak jest natomiast uzasadnienia do nałożenia na KGP administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ nie doszło do kwestionowanych przez skarżącego nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez KGP. Z kolei nawiązując do argumentu skarżącego dotyczącego tego, że system SWOP prowadzony przez Policję był i nadal jest zbiorem danych osobowych, który jest prowadzony przez Policję z naruszeniem przepisów o ochronie danych osobowych, tj. art. 51-54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz popełnienia czynu nadużycia władzy przez funkcjonariusza publicznego, wskazanego w art. 231 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), Prezes UODO zauważył, że z wyjaśnień KGP wynika, iż dane osobowe skarżącego przetwarzane w SWOP są przełożeniem na postać elektroniczną danych zgromadzonych w dokumentacji zawartej w aktach osobowych. Przy czym zakres tych danych przetwarzanych w SWOP jest porównywalny z zakresem danych zgromadzonych w dokumentacji w aktach osobowych, zaś przetwarzanie danych osobowych w SWOP ma zapewnić realizacje zadań ustawowych Policji, w szczególności ograniczenia przesyłania akt osobowych, czy też poszczególnych dokumentów z tych akt do realizacji zadań przez poszczególne komórki organizacyjne Policji. Prezes UODO stwierdził, że dane osobowe policjanta oraz dane związane ze stosunkiem służbowym policjanta przetwarzane w SWOP oraz w dokumentacji zgromadzonej w aktach osobowych przed dniem 25 maja 2018 r. były przetwarzane na podstawie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w związku z przepisami art. 25 i art. 46a ustawy o Policji w zakresie pełnienia przez skarżącego czynnej służby w Policji oraz realizacji praw i obowiązków związanych ze stosunkiem służbowym policjanta, wskazanych w Rozdziale 7 ustawy o Policji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niezrealizowania przez KGP, wynikającego z przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, obowiązku rejestracji zbiorów danych, Prezes UODO wskazał, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 4 tej ustawy z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni byli administratorzy danych przetwarzanych w związku z zatrudnieniem u nich, świadczeniem im usług na podstawie umów cywilnoprawnych, a także dotyczących osób u nich zrzeszonych lub uczących się. Przy czym w związku z wejściem w życie RODO obowiązek zgłaszania rejestrów zbiorów danych został zlikwidowany, zaś dane osobowe skarżącego były przetwarzane zgodnie z przepisami RODO. Ponadto Prezes UODO podał, że KGP w wyjaśnieniach wskazał, że obecnie dane osobowe skarżącego są przetwarzane w SWOP wyłącznie w zakresie niniejszej sprawy. Jednocześnie dane te były przetwarzane w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania czynności urzędowych i obejmowały wizerunek, imię, nazwisko, datę urodzenia (dla prawidłowej identyfikacji strony postępowania dyscyplinarnego i administracyjnego oraz jako dane osobopoznawcze) oraz informacje powiązane z tymi danymi tj. stopień i stanowisko służbowe, miejsce zamieszkania, wykształcenie. Powyższe dane były przetwarzane przez uprawnione osoby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] , tj. jednostce Policji, w której pełnił służbę skarżący, Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] jako jednostce Policji właściwej dla niektórych spraw osobowych, w tym dla prowadzenia spraw administracyjnych i dyscyplinarnych oraz w Komendzie Głównej Policji jako jednostce Policji właściwej dla rozpatrzenia w drugiej instancji postępowania administracyjnego oraz jednocześnie bezpośrednio podległa administratorowi SWOP-KGP. Z kolei odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r. dotyczącego wskazania, zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. a i c RODO, komu udostępniono jego dane osobowe oraz żądania usunięcia jego danych osobowych z SWOP, Prezes UODO podniósł, że pełnienie przez skarżącego służby w Policji i realizacja zadań ustawowych Policji, określonych w art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ustawy o Policji jest związane z udostępnianiem jego określonych danych osobowych na rzecz osób, wobec których skarżący realizował zadania Policji oraz czynności służbowe wynikające z ustawy o Policji. Dodatkowo Prezes UODO podkreślił, że KGP [...] listopada 2019 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] października 2019 r., w którym wskazał podstawy prawne, w związku z pełnieniem przez niego służby w Policji jak również po ustaniu stosunku służbowego, tj. art. 46b ustawy o Policji, a także przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych skarżącego, wskazane w art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO. Prezes UODO zaznaczył również, że dane osobowe przetwarzane w SWOP są udostępniane innym organom, podmiotom lub instytucjom uprawnionym do ich otrzymania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wobec wskazanych podstaw prawnych, które uprawniają KGP do przetwarzania danych osobowych funkcjonariuszy pełniących służbę w Policji, w tym również po ustaniu stosunku służbowego policjanta, a także wobec istniejących przesłanek dopuszczalności przetwarzania danych skarżącego i ich niezbędności, w ocenie Prezesa UODO prawidłowo KGP odmówił usunięcia danych osobowych skarżącego w zakresie wskazanym przez niego we wniosku z [...] października 2019 r. Prezes UODO stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie może zostać uznane za słuszne stanowisko skarżącego, który wskazał na żądanie usunięcia jego danych osobowych, w tym danych dotyczących wizerunku, podnosząc, iż jako funkcjonariusz Policji w trakcie pełnienia służby nie wyraził zgody na przetwarzanie jego danych osobowych w SWOP, w szczególności w zakresie umieszczania w zasobach wizerunku skarżącego zdobytego na podstawie fotografii przekazanej do wytworzenia legitymacji służbowej. Organ wyjaśnił, że prawo do usunięcia danych jest jednym z uprawnień, które przyznaje osobie, której dane dotyczą prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia danych osobowych, jeżeli zachodzi jedna z okoliczności, wskazanych w art. 17 ust. 1 lit. a-h RODO. Natomiast wyjątkiem uniemożliwiającym skorzystanie z tego uprawnienia jest art. 17 ust. 3 lit. b RODO stanowiący, że art. 17 ust. 1 i ust. 2 RODO nie mają zastosowania w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii Europejskiej lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, lub do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Wobec powyższego Prezes UODO zauważył, że z wyjaśnień KGP wynika, iż Policja ma prawo do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w celu realizacji zadań ustawowych, oraz gdy jest to niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych osobowych. Zatem dane dotyczące wizerunku skarżącego są przetwarzane w aktach osobowych, a w postaci elektronicznej w SWOP jako jedna z danych identyfikujących policjanta, a także dana niezbędna do realizacji zadań związanych z pełnieniem służby w Policji. Jednocześnie zakres tych danych przetwarzanych w SWOP jest porównywalny z zakresem danych zgromadzonych w dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych, zaś ich przetwarzanie w SWOP ma zapewnić realizację zadań ustawowych Policji, w zakresie wynikającym z przepisów art. 46a ustawy o Policji oraz § 3 i § 4 zarządzenia nr 678 KGP z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych. Skarżący wystąpił do WSA w Warszawie ze skargą na przedstawioną decyzję Prezesa UODO z dni [...] września 2020 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 47 i art. 51 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że przetwarzanie danych skarżącego przez KGP w centralnym systemie informatycznym o nazwie System Wspomagania Obsługi Policji Podsystem Kadra (SWOP), w latach 2014-2019, w szczególności przez pozyskiwanie, gromadzenie, udostępnianie informacji o osobie skarżącego, odmowę udzielenia informacji o odbiorcach danych, odmowę dostępu do informacji dotyczących skarżącego i odmowę usunięcia danych skarżącego, odbywało się na podstawie przepisów ustawy i było niezbędne w demokratycznym państwie prawnym, a także nie naruszało dóbr osobistych skarżącego; b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie materiału dowodowego wyłącznie do stanowiska (stanowisk) KGP, "prezentującego stronniczy, nieprawdziwy, zmanipulowany i nieobiektywny stan faktyczny sprawy"; c) art. 80 k.p.a. poprzez opieranie materiału dowodowego wyłącznie na wybranych dokumentach (stanowiskach prezentowanych przez stronę postępowania - KGP), nie oddających pełnego i obiektywnego oglądu na sprawę, co nie uprawniało do przyjęcia oceny, że okoliczność została udowodniona; d) art. 7 k.p.a. poprzez brak dociekliwości i w konsekwencji - nieustalenie rzeczywistej daty i podstaw prawnych, na jakich w Komendzie Głównej Policji powstała centralna baza danych (SWOP), w której rozpoczęto przetwarzanie danych osobowych funkcjonariuszy i pracowników Policji; e) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wykluczenie w przeprowadzonych rozważaniach i końcowych wnioskach decyzji faktu, że funkcjonowanie Systemu Wspomagania Obsługi Policji Podsystem Kadra opiera się również na przepisie art. 6 ust. 1 lit. a) RODO, a wcześniej w latach 2014-2018, opierało się na przepisie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, co miało wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał ponadto, że nie podziela twierdzenia organu, że podstawą prawną przetwarzania danych osobowych w systemie SWOP jest art. 46b ustawy o Policji, ponieważ przepis ten zaczął obowiązywać od 6 lutego 2019 r. w związku z czym nie może być powoływany jako podstawa prawna wdrożenia systemu SWOP w 2014 r. Skarżący zakwestionował również powołanie się przez Prezesa UODO na art. 20 ustawy o Policji i twierdzenie, że przetwarzanie danych funkcjonariuszy i pracowników Policji niezbędne jest do wykonywania ustawowych zadań Policji. Zdaniem skarżącego w Komendzie Głównej Policji stworzono "potężne narzędzie do ewidencjonowania i inwigilowania całej kadry Policji". W bazie danych, poza jakąkolwiek kontrolą, gromadzi się dane całej policyjnej kadry w stopniu znacznie przekraczającym potrzeby służby. W konsekwencji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i zobowiązanie Prezesa UODO do przedsięwzięcia kroków zmierzających do usunięcia danych skarżącego z systemu informatycznego SWOP Podsystem Kadra, usunięcia notatek z przebiegu służby ze wskazanego przez skarżącego dnia i wskazanej karty postępowań o podanych przez skarżącego sygnaturach. Odpowiadając na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. KGP w piśmie procesowym wniesionym w dniu 1 lutego 2021 r. (oznaczenie pisma: [...]) wniósł o oddalenie skargi, wskazując obszernie argumenty na jej niezasadność. Opisaną skargę WSA w Warszawie oddalił powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2355/20 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego przez KGP stanowiły i stanowią przepisy ustawy o Policji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy KGP jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji. Stosowne natomiast do art. 46a ustawy o Policji KGP określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych. Z kolei w myśl art. 46b ust. 1 ww. ustawy Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych do służby w Policji, przenoszenia do służby w Policji oraz w zakresie wynikającym z przebiegu stosunku służbowego policjantów, także po jego ustaniu, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa w art. 9 i art. 10 RODO, z wyłączeniem danych dotyczących kodu genetycznego oraz danych daktyloskopijnych. Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 13 ust. 1 lit. d i e oraz art. 16 RODO, w zakresie, w jakim przepisy szczególne przewidują odrębny tryb sprostowania. Zabezpieczenie przetwarzania danych osobowych polega co najmniej na dopuszczeniu do ich przetwarzania wyłącznie policjantów lub pracowników posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych po pisemnym zobowiązaniu policjantów lub pracowników do zachowania przetwarzanych danych w poufności (ust. 2). Administratorem danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim przetwarza te dane, jest Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, dyrektor Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, komendanci wojewódzcy (Stołeczny) Policji, Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] oraz komendanci szkół policyjnych (ust. 3). Jednocześnie Sąd pierwszej instancji przypomniał, że przed wejściem w życie RODO podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego przez KGP stanowiły przepisy ustawy o Policji. Przy czym także w tamtym czasie KGP był przełożonym wszystkich policjantów i miał podstawę do określenia w drodze zarządzenia zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych (art. 46a ustawy o Policji). Zdaniem WSA w Warszawie w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego przez KGP. Trafne są również ustalenia Prezesa UODO, że przed wejściem w życie RODO, jak i po wejściu w życie tego rozporządzenia, dane skarżącego także w systemie SWOP były przetwarzane na podstawie przepisów prawa. Podstawę taką bowiem zawsze stanowiły przepisy ustawy o Policji (art. 46a w zw. z art. 25 i pozostałymi przepisami ustawy o Policji regulującymi stosunek służbowy funkcjonariusza), w konsekwencji to przetwarzanie (także w systemie SWOP) wypełniało przed wejściem w życie RODO przesłankę z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych. Natomiast obecnie podstawę taką stanowi art. 46b ustawy o Policji, co, w ocenie Sądu pierwszej instancji, wypełnia przesłankę z art. 6 ust. 1 lit. c RODO, jak też przesłankę z art. 6 ust. 1 lit. e RODO. Zgodnie bowiem z pierwszym z powołanych przepisów, przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych. Z kolei stosownie do drugiego z powołanych przepisów przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi danych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skoro SWOP jest systemem teleinformatycznym wdrożonym i wprowadzonym do eksploatacji i użytku służbowego w Policji w 2014 r. na podstawie decyzji nr 102 KGP z dnia 3 marca 2014 r. w sprawie określenia zadań jednostek i komórek organizacyjnych Policji w zakresie wdrożenia i eksploatacji Systemu Wspomagania Obsługi Policji (Dz. Urz. KGP z 2014 r. poz. 22 ze zm.), to biorąc pod uwagę ustawowe regulacje dotyczące przetwarzania danych osobowych policjantów przez m.in. KGP, nie ma podstaw do kwestionowania dopuszczalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w tym systemie. W ocenie WSA w Warszawie ze stanu faktycznego sprawy nie wynika aby wykazane zostało jakiekolwiek działanie KGP, w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego, które można byłoby uznać za niezgodne z prawem. Tym samym zaskarżona decyzja Prezesa UODO nie narusza prawa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Natomiast omyłkowe wskazanie przez KGP w wyjaśnieniach do Prezesa UODO, czy też w pismach do strony, że podstawę przetwarzania danych osobowych skarżącego stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (zgoda osoby, której dotyczą dane), według Sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Oczywistość tej omyłki nie budzi bowiem wątpliwości. Nawiązanie stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy o Policji, a dalsze trwanie tego stosunku służbowego, jak i jego zakończenie, także uregulowane jest ustawą o Policji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, niezrozumiałym jest kwestionowanie przez byłego funkcjonariusza umundurowanej i uzbrojonej służby, powołanej do ochrony i bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zgodności z prawem przetwarzania przez KGP danych osobowych. Przetwarzanie to nie jest uzależnione od woli funkcjonariusza. Ponadto zgłoszenie się do służby w Policji jest dobrowolne, jednakże z chwilą mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusz obowiązany jest do przestrzegania wszelkich regulacji dotyczących służby. Przy czym stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a kwestia przetwarzania w ramach tej służby danych osobowych skarżącego jest ściśle regulowana przepisami prawa, ustawą o Policji i aktami wykonawczymi. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie stanowi więc naruszenia prawa przetwarzanie tych danych w systemie teleinformatycznym. Jednocześnie nie zostało wykazane nieuzasadnione przetwarzanie przez KGP jakichkolwiek danych osobowych skarżącego. Jednocześnie WSA w Warszawie podkreślił, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego w ramach wskazanych w skardze postępowań nie naruszało ustawy o Policji ani RODO. Dodatkowo Prezes UODO nie ma podstaw do ingerowania w treść konkretnego postępowania prowadzonego przez organy Policji wobec funkcjonariusza Policji. WSA w Warszawie uznał, że trafnie Prezes UODO wskazał, że z obowiązku rejestracji zbioru danych osobowych zwolnieni byli na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych administratorzy danych przetwarzanych w związku z zatrudnieniem, który to przepis znajdował zastosowanie do stosunków służbowych. Ponadto stwierdzenie przez Prezesa UODO, że dane osobowe przetwarzane w SWOP (a zatem przetwarzane przez KGP) są udostępniane innym organom lub podmiotom, instytucjom uprawnionym do ich otrzymania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, również nie daje podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji pokreślił, iż fakt nie wyrażenia przez skarżącego zgody na umieszczenie jego wizerunku w SWOP nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż to nie skarżący jako funkcjonariusz Policji decyduje o zakresie i celach przetwarzania danych osobowych funkcjonariusza przez organy Policji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie wykazano aby doszło do nieuprawnionego przetwarzania danych osobowych skarżącego. Jednocześnie słusznie jest stanowisko Prezesa UODO, że skoro nie nastąpiło naruszenia prawa, to nie ma podstaw do nałożenia kary finansowej. Ponadto uprawnienie do nałożenia kary finansowej jest wyłączną decyzją Prezesa UODO, nie jest to środek prawny stosowany na wniosek. WSA w Warszawie odnosząc się do powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP wskazał, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez KGP nie stanowi naruszenia z art. 47 Konstytucji RP. Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że organ nie naruszył również art. 51 Konstytucji RP bowiem w sprawie zostało wykazane, że dane osobowego skarżącego przetwarzane były na podstawie przepisów prawa i były niezbędne do realizacji ustawowych zadań Policji. Pismem z dnia 11 sierpnia 2021 r. skargę kasacyjną od zapadłego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 2355/20 wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego - art. 8 ust. 1 i 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 51 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 lit. b) i c) RODO oraz art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, poprzez przetwarzanie danych bez podstawy prawnej określonej w akcie rangi ustawowej, a także poprzez niewykazanie, że podstawa z art. 46b ust. 1 ustawy o Policji upoważniała Policję do przetwarzania danych w systemie SWOP i niewykazanie, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego w aktach osobowych nie było wystraczające, mając na względzie zasadę minimalizacji; 2) przepisów prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 46b ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że Policja mogła przetwarzać dane osobowe w systemie SWOP w nieograniczonym zakresie bez wiedzy i zgody skarżącego; 3) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez ustalenie nieprawidłowego stanu faktycznego sprawy, poprzez błędne stwierdzenie, że organy omyłkowo wskazały podstawę przetwarzania danych osobowych jako przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 6 ust. 1 lit. a) RODO; 4) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia wyroku, w zakresie nie wykazania, że przetwarzanie danych w systemie SWOP jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze oraz przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi oraz, że niewystraczające w tym kontekście jest przetwarzanie danych w aktach osobowych skarżącego oraz poprzez niewykazanie, że podstawa prawna przetwarzania danych osobowych była omyłkowo wskazywana przez organ (tj. zgoda osoby, której dane dotyczą), a także poprzez nie odniesienie się do kwestii niezgłoszenia systemu SWOP jako zbioru danych osobowych, Generalnemu Inspektorowi; 5) przepisów postępowania art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez brak zbadania sprawy w granicach danej sprawy, ograniczając się do badania sformułowanych przez skarżącego zarzutów, pomijając okoliczność, że zbiór danych w systemie SWOP nie został zgłoszony Generalnemu Inspektorowi. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie 3) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 26 sierpnia 2021 r. Prezes UODO odpowiadając na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. Nie zachodzi również żadna z przesłanek odrzucenia skargi albo umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej odnotować należy, że zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne, granice skargi kasacyjnej winny być wyznaczane przez stronę skarżącą kasacyjnie w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest bowiem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r.; sygn. akt II FSK 1688/07). Ważne jest nadto zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, podjęta w pełnym składzie (publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz.1). Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (zob. w tej materii wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r.; sygn. akt II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r.; sygn. akt I FSK 1679/11). W złożonej skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności omówieniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega zarzut najdalej idący, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny uwzględnia skargę w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć zatem miejsce w sytuacji, gdy sądowa kontrola wykaże naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warto zaznaczyć, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. to przepis wynikowy i stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Podkreślić nadto należy, że skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. W realiach rozpatrywanej sprawy, jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, nie było bowiem podstaw do zastosowania środka prawnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie zawiera ono niezbędnych elementów określonych w dyspozycji wskazanego przepisu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. będzie usprawiedliwiony wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r.; sygn. akt I OSK 487/08). Co więcej, sąd administracyjny pierwszej instancji ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości, że wszystkie wyżej wskazane elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i nie został nią przekonany, a wręcz uważa ją za błędną, nie oznacza samo w sobie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy odnotować, że w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że przepis odnosi się do struktury postępowania sądowoadministracyjnego i reguluje warunki wydania wyroku. Przegląd orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. można skutecznie postawić w trzech sytuacjach: 1) samodzielnego ustalenia przez WSA stanu faktycznego na podstawie dowodów i faktów, które wystąpiły po dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r.; sygn. akt II FSK 659/05); 2) uznania przez sąd faktu, który nie ma uzasadnienia w aktach sprawy (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2007 r.; sygn. akt II OSK 635/07); 3) oparcia się WSA na innym dowodzie niż dowód z dokumentu, np. gdy podstawą rozstrzygnięcia są wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika strony podczas rozprawy (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r.; sygn. akt I GSK 1296/20). Inaczej mówiąc, naruszeniem powyższego przepisu jest sytuacja, gdy sąd administracyjny orzeknie w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2024 r.; sygn. akt III OSK 6673/21). Taka sytuacja w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miała miejsca w realiach niniejszej sprawy, zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się z kolei do zarzutu ujętego w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych podnieść należy, że art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Niewątpliwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał w granicach sprawy, w której została wniesiona skarga. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez ten sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów proceduralnych obowiązujących ten organ (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2011 r.; sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II OSK 610/06; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r.; sygn. akt I OSK 2438/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r.; sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (zob. w tej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2015 r.; sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010 r.; sygn. akt I GSK 264/09). W ramach analizy powyższego zarzutu należy odnotować, że przepis art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych dotyczył obowiązku rejestracyjnego zbiorów danych osobowych. W kontekście powyższego uznać należy, że argumentacja zawarta w warstwie opisowej tego zarzutu jest niezrozumiała. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd meriti wyjaśnił, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni byli administratorzy danych przetwarzanych w związku z zatrudnieniem u nich, świadczeniem im usług na podstawie umów cywilnoprawnych, a także dotyczących osób u nich zrzeszonych lub uczących się. Ponadto w związku z rozpoczęciem obowiązywania od dnia 25 maja 2018 r. przepisów RODO obowiązek zgłaszania rejestrów zbioru danych do GIODO został zlikwidowany, a Prezes UODO nie prowadzi na podstawie przepisów RODO postępowań w przedmiocie weryfikacji prawidłowości zgłaszania do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zbiorów danych przez administratorów. Reasumując ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania skonstatować należy, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy uznał zaskarżoną decyzję za akt prawidłowy. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej uznać należy, że Prezes UODO prowadząc postępowanie przedsięwziął wszelkie przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. Z powyższych względów za uprawnione należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Prezes UODO nie miał uzasadnionych podstaw ku temu, aby zobowiązać Komendanta Głównego Policji do usunięcia danych osobowych skarżącego z Systemu Wspomagania Obsługi Policji Podsystem Kadra, a w szczególności wyciągnięcia konsekwencji prawnych oraz nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na KGP. Oceniając z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać należy, że zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku między innymi ze względu na ich wadliwą konstrukcję. W odniesieniu do zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej należy przede wszystkim podnieść, że w świetle art. 174 P.p.s.a. tworzenie swoistej i niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest a limine nieprawidłowe. Pogląd taki był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. w tej materii m.in wyroki z dnia: 18 października 2011 r.; sygn. akt II FSK 797/10; z dnia 20 stycznia 2022 r.; sygn. akt III FSK 2147/21 oraz z dnia 14 lipca 2022 r.; sygn. akt III OSK 1434/21) i Sąd w składzie rozpoznającym wniesioną skargę kasacyjną w pełni ten pogląd aprobuje. W kontekście poprawności formalnej zarzutu kasacyjnego za niewystarczające uznać należy wymienienie w luźny sposób kilku odrębnych przepisów. Taka sytuacja, jeżeli chodzi o konstrukcję formalną zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej miała miejsce. To przesądza o nieskuteczności tego zarzut. Oceniając zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić zaś należy, że skarżący kasacyjnie upatruje naruszenie prawa materialnego w błędnym przyjęciu przez Sąd meriti, że Policja mogła przetwarzać dane osobowe w systemie SWOP w nieograniczonym zakresie bez wiedzy i zgody skarżącego. Wymaga w związku z tym wyjaśnienia, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2013 r.; sygn. akt II GSK 717/12 oraz z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt I GSK 934/12). Tymczasem treść ww. zarzutu daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Jeżeli podmiot skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie mógł osiągnąć skutku, a zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie – gdyby nawet istniały podstawy do jego zrekonstruowania - jest co najmniej przedwczesny. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy – czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty te należy ocenić jako bezskuteczne (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt I FSK 1092/12). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro w niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył stanu faktycznego i jego oceny przyjętych jako podstawa rozstrzygania przez organ oraz zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, to uznać należy za uprawnione stanowisko, że dane osobowego skarżącego kasacyjnie przetwarzane były na podstawie przepisów prawa i były niezbędne do realizacji ustawowych zadań Policji. Jak wynika z akt sprawy, dane osobowe skarżącego kasacyjnie przed wejściem w życie przepisów RODO były przetwarzane na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w zw. z art. 25 oraz art. 46b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Po wejściu w życie RODO dane osobowe skarżącego kasacyjnie były przetwarzane na podstawie przepisów art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO w związku z art. 20, art. 25 oraz art. 46b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wymaga podkreślenia, że w sprawie nie zostało wykazane nieuzasadnione przetwarzanie przez KGP jakichkolwiek danych osobowych skarżącego kasacyjnie. Także przetwarzanie danych osobowych skarżącego kasacyjnie w ramach postępowań dyscyplinarnych nie naruszało ustawy o Policji ani RODO. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego omyłkowe wskazanie przez KGP w wyjaśnieniach do organu, czy też w pismach do strony, że podstawę przetwarzania danych osobowych stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2) dalej: "TFUE", każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących. Z art. 16 ust. 2 TFUE wynika z kolei, że Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, określają zasady dotyczące ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii oraz przez Państwa Członkowskie w wykonywaniu działań wchodzących w zakres zastosowania prawa Unii, a także zasady dotyczące swobodnego przepływu takich danych. Przestrzeganie tych zasad podlega kontroli niezależnych organów. Prawo to uregulowane zostało także w art. 8 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą. Unia Europejska była zatem kompetentna w zakresie wprowadzenia przepisów RODO. Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest bowiem jednym z praw podstawowych, a ich ochrona jest sensem funkcjonowania UE. Zatem ochrona prawa do prywatności, w tym ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, jest działalnością objętą zakresem prawa Unii w rozumieniu art. 2 ust. 2a RODO (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2024 r.; sygn. akt III OSK 2481/22). W art. 6 ust. 1 RODO przewidziano zamknięty katalog przesłanek zgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych. Określone w tym przepisie przesłanki mają charakter samoistny, autonomiczny i niezależny, tzn. dla uznania przetwarzania danych za prawnie dopuszczalne wystarczy istnienie jednej z nich. Przesłanki określone w przepisie art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO obejmują przetwarzanie danych, które jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze oraz kiedy to jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Z art. 47 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wynika z kolei prawo do ochrony prywatności. Art. 51 ust. 2 Konstytucji RP statuuje zakaz przetwarzania danych osobowych przez władze publiczne, wymieniając jako formy przetwarzania pozyskiwanie danych, ich gromadzenie oraz udostępnianie. Ochroną wynikającą z art. 51 ust. 2 Konstytucji RP objęte są dane osobowe, które nie mogą być przez władze publiczne pozyskane, gromadzone i udostępniane, jeśli nie są niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Natomiast powołany w zarzucie z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej art. 8 ust. 1 EKPC stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Art. 8 ust. 2 EKPC stanowi, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikające z Konstytucji RP oraz z przepisów prawa międzynarodowego uprawnienia do ochrony prywatności oraz ochrony danych osobowych nie mają charakteru absolutnego i podlegają ograniczeniom na zasadach określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie argumentował Sąd pierwszej instancji, że nawiązanie stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy o Policji, a dalsze trwanie tego stosunku służbowego, jak i jego zakończenie także uregulowane jest ustawą o Policji. Kwestionowanie przez byłego funkcjonariusza umundurowanej i uzbrojonej służby, powołanej do ochrony i bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zgodności z prawem przetwarzania przez KGP danych osobowych, jawi się więc jako niezrozumiałe. Przetwarzanie to nie jest bowiem uzależnione od woli funkcjonariusza. Zgłoszenie się do służby w Policji jest dobrowolne, jednakże z chwilą mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusz obowiązany jest do przestrzegania wszelkich regulacji dotyczących służby. Stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Kwestia przetwarzania w ramach tej służby danych osobowych skarżącego kasacyjnie jest ściśle regulowana wskazanymi we wcześniejszych rozważaniach przepisami prawa. Konkludując uznać zatem należy, że w sprawie zostało wykazane, że dane osobowego skarżącego kasacyjnie przetwarzane były na podstawie przepisów prawa i były niezbędne do realizacji ustawowych zadań Policji. Ocenę legalności decyzji wydanej przez Prezesa UODO dokonaną przez Sąd pierwszej instancji uznać zatem należy za w pełni prawidłową. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W realiach rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, o jej oddaleniu.