III OSK 652/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.J. o zwieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 2261/25 w sprawie ze skargi M.J. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych postanawia: odmówić zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 grudnia 2025 r., II SA/Wa 2261/25, po rozpoznaniu skargi M.J. (dalej: "skarżący") na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lutego 2024 r., II SAB/Wa 456/22, przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych, oddalił skargę oraz nakazał pobrać od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący wnosząc w niej m.in. o zawieszenie postępowania: 1) do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) C 521/21, w którym to zostaną rozpoznane pytania SR Poznań Stare Miasto w Poznaniu o ustalenia statusu (braku statusu) sądu osób powołanych przez polityczną KRS na urząd sędziego lub asesora oraz skuteczności tego powołania w świetle prawa Unii, a także co do kwestii skuteczności (braku skuteczności) orzeczeń wydanych przez nominatów politycznej KRS i prawnej dopuszczalności ich wykonywania na terytorium państwa Unii Europejskiej, 2) do czasu rozpoznania przez TSUE pytań prawnych zadanych przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 października 2023 r., III CB 40/23. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA: z 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12, z 6 marca 2012 r., II OSK 304/12, a także wyroki NSA: z 15 września 2017 r., I GSK 613/17, z 12 lutego 2021 r., I FSK 1560/20). Związek między postępowaniami, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinien być realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (por. postanowienie NSA z 23 października 2008 r., II GZ 249/08). Należy także podkreślić, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznaje sądowi administracyjnemu uprawnienie do fakultatywnego wstrzymania toku postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wystąpienie opisanych w tym przepisie okoliczności. Poprzez użycie zwrotu "sąd może", ustawodawca pozostawił do oceny sądu, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowego, czy też nie. Podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogą zostać uznane za uzasadniające zawieszenie postępowanie w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest dokonać samodzielnej oceny zarzutów skargi kasacyjnej, a zawieszenie postępowania byłoby sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej. Stosownie do art. 7 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Ponadto pytania prawne zadane przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 października 2023 r., II CB 40/23 dotyczą tzw. testu niezawisłości i bezstronności sędziego, a zatem nie odnoszą się bezpośrednio do przedmiotu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Odnotować należy także, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 24 marca 2026 r., wydał wyrok w sprawie C-521/21. Wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia tego postępowania, w sposób oczywisty uległ zatem dezaktualizacji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.