III OSK 554/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1510/25 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. do wydania M.K. karty przebiegu studiów, 3. stwierdza, że Rektor [...] z siedzibą w W. pozostawał w bezczynności w sprawie wydania M.K. karty przebiegu studiów, a bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Rektora Uczelni [...] w W. na rzecz skarżącej M.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 6. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od M.K. na rzecz Rektor [...] z siedzibą w W. w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 16 października 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 1510/25, po rozpoznaniu skargi M.K. (dalej: skarżąca) stwierdził, że Rektor [...] z siedzibą w W. dopuścił się bezczynności w rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie karty przebiegu studiów (pkt 1. wyroku), która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2. wyroku), zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia wraz ze zwrotem akt administracyjnych (pkt 3. wyroku), przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych (pkt 4. wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 5. wyroku). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca 6 czerwca 2024 r. zwróciła się do organu o wydanie karty przebiegu studiów. Organ 30 września 2024 r., 31 października 2024, 1 lutego 2025 r. powiadamiał skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia, co finalnie nie nastąpiło, więc skarżąca wystąpiła 12 lutego 2025 r. z ponagleniem. 12 maja 2025 r. zaświadczenie o przebiegu studiów skarżącej zostało przygotowane i podpisane, o czym poinformowano skarżącą wiadomością mailową z 15 maja 2025 r. Sąd I instancji wskazał że "wniesienie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przezeń postępowania administracyjnego - przed wydaniem i doręczeniem skarżącemu aktu administracyjnego - jest dopuszczalne w świetle art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji". Przechodząc do merytorycznej oceny skargi Sąd stwierdził bezczynność organu jako, że zgodnie z art. 217 § 1-3 k.p.a. sprawa dotycząca zaświadczenia, którym jest karta przebiegu studiów, powinna zostać załatwiona w ciągu 7 dni przez wydanie zaświadczenia albo postanowienia o odmowie jego wydania. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy powinno to nastąpić najpóźniej 13 czerwca 2024 r. Sąd I instancji określił bezczynność jako noszącą znamiona rażącego naruszenia prawa, ponieważ mimo przedłużenia terminu na załatwienie sprawy nie została ona zakończona, a w aktach administracyjnych brak jest śladu jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego związanego z wnioskiem skarżącej. Sąd stwierdził, że nie sposób uznać za dowód doręczenia znajdującą się w aktach sprawy wiadomość e-mail z 15 maja 2025 r., informującą o możliwości odbioru żądanego dokumentu. Zatem, zdaniem Sądu I instancji dokument ten nie został skutecznie doręczony skarżącej, zasadne więc było zobowiązanie organu do wydania aktu. Uzasadniając przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej Sąd powołał się na to, że "istnieje silne domniemanie, iż nadmiernie długie postępowanie powoduje szkodę moralną i domniemanie to może być obalone tylko przy należytym uzasadnieniu takiego stanowiska przez sąd krajowy, a po drugie - konieczne jest zapewnienie stronie z tego tytułu słusznej rekompensaty". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rektor Uczelni, zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi przez oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Organ na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", zarzucił: – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § pkt 1 w zw. z art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej "k.p.a.", oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym w rozpoznaniu sprawy w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów, która to ocena nastąpiła bez uwzględniania: 1) szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienia liczby wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów - kart przebiegu studiów lub dyplomów, które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych; 2) szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię; 3) faktu podjęcia przez Uczelnię szeregu działań naprawczych w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia; 4) faktu usprawnienia przez Rektora procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 r. W ocenie organu konsekwencją powyższego było błędne uznanie, że skarga na bezczynność była uzasadniona, a tym samym bezzasadne zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., tj. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa w wydaniu karty przebiegu studiów, podczas gdy wydanie dokumentu w najszybszym możliwym terminie, mając na uwadze obiektywne okoliczności, w których znalazła się Uczelnia, niweczy możliwość uznania, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność organu. – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł podczas gdy: 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie: liczbę wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie, konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów, pozostawanie przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej, przeprowadzenie w Uczelni znacznych prac naprawczych, a także istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków. 2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ [...] zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Po pierwsze, art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Jednocześnie jednak, strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje na podstawie tego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w tej sprawie, czy też oceny dokonanej przez Sąd I instancji sprawy w tym zakresie. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Po drugie, przedmiotem sporu jest brak dochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a., bowiem karta przebiegu studiów wydawana jest w formie zaświadczenia, do którego odnosi się ten przepis. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się uproszczoną procedurą. Obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może zaświadczyć tylko o tym, co wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Uwzględniając ustawowy 7-dniowy termin załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, stwierdzić trzeba, że Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności, przekraczającej termin załatwienia wniosku skarżącej, wyznaczony w art. 217 § 3 k.p.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Zatem zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Po trzecie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, rozpoznając sprawę, nie uwzględnił wskazywanych przez organ okoliczności faktycznych i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd I instancji w istocie ograniczył się do opisu przebiegu postępowania i podsumowania, że stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Brak jest przy tym wyjaśnienia, z jakiego powodu Sąd I instancji doszedł do takiego wniosku, pomimo, że Sąd I instancji przytoczył ogólne rozważania dotyczące tej kwestii, podkreślając, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy. Nie wyjaśnił natomiast jakie konkretne, dodatkowe cechy miało stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza z urzędu, że bezczynność tego organu w zakresie wydania karty przebiegu studiów, była przedmiotem wielu rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo wyroki NSA z 21 lipca 2026 r. w sprawach III OSK 293/26, III OSK 366/26, III OSK 575/26, III OSK 686/26, III OSK 711/26, III OSK 830/26, III OSK 898/26, III OSK 952/26, III OSK 999/26, III OSK 1001/26, III OSK 1039/26). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie należało uwzględnić argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora Collegium Humanum w Warszawie, zmiany formy organizacyjnej Uczelni, zmian kadrowych związanych z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienia zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów. Nie można zatem pominąć problemów organizacyjnych wskazywanych przez Rektora Uczelni w toku postępowania sądowego, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Ponadto Sąd ten pominął to, że karta przebiegu studiów została skarżącej wydana (przesłana drogą elektroniczną) w maju 2025 r. Sąd I instancji poprzestał na stwierdzeniu, że nie stanowiło to wykonania obowiązku wydania zaświadczenia, natomiast nie wyjaśnił powodów tego stanowiska. Tymczasem miało to istotne znaczenie w tej sprawie z punktu widzenia możliwości zobowiązania organu do podjęcia czynności w sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie wewnętrznego sposobu uregulowania w Uczelni zasad wydawania kart przebiegu studiów. Tymczasem organ wyjaśnił, że zgodnie z przyjętymi procedurami (w tym umów zawieranych ze studentami) karty przebiegu studiów były wydawane w formie elektronicznej, a dopiero na wniosek studenta, po opłaceniu kosztów przesyłki, wysyłane w formie papierowej na adres korespondencyjny. Okoliczność przesyłania kart przebiegu studiów w formie elektronicznej znajduje potwierdzenie w innych wymienionych wyżej sprawach dotyczących bezczynności tego organu w zakresie wydania karty przebiegu studiów a dotyczących innych osób. Należy też zauważyć, że Sąd I instancji nieprawidłowo sformułował pkt 3 wyroku zobowiązując organ do wydania aktu, podczas gdy brak wydania zaświadczenia może stanowić podstawę zobowiązania organu do podjęcia określonej czynności. Wydanie zaświadczenia nie jest bowiem aktem w rozumieniu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd I instancji był zobowiązany uwzględnić to, że karta przebiegu studiów została skarżącej wysłana w formie elektronicznej w maju 2025 r. Oznacza to, że brak było podstaw do zobowiązania organu do dokonania czynności w tej sprawie, co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie. Zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. zasługiwał zatem na uwzględnienie. Po czwarte, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezczynność organu ma charakter obiektywny i jest oceniana na podstawie braku działań organu, pomimo ustawowego obowiązku w tym zakresie. Organ w tej sprawie zmierza natomiast nie tyle do wykazania, że nie był bezczynny, a jedynie, że bezczynność ta wynikała ze szczególnych okoliczności związanych z funkcjonowaniem uczelni. Organ wskazuje zatem przede wszystkim na okoliczności, które mają znaczenie z punktu widzenia oceny rażącego charakteru bezczynności, której to oceny dokonał Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tym zakresie i uwzględniając podnoszone przez organ szczególne uwarunkowania organizacyjne Uczelni. Sąd I instancji prawidłowo natomiast stwierdził w tej sprawie przesłanki do uznania, że organ pozostawał w bezczynności. Należy podkreślić, że "wewnętrzna dezorganizacja" nie może zostać uznana za okoliczność uzasadniającą przedłużenie czasu załatwienia sprawy (w tym przypadku wydania karty przebiegu studiów). Czynności podejmowane w sprawie powinny mieć bowiem racjonalne uzasadnienie i być́ niezbędne do końcowego oraz szybkiego załatwienia sprawy. Powinny również charakteryzować się dążeniem do szybkiego załatwienia sprawy. Obiektywnie zatem zaistniała podstawa do stwierdzenia bezczynności organu. Okoliczności związane z dezorganizacją działania Uczelni nie mogą być w tej sprawie uznane za powstałe bez winy organu w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a. W przepisie tym chodzi bowiem o okoliczności pozostające poza sferą działalności danego organu, od niego niezależne, a zatem takie, na które organ nie ma żadnego wpływu. Takimi okolicznościami nie są niewątpliwie zakłócenia pracy i dezorganizacja wynikające z nieprawidłowego zarządzania jednostką lub z prowadzenia nauczania w uczelni wyższej, jak również ich prawne konsekwencje, takie jak aresztowanie poprzedniego rektora lub wprowadzenie zarządu komisarycznego. Po piąte, na uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji zasądził na tej podstawie sumę pieniężną na rzecz skarżącej, powołując się w sposób ogólny na orzecznictwo w tym zakresie oraz przesłanki niepowołane w ogóle przez skarżącą w skardze. Uzasadnienie Sądu I instancji odnoszące się do tej kwestii sprowadza się w istocie do uznania, że długotrwałe postępowanie niejako automatycznie powoduje szkodę moralną i wymaga rekompensaty. To z kolei prowadziłoby do przyjęcia, że w każdym przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania konieczne byłoby zasądzenie od organu sumy pieniężnej, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 149 § 2 p.p.s.a. i zakreślonym tam dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu administracyjnego ("sąd może"). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że skarga skarżącej nie zawiera szczegółowego uzasadnienia w zakresie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej i sprowadza się do stwierdzenia, że skarżąca utraciła zaufanie do uczelni. Stanowisko Sądu I instancji, z oczywistych względów, pomija również brak rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności (jak wyżej wskazano, Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął odmienne stanowisko), która to okoliczność wymagała uwzględnienia na obecnym etapie postępowania. To z kolei oznacza, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej w zakresie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę. Skoro organ załatwił już sprawę wydając skarżącej wnioskowany dokument, to bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie karty przebiegu studiów (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Tym samym postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a., należało umorzyć (pkt 2 wyroku). Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w sprawie wydania skarżącej karty przebiegu studiów, a bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku). O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. O zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Pomimo częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis. Wynika to z dwóch powodów. Przede wszystkim, nie ulega wątpliwości, że organ pozostawał w bezczynności, a zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji odnoszące się do najistotniejszej kwestii było w tej sprawie prawidłowe. Ponadto, o wadliwości zaskarżonego wyroku, o której mowa wyżej, przesądza przede wszystkim nie argumentacja skargi kasacyjnej, ale wadliwość uzasadnienia stanowiska przyjętego przez Sąd I instancji. Stanowisko Sądu I instancji zostało zaprezentowane w sposób obszerny, ale jednocześnie ogólny i niepozwalający w istocie na kontrolę instancyjną. Sąd I instancji poświęcił sześć stron na rozważania dotyczące dopuszczalności skargi i prawa do sądu, a zatem okoliczności niekwestionowane i niemające żadnego znaczenia dla końcowego załatwienia sprawy. Jednocześnie stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do kwestii zasadniczych, takich jak charakter stwierdzonego naruszenia prawa, podstawa do zobowiązania organu do załatwienia sprawy oraz przesłanki przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, sprowadza się w istocie do pojedynczych zdań bez odniesienia do konkretnych okoliczności tej sprawy.