III OSK 5215/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Syndyka D.G. masy upadłości C. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2557/19 w sprawie ze skargi Syndyka D.G. masy upadłości C. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2 sierpnia 2019 r., nr DKGO-420/733/2017/jw w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 8 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2557/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Syndyka D.G. masy upadłości C. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ II instancji) z 2 sierpnia 2019 r., nr DKGO-420/733/2017/jw w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Syndyk masy upadłości C sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: 1) naruszenie art. 194 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej: u.o.) polegające na niewłaściwym zastosowaniu wskazanego przepisu, a tym samym uznanie przez Sąd I instancji, że skarżący dopuścił się zmieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne oraz mieszania odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami, wbrew przepisom ustawy, a w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że wobec skarżącego należało zastosować sankcję w postaci wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; 2) naruszenie art. 27 ust. 3 u.o., polegające na błędnej wykładni wskazanego przepisu, a tym samym uznanie przez Sąd I instancji, że z chwilą przejęcia przez skarżącego odpadów ponosi on pełną i całkowitą odpowiedzialność za te opady, za ich stan oraz skład chemiczny; 3) z ostrożności procesowej - naruszenie art. 199 u.o., polegające na błędnej wykładni wskazanego przepisu, a tym samym uznanie przez Sąd i instancji, że wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 200.000,00 zł stanowi odczuwalną i dużą dolegliwość, która w świetle wszelkich okoliczności sprawy pozostaje jednak sprawiedliwą konsekwencją stwierdzonych naruszeń o poważnym charakterze. Wyrokowi wydanemu przez Sąd I instancji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a., polegające na niezawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości; 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i bezsprzeczne uznanie, że to skarżący dopuścił się zmieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także zmieszania odpadów niebezpiecznych z innymi substancjami, materiałami lub przedmiotami, przy czym nie uwzględniono licznych okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i podnoszonych przez niego w skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska; 3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dostatecznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego według jego oceny w przedmiotowej sprawie nie doszło naruszenia fundamentalnej zasady ne bis in idem, wynikającej pośrednio z art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie przedmiotowej skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, a także rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazano, że skarżący kasacyjnie nie dopuścił się naruszenia określonego w art. 194 ust. 1 pkt 2 u.o., bowiem skarżący otrzymywał odpady w takiej już formie od zewnętrznych podmiotów zamawiających usługi usuwania odpadów. W późniejszym czasie, po odbiorze takich odpadów, skarżący kasacyjnie nie mógł przeprowadzać procedur związanych z rozdzielaniem odpadów, zmieszaniem lub zmianą ich składu chemicznego, bowiem nie zachodziły przesłanki określone w art. 21 ust. 3 u.o. Co więcej, w ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 27 ust. 3 u.o. i uznał, że z chwilą przejęcia odpadów przez skarżącego powinien on ponosić całkowitą i pełną odpowiedzialność za opady, które zostały mu przekazane. Takie stwierdzenie w praktyce oznacza, iż podmiot przyjmujący odpady ponosi absolutną i bezwzględną odpowiedzialność za odpady oraz że nie może się on od takiej odpowiedzialności uwolnić nawet w sytuacji, gdy naruszeń dopuścił się inny podmiot. Wskazano, że skoro Sąd I instancji wprost przyznaje, iż przyjęcie odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami oznacza właściwy, a więc zgodny z obowiązującymi przepisami i warunkami udzielonego zezwolenia sposób postępowania z przyjętymi odpadami, to taka odpowiedzialność nie powinna być rozszerzana na etap postępowania z odpadami przez inne osoby, w tym przez poprzednich posiadaczy lub wytwórców odpadów. Podkreślono również, że skarżący w ramach prowadzonej działalności przyjmuje odpady od innych podmiotów i nie może on ponosić absolutnej odpowiedzialności za to, iż wcześniej zostały one w określony sposób skarżącemu przekazane lub dostarczone. Przepis art. 27 ust. 3 u.o. odnosi się do przejścia odpowiedzialności za dalsze postępowanie oraz gospodarowanie odpadami i nie dotyczy działań dokonanych uprzednio przez inne podmioty. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, należy zatem uznać, iż przepis art. 27 ust. 3 u.o. przede wszystkim nie dotyczy działań podejmowanych przez wytwórcę odpadów, które miały miejsce jeszcze przed ich przejęciem. Wykładnia przyjęta przez Sąd I instancji w konsekwencji prowadzić może do stwierdzenia, że w razie przejęcia odpadów przez skarżącego, ten w świetle przepisów będzie zobowiązany do odpowiedzialności także za wszelkiego rodzaju naruszenia, których dopuścił się inny podmiot. Skarżący kasacyjnie zauważył także, że wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego, powołując się w dużej mierze także na ocenę wizualną podkreślano, że odpady zawierają śladowe ilości innych niepożądanych substancji. Nawet w razie uznania, iż wystarczającą przesłanką dla przypisania odpowiedzialności skarżącego jest brak precyzyjnego ustalenia składu przejętych i następnie magazynowanych odpadów, to z uwagi na niewielką ilość innych chemikaliów skarżący nie był w stanie ustalić dokładnego składu chemicznego odpadów, który mógł być zmodyfikowany przez inne osoby, w tym szczególności przez poprzedniego ich posiadacza lub wytwórcę. W ocenie skarżącego kasacyjnie, skoro ustalono śladowe lub nieznaczne ilości innych odpadów, to w rezultacie nie można postawić skarżącemu zarzutu, że nie dokonał on rozdzielenia odpadów. Według treści przepisu art. 21 ust. 3 pkt 2 u.o., odpady rozdziela się, jeżeli jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione. Taka przesłanka jednak nie zaszła w toku gospodarowania odpadami przez skarżącego, w związku z tym należy stwierdzić, iż w razie braku spełnienia podstaw prawnych do dokonania oddzielenia odpadów, biorąc pod uwagę obowiązującą zasadę racjonalnego ustawodawcy, to skarżący jako gospodarujący odpadami nie mógł takiego rozdzielenia dokonać i jest on wówczas zobowiązany do magazynowania odpadów w taki sposób. W rezultacie, zdaniem skarżącego, nie można uznać, że ponosi on odpowiedzialność za mieszanie odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne oraz odpadów niebezpiecznych z innymi substancjami, materiałami lub przedmiotami, a tym samym nie można stwierdzić, iż skarżący dopuścił się naruszenia normy sankcjonowanej określonej w przepisie art. 21 ust. 2 u.o. Z ostrożności procesowej skarżący wskazał również na naruszenie art. 199 u.o., podkreślając, że sankcja stosowana przez uprawnione organy z całą pewnością powinna być proporcjonalna do stopnia naruszenia, którego taki podmiot się dopuścił. W ramach wymierzania kary powinno w szczególności stosować się do dyrektyw określonych w art. 199 u.o., które zostały określone przez ustawodawcę w ramach katalogu zamkniętego i nie są jedynie przykładowym wyliczeniem. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, omawiając zarzut naruszenia dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego. Ustalony jeszcze na etapie postępowania administracyjnego stan faktyczny wyraźnie wskazuje, iż ewentualne działanie skarżącego i tak nie spowodowało żadnych ujemnych skutków, a także nie stworzyło realnego ani bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz środowiska. Nie zostały zatem uwzględnione wszystkie przesłanki określone w przepisie, który w swojej treści odnosi się właśnie do dyrektyw ustalenia wysokości kary. Taki stan rzeczy nie uzasadnia zastosowania bardzo surowej sankcji w postaci nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wygórowanej wysokości 200.000,00 zł zwłaszcza w sytuacji, gdy wysokość tej kary jest dwukrotnie wyższa niż wcześniejsza administracyjna kara pieniężna, która została skarżącemu wymierzona przez ten sam organ administracji publicznej w zbliżonym stanie faktycznym, a skarżący jest podmiotem, wobec którego toczy się postępowanie upadłościowe. Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wskazano, że względem skarżącego upadłość została ogłoszona na podstawie wydanego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, postanowienia z 6 września 2019 r., a w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że wynik postępowania mógłby mieć istotny wpływ na masę upadłości, a konkretnie na jej stan oraz na możliwość zaspokojenia się masy upadłości przez wierzycieli upadłego, skoro skarżący zostałby zobowiązany do zapłaty administracyjnej kary pieniężnej w wysokości aż 200.000,00 zł. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji powinien obligatoryjnie i działając z urzędu zawiesić postępowanie, a brak zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji stanowi naruszenie przepisu postępowania. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazano, że Sąd I instancji w zasadzie nie odniósł się do licznych argumentów skarżącego, które przemawiały na jego korzyść. Skarżący podkreślał brak możliwości dokonania przez niego modyfikacji składu odpadów z uwagi na brak zaistnienia okoliczności określonych w art. 21 ust. 3 u.o. Skarżący wskazywał, iż w razie niezaistnienia przesłanek z tego przepisu nie może on dowolnie, we własnym zakresie, wpływać na skład uprzednio przekazanych mu przez inne podmioty odpadów. Takie działanie stanowiłoby naruszenie przepisów określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach. Sąd I instancji w uzasadnieniu wydanego wyroku generalnie nie odnosi się do tego problemu. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia nie wyjaśnił dostatecznie, dlaczego uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia wynikającej pośrednio z art. 2 Konstytucji RP zasady ne bis in idem, która wyraża zakaz wielokrotnego stosowania sankcji wobec tego samego podmiotu za to samo naruszenie przepisów lub za ten sam czyn zabroniony. W ocenie skarżącego kasacyjnie jest to istotne w świetle okoliczności całej sprawy, bowiem ewentualne uznanie przez Sąd I instancji, iż doszło do podwójnego ukarania skarżącego, prowadzi do wniosku, że administracyjna kara pieniężna w wysokości 200.000,00 zł jest kolejną sankcją wobec tego samego podmiotu za to samo naruszenie określonych przepisów, w tym samym stanie faktycznym, co skarżący w sposób bardzo dokładny opisał w skardze do Sądu I instancji na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 r., poz. 701 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach, u.o.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania przez Sąd I instancji, że skarżący kasacyjnie dopuścił się zmieszania odpadów. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie dopuścił się powyższego naruszenia, gdyż odpady w takiej formie otrzymał od podmiotów zewnętrznych, a nie zachodziły przesłanki dotyczące zastosowania procedur związanych z rozdzieleniem odpadów z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 21 ust. 3 u.o. Z uwagi na tak przedstawioną w skardze kasacyjnie argumentację dotyczącą naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 2 u.o. zasadne jest dokonanie w pierwszej kolejności oceny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 27 ust. 3 u.o. Zgodnie z art. 27 ust. 3 u.o. "Jeżeli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów". Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że w tej sprawie podmiot niebędący wytwórcą odpadów niebezpiecznych i prowadzący działalność w zakresie zbierania takich odpadów, który przejął odpady już zmieszane, jest odpowiedzialny za naruszenie ustawowego zakazu mieszania odpadów niebezpiecznych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.o., zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów, mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także mieszania odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami, w tym rozcieńczania substancji niebezpiecznych. Natomiast stosownie do art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach, wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Z treści powołanych przepisów nie wynika, że spółka mogła przejąć zmieszane odpady niebezpieczne i gospodarować nimi tylko z tego powodu, że zmieszania dokonał ich wytwórca. Spółka posiadała zezwolenie Starosty Krakowskiego na zbieranie tego rodzaju odpadów, ale zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma, że działała niezgodnie z pkt 4 decyzji udzielającej tego zezwolenia. Bez znaczenia jest co stanowiło przyczynę przyjęcia takich odpadów. Wystarczające dla przypisania odpowiedzialności za mieszanie odpadów było bowiem ustalenie składu magazynowanych odpadów, które nie odpowiadały charakterystyce odpadów o kodzie 05 01 09, co wynika z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń kontroli. Ponadto, przejęcie odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami oznacza odpowiedzialność wyłącznie za zgodny z obowiązującymi przepisami i warunkami udzielonego zezwolenia sposób postępowania z przyjętymi odpadami. Oznacza to, że spółka nie jest uprawniona przyjmować odpadów o zmienionych właściwościach od wytwórców, a więc odpadów nieodpowiadających kodowi wynikającemu z karty przekazania odpadów. Jeżeli przyjmie odpady zmieszane i przystąpi do gospodarowania nimi (w tym przypadku tymczasowego magazynowania w zbiorniku dla odpadów o kodzie 05 01 09), oznacza to, że ponosi odpowiedzialność za niedozwolone mieszanie odpadów niebezpiecznych z innymi odpadami (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1455/21). W konsekwencji nie można uznać za usprawiedliwiony zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 194 ust. 1 pkt 2 u.o. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za legalną decyzję dotyczącą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o powyższy przepis. Nie zasługiwał na aprobatę także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 199 u.o. Argumentacja skarżącego kasacyjnie w tym zakresie sprowadza się w istocie do wskazania, że w sprawie nie zostały uwzględnione wszystkie dyrektywy wymierzenia kary. Powołany wyżej przepis stanowi, że przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że w tym przypadku kara w wysokości 200 000 zł stanowi odczuwalną dolegliwość, a jednocześnie sprawiedliwą konsekwencję stwierdzonych naruszeń o poważnym charakterze. Podkreślenia wymaga, że organ w zaskarżonej decyzji w sposób obszerny i drobiazgowy wskazał przesłanki, którymi się kierował wymierzając karę w tej wysokości. Zasadnie wskazano, że skarżący kasacyjnie od wielu lat działał na rynku gospodarki odpadami, a co za tym idzie powinien prowadzić tą gospodarkę w zgodzie z przepisami prawa. Ponadto zwrócono uwagę, że nie jest to pierwsze naruszenie tego rodzaju, gdyż naruszenie takie stwierdzono już podczas kontroli w 2016 r. Podkreślono, że naruszenia te mają charakter permanentny, a nałożona uprzednio kara nie przyniosła zamierzonego skutku. Nie można uznać za usprawiedliwiony zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem sąd zawiesza postępowanie z urzędu jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Art. 124 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi znajduje zastosowanie w przypadku ogłoszenia upadłości strony w trakcie postępowania sądowego. Nie może on natomiast mieć zastosowania w sytuacji, gdy upadłość podmiotu ogłoszono przed wszczęciem postępowania sądowego, a skarga została wniesiona przez syndyka (por. wyrok NSA z 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 12/04). Zawieszenie postępowania w takiej sytuacji pozbawiałoby syndyka możliwości skutecznego zaskarżania decyzji organów, czy też skutecznego dochodzenia swoich prawa przed sądem. Celem art. 124 § 1 pkt 4 jest umożliwienie syndykowi masy upadłości wstąpienia do postępowania sądowego. Nie może ono być dłużej zawieszone niż do czasu zgłoszenia udziału przez syndyka (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 521). W rozpoznawanej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona przez syndyka, co czyni zarzut naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. nieskutecznym. Nie mógł zostać zaakceptowany jako zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na niewłaściwym ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i bezsprzeczne uznanie, że to skarżąca dopuściła się zmieszania odpadów niebezpiecznych z innymi substancjami. Wyjaśnić należy, że dyspozycja art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zdanie pierwsze). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 744/24). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego - na co trzeba zwrócić uwagę w realiach niniejszej sprawy - nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, do czego zmierza autorka skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia fundamentalnej zasady ne bis in idem, wynikającej pośrednio z art. 2 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił wprost dlaczego nie doszło do naruszenia powyższej zasady. Jednakże zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie wymierzona kara administracyjna dotyczy innego deliktu niż delikt z 2016 r. Kara ta została wymierzona za delikt administracyjny stwierdzony w toku kontroli przeprowadzonej w maju 2017 r. Jest to więc odrębny delikt administracyjny, a co za tym idzie nie można w sprawie mówić o naruszeniu zasady ne bis in idem. Naruszenie to nie miało więc wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.