III OSK 3434/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Go 490/23 oddalającego sprzeciw R.M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr SKO-7125/214-S/22 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Go 490/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA, Sąd I instancji) oddalił sprzeciw R.M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze (dalej: organ, SKO) z 7 kwietnia 2023 r., nr SKO-7125/214-S/22 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się R.M. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: I. prawa materialnego, a to przepisów art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.; dalej: p.o.ś) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., jak i tego co zrobić miał organ w sytuacji, gdy nie zostały przekroczone normy hałasu w zakresie skutków stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a.; II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj. naruszenie art. 3 § 2a, art. 64e i art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a., uchylając decyzję I instancji w związku z naruszeniem art. 7, art. 80, art. 104 § 2, art. 138 § 2 k.p.a., bowiem Sąd uznał, że sprzeciw nie jest zasadny i należało go oddalić, albowiem decyzja w przedmiocie odmowy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest przedwczesna, co miało wpływ na wynik sprawy. Sąd winien był dokonać właściwej wykładni przepisów prawa materialnego. Błędna wykładnia przepisów art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a., art. 138 § 2 nie może być podstawą uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd nieprawidłowo zastosował art. 151a § 2 p.p.s.a., bowiem odrzucił sprzeciw, czego przyczyną była nieprawidłowa ocena zgodności decyzji administracyjnej ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona oraz zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku o sygn. akt II SA/Go 1110/21 określił kolejność sekwencji zdarzeń a nie Kolegium, natomiast Starosta Zielonogórski został zobligowany do przeprowadzenia kolejnych czynności związanych z emisją hałasu przez myjnię, a nie postępowania w sprawie zmiany decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Starosta nie stwierdził przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, dlatego nie podjął dalszych czynności tj. nie wszczął postępowania celem wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Jak zauważono, Starosta Zielonogórski najpierw przeprowadził pomiar hałasu, jednak z powodu braku przekroczenia norm określonych rozporządzeniem nie był zobligowany do ustalania obszaru analizowanego. Następnie skarżący kasacyjnie podkreślił, że zakres koniecznych ustaleń do zastosowania przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. wyznacza jego treść, tzn. zakres dokonanych przez organ w toku prowadzonego postępowania ustaleń faktycznych determinują pojęcia "zakładu" oraz "przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu". Z przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. wynika, że postępowanie w sprawach tego rodzaju wszczynane jest w oparciu o dowody zebrane poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. W przedmiotowej sprawie skarżący kasacyjnie kwestionował sposób prowadzenia pomiarów, co zostało uznane za słuszne przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Starosta Zielonogórski mógł więc uznać pomiary hałasu przeprowadzone na terenie myjni w ramach ponowionego postępowania (wykonane po wyroku WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1110/21) za jedynie miarodajne, gdyż pierwsze pomiary były nieprawidłowo przeprowadzone. Jako, że to wynik pomiarów, a ściślej przekroczenie górnych granic norm poziomu hałasu określonych rozporządzeniem jest przesłanką do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej poziom dla danego zakładu, w przedmiotowej sprawie w ocenie skarżącego kasacyjnie, należało przyjąć, że tylko pomiary w ramach ponowionego postępowania mogą stanowić o tym, czy organ wyda decyzję w sprawie określenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu (w przypadku przekroczenia norm) czy wyda decyzję w sprawie odmowy wydania decyzji w sprawie określenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Organ ten nie miał obowiązku wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie wydania decyzji, o którym mowa wart. 115a ust. 5 p.o.ś, ponieważ dla wszczęcia postępowania i wydania decyzji konieczne jest pozyskanie przez właściwy organ ochrony środowiska jednego z dowodów wskazanych w art. 115a ust. p.o.ś. w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie normę zawartą w art. 115a ust. 1 p.o.ś. należy rozumieć tak, że przepis ten zobowiązuje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu tylko w sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Skoro Starosta Zielonogórski nie miał dowodu na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, ponieważ wcześniej zgromadzone dowody były obarczone wadą, co stwierdził WSA uchylając decyzje obu instancji, to nie mógł wszcząć postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Nie znajduje uzasadnienia pogląd, że wystarczy jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, by mogła być wydana decyzja w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Podkreślono, że sposób prowadzenia pierwszych pomiarów był nieprawidłowy, a więc organy obu instancji niesłusznie orzekły o ograniczeniu mającym na celu eliminację stwierdzonego naruszenia prawa, co potwierdza wyrok WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1110/21 uchylający decyzje obu organów. W ocenie skarżącego kasacyjnie materiał dowodowy, na którym oparł się Starota Zielonogórski odmawiając wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego w wyniku działalności myjni bezdotykowej zlokalizowanej na działce nr [...] w Ś. przy ul. [...] spełnia wymogi wiarygodności i mocy dowodowej, ponieważ badania poziomu hałasu przeprowadzono przez podmioty wskazane w art. 115a ust. 1 p.o.ś. Wyniki pomiarów kontrolnych nie przekroczyły wartości normatywnej, wobec czego nie zaszła uzasadniona podstawa do orzeczenia w decyzji administracyjnej dopuszczalnego poziomu hałasu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie tylko naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji z art. 115a p.o.ś. W orzecznictwie przyjmuje się, że punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Skoro Starosta Zielonogórski nie uzyskał dowodu w postaci pomiarów hałasu na to, że myjnia bezdotykowa zlokalizowana na działce nr [...] w Ś. przy ul. [...] stanowi źródło ponadnormatywnego hałasu, to nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie określenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do treści art. 138 § 2 zdanie pierwsze k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. uwarunkowane jest dwiema przesłankami procesowymi. Pierwsza z nich polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, druga natomiast sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niezbędne jest zatem wykazanie, że zaistnienie tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko bowiem niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por.: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 728). W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, której podstawę stanowił będzie przepis art. 138 § 2 k.p.a., do czego uprawnia art. 64e p.p.s.a., mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Sytuacja taka zachodzi zatem gdy naruszenie procesowe skutkuje niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy, zaś związek obu przesłanek potwierdza określenie o koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy. Organ kasacyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zobligowany jest do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym organ II instancji ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przypomnienia wymaga bowiem, że braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Jednocześnie akcentuje się, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Tym samym w sytuacji, gdy zakres postępowania uzupełniającego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji. Taki stan rzeczy natomiast powodowałby pozbawienie skarżącego dwukrotnego rozpoznania jego sprawy przez dwa różne organy administracji, a zatem stanowiłby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż organ II instancji skutecznie wykazał konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd ocenia bowiem jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o których stanowi art. 138 § 2 k.p.a., czyniąc to w kontekście przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Inaczej mówiąc zakres postępowania dowodowego, do którego przeprowadzenia zobowiązany jest organ administracji zakreślony jest przez przepisy prawa materialnego. Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozważania wskazać należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd I instancji rozpoznając wniesiony przez skarżącego kasacyjnie sprzeciw słusznie stwierdził w motywach zaskarżonego wyroku, że jest związany oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1110/21 uznając, że wskazania co do dalszego postępowania wciąż nie zostały przez organ I instancji wykonane. Przypomnieć należy, że w uzasadnieniu wskazanego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zarzucił organom orzekającym w niniejszej sprawie niewyjaśnienie stanu faktycznego, niedopełnienie obowiązku zebrania i oceny całego materiału dowodowego, oraz naruszenie wymogów dotyczących decyzji administracyjnej mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że w sprawie nie wyznaczono w sposób jednoznaczny i czytelny obszaru analizowanego, w którym oddziałuje hałas emitowany przez myjnię zlokalizowaną na działce nr [...] w Ś. Ponadto zauważono, że do akt administracyjnych nie została załączona jakakolwiek mapa wskazująca na wyznaczenie przez organ granic tego obszaru i sposób doboru ujętych w decyzji poszczególnych nieruchomości jako należących do tego obszaru. Powyższe, zdaniem Sądu, uniemożliwiało dokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia tego obszaru. Podkreślił też, że ustalenia organu odnośnie określenia terenów objętych ochroną przed hałasem nie znajdują prawidłowego odzwierciedlenia w aktach sprawy i budzą wątpliwości co do prawidłowości zastosowanie art. 115 p.o.ś. w zakresie określenia terenu przeważającego. Zdaniem Sądu I instancji, nieprawidłowe było również określenie w sentencji decyzji, w istocie w sposób ogólny wymogów dopuszczalnego poziomu hałasu co do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej, bez jednoczesnego określenia, które to dokładnie tereny. Z tego względu, na gruncie przedmiotowej sprawy, nie sposób stwierdzić jednoznacznie, których i gdzie położonych nieruchomości dotyczy wyższy, a których niższy dopuszczalny poziom hałasu. W zaskarżonej decyzji SKO wskazano natomiast, że z analizy akt sprawy i materiału dowodowego zgromadzonego po wydaniu wskazanego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, organ I instancji nie zastosował się do wskazań i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego we wskazanym w wyroku zakresie, to jest ustaleń związanych z faktycznym zagospodarowaniem i wykorzystywaniem terenu branego pod uwagę przy ustalaniu natężenia hałasu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyznaczenia obszaru oddziaływania akustycznego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji ograniczył się wyłącznie do zlecenia nowego pomiaru hałasu, nie realizując pozostałych wskazań. Nadto, co podkreśliło Kolegium, nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany, gdyż w pierwszej kolejności należało ustalić źródło emitujące hałas i zasięg jego oddziaływania, a nie ustalać obszar oddziaływania w oparciu o przepisy rozporządzenia, a obecnie po zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 61 ust. 5a (przepis "przeniesiony" z rozporządzenia) i dokonywać w tym obszarze tzw. analizy urbanistycznej. W tej sytuacji zlecenie nowych pomiarów było przedwczesne. Kolegium wskazało tu w szczególności, że w toku postępowania organ I instancji nie zweryfikował faktu, że badanie hałasu zostało wykonane dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w sytuacji, gdy prawidłowe ustalenie faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystywania terenu, nadal pozostawało niewyjaśnione. W ocenie Kolegium rozpatrując ponownie sprawę Starosta Zielonogórski samodzielnie lub posiłkując się dowodem z opinii osoby posiadającej wiedzę specjalną, winien w pierwszej kolejności – wiedząc, gdzie zlokalizowane jest źródło hałasu, prawidłowo ustalić zasięg jego oddziaływania, a następnie jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich - w tym o ile zajdzie taka konieczność - dla przeważającego rodzaju terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania i dopiero przeprowadzić pomiary i ich ocenę. Z tych względów Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, w niewyjaśnionych okolicznościach sprawy, a nadto z pominięciem wiążących organ wskazań zawartych w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, co czyni ją wadliwą i przesądza o konieczności jej kasacyjnego wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). W świetle wyżej poczynionych wywodów wskazać należy, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kolegium trafnie oceniło realizację przez organ I instancji wskazań zawartych w wyroku z 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1110/21, a co za tym idzie prawidłowa jest również ocena zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w kontrolowanej decyzji organ wskazał, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części oraz sprecyzował, jakie okoliczności faktyczne wymagają dowodu i w jakim zakresie. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że wymienione braki postępowania dowodowego przed organem I instancji powodują, że koniecznym jest, aby sprawa wróciła na etap postępowania przed tym organem, by w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zastosował się on do wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Go 1110/21. Prawidłowo także przyjął, że organ odwoławczy nie mógł samodzielnie uzupełnić materiału dowodowego, gdyż są to braki tego rodzaju, że winny zostać uzupełnione przez organ I instancji. Jednocześnie odnosząc się do twierdzeń autora skargi kasacyjnej dotyczących podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie określenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu podkreślenia wymaga, iż z uwagi na specyfikę postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu II instancji, sąd dokonuje oceny kontrolowanych decyzji jedynie w zakresie istnienia przesłanek do wydania decyzji, o których stanowi art. 138 § 2 k.p.a. Stąd też w ramach postępowania sądowoadministracyjnego sąd nie dokonywał oceny materialnoprawnych podstaw zaskarżonej decyzji, które wykraczałyby poza zakres narzucony treścią art. 138 § 2 k.p.a. Badał on jedynie sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego, nie zaś merytoryczną poprawność oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która to może być przedmiotem rozważań sądu, dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego w toku instancji. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok jest prawidłowy, bowiem Sąd I instancji słusznie uznał sprzeciw skarżącego kasacyjnie za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.