III OSK 4017/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wa 629/20 odrzucającego skargę D.M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni we Włocławku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku – uwag do protokołu oględzin postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

D.M. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni we Włocławku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 25 lutego 2020 r. Wniosek ten zawierał uwagi do protokołu w sprawie wykopu na działce skarżącej nr ewid. [...]/3 oraz sąsiadującej z nią działce nr ewid. [...]/7 położonych we wsi [...], gmina [...]. Postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r. Sąd I instancji odrzucił skargę, wskazując, że sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] czerwca 2020 r. Dyrektora Zarządu Zlewni we Włocławku umorzył postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na przeprowadzone oględziny terenu z 18 lutego 2020 r. i odniósł się do uwag skarżącej wniesionych do protokołu pismem z 25 lutego 2020 r., a następnie uzupełnionych pismem z 28 lutego 2020 r. W ocenie Sądu I instancji, organ nie jest zobowiązany do wydania odrębnego i władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącą w przedmiocie uwag do protokołu z oględzin, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej. Ustalenia dokonane podczas oględzin nie rozstrzygają sprawy, przez co nie mieszczą się w kategorii rozstrzygnięć, które podlegają kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji nie można wnieść skargi na bezczynność w tym przedmiocie. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a". W powołanych w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1 – 4 i pkt 4a p.p.s.a. ustawodawca określił katalog aktów administracyjnych zaskarżalnych do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Katalog ten obejmuje decyzje administracyjne, określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Z powołanych przepisów wynika, że przedmiotem skargi na bezczynność może być zaniechanie organu w zakresie wydania konkretnych aktów administracyjnych rozstrzygających sprawę co do jej istoty. Przedmiotem skargi na bezczynność nie mogą być natomiast poszczególne czynności postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, niejako "w oderwaniu" od konkretnej sprawy administracyjnej. W tej sprawie organ prowadził postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych i wydał decyzję kończącą to postępowanie. Ewentualne uchybienia w zakresie protokołu oględzin, jego uzupełnienia lub innych czynności dowodowych mogą być zatem podnoszone wraz z zaskarżeniem tej decyzji, a więc w formie właściwego środka odwoławczego. Natomiast nie mogą być przedmiotem skargi na bezczynność wniesionej w tym zakresie. Z tego powodu Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uznając, że skarga nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Oznacza to, że nieuzasadnione są zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie przez Sąd I instancji powołanych przepisów. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.