III OSK 2886/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2974/23 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [....] kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2974/23, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2023 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz kontroli w dniach [...] maja 2016 r. w spółce eksploatującej od dnia [...] lutego 2015 r. kąpielisko [...] w [...] (protokół kontroli Nr [...]) – decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], orzekł w pkt I o wymierzeniu spółce administracyjnej kary pieniężnej w wys. [...] zł za wprowadzenie w 2016 r. do potoku bez nazwy w m. [...] wód [...] i ścieków technicznych z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] (dalej "Starosta") z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], zmienionym decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w części dotyczącej składu ścieków. Jednocześnie w punkcie II decyzji WIOŚ odstąpił od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w części dotyczącej stanu ścieków i pouczył o obowiązku dotrzymywania warunków powołanej decyzji udzielającej spółce pozwolenia wodnoprawnego dotyczących stanu ścieków, w tym pobierania wymaganej liczby próbek i dokonywania pomiarów odczynu pH oraz temperatury. Na skutek odwołania skarżącej, GIOŚ decyzją z dnia [...] września 2023 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż w analizowanym pierwszym okresie obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, tj. od [...] lutego 2015 r. do [...] lutego 2016 r., wykonano pięć pomiarów ścieków odprowadzanych do odbiornika na sześć próbek wymaganych. Badania przeprowadzono dla wszystkich wymienionych w pozwoleniu wskaźników, w zakresie których podmiot był zobowiązany do wykonywania badań, za wyjątkiem fosforu ogólnego. Badanie tego wskaźnika podmiot wykonał tylko w pierwszym pomiarze wspomnianego okresu, tj. w dniu [...] kwietnia 2015 r. W czterech badanych próbkach wystąpiły przekroczenia wartości dopuszczalnej we wskaźniku [...] (w próbce pobranej w dniu [...] kwietnia 2015 r. przekroczenie tego wskaźnika nie wystąpiło). W zakresie pozostałych wskaźników nie stwierdzono przekroczeń. Natomiast w drugim analizowanym okresie, tj. od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2017 r. wykonano badania sześciu wymaganych próbek ścieków, a badania przeprowadzono dla wszystkich wymienionych w pozwoleniu wskaźników za wyjątkiem fosforu ogólnego. Badania tego wskaźnika podmiot bowiem nie wykonał w próbkach pobranych w dniach [...] marca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. Ponadto we wszystkich badanych próbkach wystąpiło przekroczenie wartości dopuszczalnej we wskaźniku [...]. W zakresie pozostałych wskaźników nie stwierdzono przekroczeń. Ze względu na powyższe ustalenia GIOŚ wskazał, że dla ścieków przemysłowych sposób oceny zawarty jest w § 8 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 13 poz. 984 z póżn. zm., dalej "rozporządzenie z 2006 r.). Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że do pomiarów, których podmiot nie wykonał w pierwszym ocenianym okresie oraz pomiarów [...], które nie zostały wykonane zastosowano art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. Przy czym organ odwoławczy zauważył, że brak jednego pomiaru w przypadku wskaźników BZT5, ChZT, zawiesiny ogólnej oraz chlorków (w tabeli II w załączniku nr 3 odpowiednio lp. 3, 5, 6, 13) w pierwszym ocenianym okresie stanowi jednak dopuszczalną liczbę próbek, które mogą nie spełniać warunków dotyczących najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń. Z kolei dla wskaźnika [...] liczba pomiarów niespełniających wymagań była większa od dopuszczalnej, bowiem na pięć wykonanych pomiarów w czterech wystąpiło przekroczenie dopuszczalnego stężenia w pierwszym analizowanym okresie i we wszystkich sześciu pomiarach wykonanych w drugim okresie. Organ odwoławczy nie podzielił jednak stanowiska organu I instancji dotyczącego uznania, że ścieki odpowiadają wymaganym warunkom w zakresie wskaźnika węglowodory ropopochodne oraz zastosowania art. 189f k.p.a i uznania, że waga naruszenia prawa w zakresie stanu ścieków jest znikoma i spełnione są warunki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za stan ścieków. GIOŚ podkreślił, że sankcje jakimi są administracyjne kary pieniężne za wprowadzanie ścieków do środowiska z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, służą ochronie środowiska jako dobra wspólnego, co obszernie wyjaśnił. Podkreślił również, że ciężar monitorowania wielkości emisji spoczywa na podmiotach korzystających ze środowiska, a nie na organie kontroli. Przepis art. 305a Poś jest bowiem podstawą swego rodzaju niewzruszalnego domniemania faktycznego, a ustalony w oparciu o to domniemanie fakt (przekroczenie warunków korzystania ze środowiska o ściśle określoną wartość) może być następnie podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 2, 305a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska. Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska organ odwoławczy przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt. II OPS 1/14. GIOŚ zaznaczył także, że w związku z niepowtarzalnością wyników pomiarów oraz faktem, iż to podmiot korzystający ze środowiska jest zobowiązany do monitorowania wielkości emisji do środowiska, ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek wymierzenia przez organ administracyjnej kary pieniężnej w przypadku niewykonania wymaganej liczby pomiarów. Ścieki przemysłowe wprowadzane do wód odpowiadają bowiem wymaganym warunkom jeżeli każda wartość temperatury zmierzona ręcznie lub automatycznie w okresie doby w odstępach co najwyżej dwugodzinnych nie przekracza dozwolonej wartości. W ocenie GIOŚ w niniejszej sprawie warunki te nie zostały spełnione, a więc dokonana w tym zakresie ocena WIOŚ jest błędna. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że uwzględnienie przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego w zakresie węglowodorów ropopochodnych, pH oraz temperatury w toku niniejszego postępowania skutkowałoby koniecznością ustalenia wyższej kary pieniężnej, jednak w świetle brzmienia art. 139 k.p.a. i uznania, iż odmienna ocena okoliczności faktycznych nie wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa ani interesu społecznego, a także nie narusza przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia GIOŚ zobowiązany był wydać decyzję merytoryczną. Dlatego też wysokość administracyjnej kary pieniężnej wymierzona przez organ I instancji została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy. W konsekwencji GIOŚ wskazał na bezzasadność zarzutu spółki odnoszącego się do naruszenia art. 189f k.p.a., gdyż ww. przepis nie powinien być zastosowany przez organ I instancji w niniejszym postępowaniu przy ustalaniu przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ocena WIOŚ dokonana w zakresie wskaźnika [...], który został określony w pozwoleniu wodnoprawnym, jest również nieprawidłowa. Analiza wyników tego wskaźnika pod kątem spełniania warunków pozwolenia była bowiem bezpodstawna. Pomiary [...] powinny być wykonywane według metodyk referencyjnych określonych w rozporządzeniu z 2006 r., tj. wg PN-ISO 7393-1:1994 (z poprawką Apll:2000); PN-ISO 7393-2:1997 (z poprawką Apll:2000); PN-ISO 7393-3:1994 (z poprawką Apll:2000). Zgodnie z treścią tych norm pomiar wskaźnika [...] może być dokonany w czasie nie dłuższym niż 5 minut po pobraniu próbki ścieków, a więc nie można ich stosować do pomiarów tego wskaźnika w próbce średniej dobowej proporcjonalnej do przepływu. Zdaniem GIOŚ z powodu braku określenia zasad poboru próbki dla oznaczenia tego wskaźnika w aktach wykonawczych, określających warunki jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie warunków szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, powinien to uczynić organ udzielający pozwolenia na odprowadzanie ścieków zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, (Dz.U. 2012 r. poz. 145 z póź. zm. – dalej "Pw z 2001 r." obowiązującej w dacie wydawania pozwolenia wodnoprawnego ). Starosta natomiast tego nie uczynił, co uniemożliwia dokonanie oceny spełnienia lub nie warunków pozwolenia w zakresie tego wskaźnika. Przy czym GIOŚ uznał, że argumenty i wyjaśnienia spółki są bezzasadne lub nie mające wpływu na wynik sprawy. W opinii organu odwoławczego ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny zobowiązywał bowiem organy Inspekcji Ochrony Środowiska do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Pismem z dnia 16 listopada 2023 r. spółka złożyła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając decyzji GIOŚ naruszenie: 1/ art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodno-prawnym warunków dotyczących składu ścieków, co winno skutkować obligatoryjnym nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej, gdy tymczasem w żadnym z pomiarów dokonanych przez skarżącą wynik nie wskazywał, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego na mocy § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (dalej "rozporządzenie z 2014 r."), wskaźnika sumy [...] powyżej [...] mg/l, co jest zgodne z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., dodatkowo przy założeniu pełnego zmieszania wód, gdzie wskaźnik wynosiłby [...] g/l w ściekach wprowadzanych do wód i w konsekwencji brak było podstawy do nałożenia kary pieniężnej; 2/ § 17 w zw. z § 3 rozporządzenia z 2006 r. oraz § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2014 r., poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie w sytuacji, gdy w szczególności regulacje zawarte w § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zostały w sprawie spełnione, a więc suma [...] powyżej [...] mg/l, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy [...] g/l, a ponadto pominięcie dyspozycji § 19 ust. 3 rozporządzenia z 2014 r., które pozwalają na wprowadzenie ścieków o wartości wskaźników przekraczających [...] g/l w przypadku, gdy zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego jest niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione i w konsekwencji ustalenie, że WIOŚ jest związany wyłącznie literalnym brzmieniem pozwolenia wodno-prawnego i nie może zastosować dyspozycji powyżej wskazanych przepisów; 3/ art. 7-9, art. 77, art. 80-81, art. 84 k.p.a poprzez zaniechanie czynności, do których podjęcia w celu całościowego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy organ administracyjny jest zobowiązany i w konsekwencji brak zgromadzenia pełnego i wszechstronnego materiału dowodowego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągniecie z niego niewłaściwych wniosków, rozstrzygając wyłącznie w oparciu o dowolnie ustalone okoliczności, które nie stanowią wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego rzeczywiście istniejącego, z całkowitym pominięciem stanowiska i argumentacji skarżącej i nie wzięcie pod uwagę, że wody zrzutowe dostarczane do obiektów spółki to wody [...], a więc o dużej zawartości [...]; 4/ art. 6-8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad działania organów administracji publicznej oraz zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, którego nadrzędnym celem jest działanie w oparciu o wszelkie obowiązujące normy prawne, a nie ograniczenie działań organu do literalnej interpretacji decyzji administracyjnej, oraz poprzez zaniechanie czynności pozwalających na pełne wyjaśnienie sprawy czym organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania publicznego; 5/ art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji, gdy w sprawie pozostają co najmniej wątpliwości co do treści normy prawnej tj. § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2014 r., organy rozstrzygnęły wątpliwość na niekorzyść skarżącej; 6/ art. 107 § 1 pkt. 4 i 6 k.p.a. poprzez nie przedstawienie w sposób wymagany tymi przepisami podstawy prawnej i uzasadnienia wskazującej w jaki sposób dokonane zostały obliczenie przyjęte za podstawę wymiaru kary pieniężnej, stanowiące załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, z czego wynika przyjęty do obliczeń wzór poprzez co skarżąca pozbawiona została możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ, a w szczególności możliwości weryfikacji prawidłowości przejścia przez organ z jednostki miary mających stanowić przekroczenie wartości w mg/dm³ w odniesieniu do ustalenia kary przy przyjęciu jednostki miary i stawki kary za wprowadzenie substancji wyrażonej w kg; 7/ art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na wadliwej podstawie prawnej tj. w oparciu o rozporządzenie z 2006 r., które to rozporządzenie w dniu wydania decyzji oraz w dniu zaistniałego stanu faktycznego było nieobowiązujące; 8/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia z 2014 r., oraz okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników chlorków i siarczanów wprowadzanych do wód; 9/ brak dokonania analizy wód u dostawcy skarżącej, tj. [...] (jakie parametry mają te wody z chwilą wypływu z tej spółki) czy one przekraczają warunki pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla skarżącego; 10/ brak dokonania oceny skutków prawnych decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o znaku [...], w wyniku której Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2013 r. i decyzji z dnia [...].05.2015 r. (pozwolenie wodnoprawne) i brak przeanalizowania punktu VI ppkt 4 tej decyzji w kontekście warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do śródlądowych wód powierzchniowych; 11/ art. 78 §1 w zw. z art. 89 §1 i 2 w zw. z art. 136 §1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego hydrologa lub też innego biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę i kwalifikację na okoliczność ustalenia czy wzrost sumy [...] do wartości większej niż [...]g/l poniżej miejsca wprowadzania przez skarżącą ścieków lub wód do potoku bez nazwy w miejscowości [...], o których mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. nie spowoduje szkód w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników oraz z dokumentacji postępowania prowadzonego przed Starostą [...] ([...], ul. [...]) pod sygn. akt [...], a w szczególności z decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia wodno-prawnego oraz złożonego tam operatu wodnoprawnego oraz uznanie przez organ, że dowody te nie mają znaczenia i wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, podczas gdy ustalenie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy, chociażby dla miarkowania kwoty nałożonej administracyjnej kary pieniężnej; 12/ art. 189f k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieje możliwość zastosowania tego przepisu poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, albowiem byłoby to wystarczające w szczególności w sytuacji, gdy doszło do usunięcia przyczyn naruszenia tego prawa; 13/ art. 189g k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia, albowiem upłynęło ponad pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z art. 189g k.p.a. w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; 14/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, ze nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm art. 189g k.p.a. w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymaną nią w mocy decyzji organu I instancji i orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wystąpił również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. GIOŚ wniósł o jej oddalenie. W dniu 21 maja 2024 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że kontrolowana decyzja GIOŚ z dnia [...] sierpnia 2021 r. (uwaga NSA: [...] września 2023 r.) została wydana na podstawie: art. 305, art. 305a ust. 1 pkt 2, art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 i art. 281 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. 2019, poz. 1396 z późn. zm., dalej "Poś") w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. w zw. z art. 545 ust. 3d ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310, z późn. zm., dalej "P.w."). Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która na mocy art. 493 pkt 27 uchyliła art. 298 ust. 1 pkt 2, na mocy art. 493 pkt 30 uchyliła art. 305a ust. 1 pkt 2, na mocy art. 493 pkt 37 uchyliła art. 314 i na mocy art. 493 pkt 34 uchyliła art. 310 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przy czym zgodnie art. 545 ust. 3d ww. ustawy Prawo wodne, który został dodany ustawą z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 710) i wszedł w życie 12 kwietnia 2018 r. z mocą od 1 stycznia 2018 r., a w konsekwencji powyższego wojewódzki inspektor ochrony środowiska uprawniony był do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej o której mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 Poś w oparciu brzmienie tego przepisu obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. WSA w Warszawie zacytował mające zastosowanie w okolicznościach sprawy przepisy art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 i art. 305 ust. 1 i 4 Poś. Dalej wskazał, że skarżąca posiadała pozwolenie wodnoprawne, tj. decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], zmienione decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. Przeprowadzona kontrola przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniach [...] maja 2016 r. (protokół kontroli [...]) wykazała przekroczenie dopuszczalnego stężenia [...], określonego w pozwoleniu wodnoprawnym, a więc w ocenie Sądu I instancji WIOŚ zasadnie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. wymierzył skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za odprowadzenie w 2016 r. do środowiska ścieków z naruszeniem warunków określonych we wspomnianym pozwoleniu. W zaistniałych zatem okolicznościach sprawy GIOŚ decyzją z dnia [...] września 2023 r. prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przy czym WSA w Warszawie szczegółowo i obszernie odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazując na ich niezasadność. Odnosząc się do zarzutów skargi Ad. 1/, 2/ i 9/ Sąd I instancji wyjaśnił, że nie doszło do naruszenia przez organ art. 298 ust. 1 pkt 2 i art. 299 ust. 1 pkt 2 Poś w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., ponieważ przepisy te miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega bowiem wątpliwości, że miało miejsce przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określone w posiadanym przez skarżącą pozwoleniu wodnoprawnym w części dotyczącej składu odprowadzanych przez spółkę w 2016 r. ścieków (tj. w zakresie [...]). Zdaniem WSA w Warszawie rację ma przy tym organ wskazując na treść art. 41 ust. 6 Pw z 2001 r. Starosta w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nie ustalił bowiem w pozwoleniu wodnoprawnym wyższych stężeń niż przewidziane w przepisach, jak też nie uwzględnił § 17 rozporządzenia z 2006 r. W ocenie Sądu I instancji w postępowaniu mogły być zatem uwzględnione wyłącznie warunki, które zostały określone w treści pozwolenia wodnoprawnego wydanego Spółce, obowiązującego w analizowanym w tej sprawie okresie. Jednakże należy mieć na uwadze, że § 17 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r. nie odnosi się do zawartości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach ale stanu wód powstałego na skutek wprowadzania ścieków do tych wód. Dodatkowo treść § 19 rozporządzenia z 2014 r. jest analogiczna z treścią § 17 rozporządzenia z 2006 r. Sąd I instancji podał, że podzielił pogląd GIOŚ, iż skoro w pozwoleniu wodnoprawnym Starosty z dnia [...] lipca 2013 r. nie została określona sumaryczna wielkość [...] tylko określone zostały one odrębnie, tym samym brak było podstaw by uznać, że nie doszło do przekroczenia wartości dopuszczalnej, gdyż w składzie ścieków wielkość [...] została przekroczona w stosunku do wielkości określonej w posiadanym przez spółkę pozwoleniu wodnoprawnym. Warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym nie uzależniają dotrzymania dopuszczalnych wartości stanu i składu odprowadzanych ścieków od stanu i składu pobieranej wody [...]. Dlatego też słusznie według WSA w Warszawie organy przyjęły, że bezcelowym było prowadzenie postępowania w celu dokonania analizy wód u dostawcy skarżącego, tj. [...]. Bez znaczenia było bowiem jakie wody skarżącej dostarcza dostawca, a istotne było jakie ścieki odprowadzane są przez spółkę do potoku bez nazwy. Skarżąca wiedząc jakie wody dostarcza dostawca i znając ich wskaźniki powinna zadbać by udzielone jej pozwolenie wodnoprawne obejmowało te wskaźniki, jeżeli oczywiście mieściły się one w dopuszczalnych normach. Odnosząc się do zarzutów skargi Ad 3/, 4/ i 11/ WSA w Warszawie stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z przepisów art. 6 -9, art. 77, art. 80-81, art. 84 k.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również przedkładanego przez skarżącą. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej, a skarżąca ustaleń tych skutecznie nie podważyła. Jednocześnie zdaniem Sądu I instancji przeprowadzona przez GIOŚ ocena materiału dowodowego nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny i spójny. Dodatkowo na podstawie całokształu materiału dowodowego organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny czy okoliczności przedstawione przez skarżącą zostały udowodnione, jak też wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne wymierzenia Według Sądu I instancji brak przeprowadzenia przez organ w postępowaniu dowodów wnioskowanych przez spółkę nie może być uznany za naruszający przepisy postępowania. Bez znaczenia w sprawie jest bowiem okoliczność jakie wody trafiają do skarżącej, a istotne jest jakie ścieki spółka odprowadza do potoku bez nazwy, a te są odprowadzane z przekroczeniem posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Nadto Sąd I instancji wskazał, że w sprawie brak było podstaw do powoływania przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska biegłego, ponieważ inspektorzy IOŚ posiadają niezbędną wiedzę pozwalającą na prawidłowe wykonanie czynności kontrolnych oraz ustalenie czy podmiot narusza przepisy ochrony środowiska oraz jakie. Badając zarzuty skargi Ad.6/ dotyczące art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. WSA w Warszawie podał, że w świetle zapisów znajdujących się na str. 11-13 zaskarżonej decyzji, gdzie organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia kary i co dawało skarżącej możliwość zweryfikowania jej wysokości, zarzut podniesiony w tym zakresie jest co najmniej niezrozumiały. Niewątpliwie zarzut ten był zasadny w stosunku do orzeczenia organu I instancji, jednak uchybienie tego organu zostało naprawione przez organ odwoławczy. Następnie Sąd I instancji nie uznał zasadności zarzutów skargi Ad. 7/ - art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. podkreślając, że podziela przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego, który prawidłowo wskazał na str. 13, że "organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują oceny spełniania warunków przez ścieki na podstawie przepisów rozporządzenia, które obowiązywało w czasie wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, a w przypadku wydania decyzji zmieniającej istotne warunki pozwolenia, w dacie wydania tej decyzji. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego została wydana w oparciu o rozporządzenie z 2006 r., dlatego oceny spełniania warunków przez ścieki należy dokonać właśnie w oparciu o te przepisy wykonawcze. Obowiązywanie generalnej zasady niedziałania prawa wstecz oznacza, że skutki zdarzeń prawnych należy oceniać na podstawie ustawy, która obowiązywała w czasie, gdy zdarzenie już zaszło. Nowa ustawa nie powinna zmieniać ocen skutków prawnych zdarzeń, które powstały pod rządami dawnego prawa (zasada tempus regit actum). Respektując zakaz retroakcji, zdarzenia prawne i stosunki prawne powstałe pod rządem dawnego prawa należy oceniać według tego prawa, a nie prawa nowego, które będzie miało zastosowanie do zdarzeń prawnych i ich skutków powstałych po dacie jego wejścia w życie. W niniejszym przypadku oznacza to konieczność zastosowania przepisów obowiązujących w chwili wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego". Z kolei w zakresie zarzutów skargi Ad. 8/ i 5/ WSA w Warszawie zauważył, że GIOŚ w zaskarżonym orzeczeniu zawarł uzasadnienie odpowiadające regulacji art.107 § 3 k.p.a., w tym również wyjaśnił skarżącej na stronie str. 11 i 13 dlaczego nie ma podstaw do zastosowania względem spółki norm z § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2014 r., oraz okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników [...] wprowadzanych do wód. Co prawda uzasadnienia takiego zabrakło w orzeczeniu organu I instancji jednak uchybienie to zostało naprawiane przez organ odwoławczy, który zgodnie z zasadą zawartą w art. 15 k.p.a. dokonał rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Przy czym powyższe wyjaśnienia w ocenie Sądu I instancji obrazują również, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., ponieważ w tej kwestii nie występują wątpliwości co do treści normy prawnej. WSA w Warszawie badając zarzuty skargi Ad. 12/ zaznaczył, że GIOŚ dokonał szczegółowej analizy możliwości zastosowania przepisów k.p.a. regulujących zasady odstąpienia od wymierzenia kary. Jednocześnie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w sprawie nie można było przyjąć, iż waga naruszenia była znikoma skoro w 2016 r. wprowadzono ponadnormatywnie [...] kg zanieczyszczeń wyrażonych wskaźnikiem – [...]. Nadto skarżąca nie zaniechała naruszenia prawa, co potwierdza kara pieniężna, która została skarżącej wymierzona za kolejny rok tj. 2017 (notorium znane Sądowi z urzędu – sprawa o sygn. IV SA/Wa 2975/23). WSA w Warszawie podkreślił, że celem zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów, skutkujących dotkliwymi sankcjami, jest ochrona interesu środowiska poprzez realizację zasady wyrażonej w art. 7 Poś ("zanieczyszczający płaci"), co szczegółowo wyjaśnił. Nadto argumenty skargi nie pozwalają na przyjęcie, że odstąpienie od nałożenia kary pozwoliłby na spełnienie celów kary, a tym samym zachodzi oczywisty brak przesłanek do zastosowania instytucji fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary, czyli nie zachodzi inny przypadek niż wymieniony w § 1 art. 189f k.p.a. Przy czym organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przeprowadził bardzo obszerny wywód zawierający argumentację przemawiającą za brakiem podstaw do zastosowania przywołanych przepisów k.p.a. regulujących instytucję odstąpienia od wymiaru kary, a wywód ten Sąd I instancji w całości podzielił, przyjmując go za własny. Odnosząc się do zarzutów skargi Ad. 13/ i 14/ WSA w Warszawie stwierdził brak podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie kara nie powinna zostać wymierzona ze względu na jej przedawnienie. W tym względzie wskazał, że błędne jest stanowisko skarżącej odwołującej się do art. 189g k.p.a. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się bowiem, zgodnie z przepisem art. 181 ust. 1 Poś, odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przy tym wprawdzie w myśl art. 189a ust. 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy działu IVa k.p.a., ale stosownie do art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Zatem przepisy k.p.a. stanowią jedynie uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych. Wobec tego Sąd I instancji podał, że nie ma podstaw do stosowania przepisów art. 189a i n. k.p.a. w każdym przypadku, w którym ustawodawca, w zakresie objętym powołanymi przepisami k.p.a., zdecydował się wprowadzić odrębne regulacje. Ponadto zastosowana interpretacja przepisów musi uwzględniać wykładnię funkcjonalną i systemową. W tym kontekście zdaniem WSA w Warszawie za przyjęciem w przedmiotowej sprawie odpowiedniego zastosowania art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej przemawia także okoliczność, że w art. 545 ust. 3d P.w. sam ustawodawca przyjął 36 miesięczny (a zatem 3-letni) termin liczony od dnia wejścia w życie ustawy P.w., tj. od 1 stycznia 2018 r., na wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie określonych w pozwoleniach wodnoprawnych oraz pozwoleniach zintegrowanych warunków, które wystąpiły do dnia 31 grudnia 2017 r. Wprawdzie przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ale wskazuje na intencje ustawodawcy, co Sąd I instancji wyjaśnił uznając, że wolą ustawodawcy było przyjęcie 3-letniego terminu możliwości wymierzenia kary, czyli terminu odpowiadającego terminowi określonemu w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazany wyżej przepis wyraźnie bowiem określa, że datą początkową biegu terminu przedawnienia jest koniec roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek, czyli w przedmiotowe sprawie data, po której możliwe było stwierdzenie, iż doszło do naruszenia warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. WSA w Warszawie podzielił jednocześnie pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że termin 3-letni wymierzenia kary administracyjnej nie oznacza terminu w którym decyzja ma stać się ostateczna, a więc nie oznacza, że w tym terminie musi być wydana zarówno decyzja organu I jak i II instancji. W odniesieniu bowiem do decyzji wydawanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w piśmiennictwie i w judykaturze ugruntowany jest pogląd, że obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe w dacie doręczenia podatnikowi decyzji organu I instancji. Termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku nie ogranicza zatem możliwości rozpoznania odwołania, a nawet wydania decyzji reformatoryjnej, co Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił uznając, że w odniesieniu do administracyjnych kar pieniężnych przyjąć należy, iż decyzja organu I instancji kreuje powstanie obowiązku uiszczenia kary, a w związku z tym decyzja organu odwoławczego, o ile spełnia odpowiednie wymogi (utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w tym zasadność ustalonego zobowiązania, lub też uchyla decyzję organu I instancji w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy nie negując zasadności ustalenia zobowiązania a jedynie dokonując jego korekty) może być wydana po terminie określonym w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że termin przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej wynosi 3 lata licząc od końca roku kalendarzowego, w którym możliwe było stwierdzenie, że doszło do naruszenia warunków pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie administracyjna kara pieniężna dotyczy odprowadzania ścieków z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym za 2016 r., a z akt sprawy wynika, że skarżąca uzyskała pozwolenie wodnoprawne na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], zmienionego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]., zaś okres oceny spełnienia warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym upłynął [...] grudnia 2016 r. Biorąc zatem pod uwagę treść art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną wydana przez organ I instancji winna być najpóźniej do [...] grudnia 2019 r. Tymczasem decyzja organu I instancji została wydana [...] grudnia 2019 r., a więc w ocenie Sądu I instancji nie nastąpiło przedawnienie możliwości karania, co oznacza, że zarzut skarżącej jest niezasadny. Na zakończenie WSA w Warszawie wskazał, odnosząc się do zarzutu skargi 10/, że organ prawidłowo podał, iż dla niniejszego postępowania wydanie przez Starostę nowego pozwolenia wodnoprawnego spółce w dniu [...] listopada 2017 r., nr [...] i wygaszenie tą decyzją jednocześnie poprzednich decyzji posiadanych przez spółkę pozostaje bez wpływu na przedmiot niniejszego postępowania, gdyż w sprawie przekroczenie warunków korzystania ze środowiska dotyczy 2016 r. a wówczas w obiegu prawnym nie znajdowało się pozwolenie wodnoprawne z roku 2017. Pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r. wywiodła spółka (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie: I. art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a") poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz brak stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne toczyło się wobec skarżącej, która co najmniej przez okres od [...] czerwca 2023 r. do [...] września 2023 r. nie posiadała Zarządu umocowanego do reprezentacji spółki, albowiem jedyny Członek Zarządu [...] zmarł wobec tego brak organu zarządczego spółki kapitałowej jest pozbawieniem jej możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym, a zatem wydana decyzja jest obarczona wadą nieważności, która powinna być wzięta przez Sąd I instancji z urzędu; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe była decyzja WIOŚ, w sytuacji gdy decyzja ta została uchylona w całości przez GIOŚ w dniu [...] września 2023 r. oraz GIOŚ wydał nową decyzję kształtującą zobowiązanie podatkowe ustalające jego nową wysokość w oparciu o inne podstawy, a zatem Sąd I instancji błędnie uznał, że decyzja ustalająca to zobowiązanie nie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że powstało zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. WIOŚ została doręczona skarżącej [...] stycznia 2020 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że samo wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. przez WIOŚ powoduje, że do przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej nie doszło, podczas gdy art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej wprost wskazuje, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. V. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodno-prawnym warunków dotyczących składu ścieków, co winno skutkować obligatoryjnym nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej, gdy tymczasem w żadnym z pomiarów dokonanych przez skarżącą wynik nie wskazywał, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego na mocy § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wskaźnika sumy [...] powyżej [...] mg/l, co jest zgodne z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., dodatkowo przy założeniu pełnego zmieszania wód, gdzie wskaźnik wynosiłby [...] g/I w ściekach wprowadzanych do wód i w konsekwencji brak było podstawy do nałożenia kary pieniężnej; VI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 17 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (dalej zwane rozporządzeniem), poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie w sytuacji, gdy w szczególności regulacje zawarte w § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zostały w sprawie spełnione, a więc suma [...] powyżej [...] mg/l, wyliczona przy założeni pełnego wymieszania nie przekroczy [...]g/l, a ponadto pominięcie dyspozycji § 19 ust. 3 rozporządzenia, które pozwalają na wprowadzenie ścieków o wartości wskaźników przekraczających [...] g/l w przypadku, gdy zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego jest niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione i w konsekwencji ustalenie, że WIOŚ jest związany wyłącznie literalnym brzmieniem pozwolenia wodno-prawnego i nie może zastosować dyspozycji powyżej wskazanych przepisów; VII. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7-9, art. 77, art. 80-81, art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności, do których podjęcia w celu całościowego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy organ administracyjny jest zobowiązany i w konsekwencji brak zgromadzenia pełnego i wszechstronnego materiału dowodowego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągniecie z niego niewłaściwych wniosków, rozstrzygając wyłącznie w oparciu o dowolnie ustalone okoliczności, które nie stanowią wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego rzeczywiście istniejącego, z całkowitym pominięciem stanowiska i argumentacji skarżącej i nie wzięcie pod uwagę, że wody zrzutowe dostarczane do obiektów spółki to [...], a więc o dużej zawartości [...]; VIII. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6-8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad działania organów administracji publicznej oraz zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, którego nadrzędnym celem jest działanie w oparciu o wszelkie obowiązujące normy prawne, a nie ograniczenie działań organu do literalnej interpretacji decyzji administracyjnej, oraz poprzez zaniechanie czynności pozwalających na pełne wyjaśnienie sprawy czym organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania publicznego; IX. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji, gdy w sprawie pozostają co najmniej wątpliwości co do treści normy prawnej tj. § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia, organy rozstrzygnęły wątpliwość na niekorzyść skarżącej; X. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 4 i 6 k.p.a. poprzez nie przedstawienie w sposób wymagany tymi przepisami podstawy prawnej i uzasadnienia wskazującej w jaki sposób dokonane zostały obliczenie przyjęte za podstawę wymiaru kary pieniężnej, stanowiące załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, z czego wynika przyjęty do obliczeń wzór poprzez co skarżąca pozbawiona została możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ, a w szczególności możliwości weryfikacji prawidłowości przejścia przez organ z jednostki miary mających stanowić przekroczenie wartości w mg/dm3 w odniesieniu do ustalenia kary przy przyjęciu jednostki miary i stawki kary za wprowadzenie substancji wyrażonej w kg; XI. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na wadliwej podstawie prawnej, tj. w oparciu o "rozporządzenie Ministerstwa Środowiska z dnia 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 roku. Nr 137, poz. 984 ze zm.]", które to rozporządzenie w dniu wydania decyzji oraz w dniu zaistniałego stanu faktycznego było nieobowiązujące; XII. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia, oraz okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników [...] wprowadzanych do wód; XIII. brak dokonania analizy wód u dostawcy skarżącej, tj. [...] (jakie parametry mają te wody z chwilą wypływu z tej spółki) czy one przekraczają warunki pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla skarżącego; XIV. brak dokonania oceny skutków prawnych decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o znaku [...], w wyniku której Starosta stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca.2013 r. i decyzji z dnia [...] maja 2015 r. (pozwolenie wodnoprawne) i brak przeanalizowania punktu VI ppkt 4 tej decyzji w kontekście warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do śródlądowych wód powierzchniowych; XV. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 78 §1 w zw. z art. 89 §1 i 2 w zw. z art. 136 §1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego hydrologa lub też innego biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę i kwalifikację na okoliczność ustalenia czy wzrost sumy [...] do wartości większej niż [...]g/l, poniżej miejsca wprowadzania przez skarżącą ścieków lub wód do potoku bez nazwy w miejscowości [...], o których mowa w §19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego nie spowoduje szkód w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników oraz z dokumentacji postępowania prowadzonego przed Starostą [...] ([...], ul. [...]) pod sygn. akt [...], a w szczególności z decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia wodno-prawnego oraz złożonego tam operatu wodnoprawnego oraz uznanie przez organ, że dowody te nie mają znaczenia i wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, podczas gdy ustalenie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy, chociażby dla miarkowania kwoty nałożonej administracyjnej kary pieniężnej; XVI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189f k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieje możliwość zastosowania tego przepisu poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, albowiem byłoby to wystarczające w szczególności w sytuacji, gdy doszło do usunięcia przyczyn naruszenia tego prawa. XVII. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189g k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia, albowiem upłynęło ponad pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów: 1. z odpisu pełnego z KRS celem wykazania, że skarżąca co najmniej przez okres od [...] czerwca 2023 r. do [...] września 2023 r. nie posiadała Zarządu umocowanego do reprezentacji spółki, 2. kopii koperty - celem wykazania, że decyzja [...]WIOŚ została doręczona [...] stycznia 2020 r, a więc po upływie terminu przedawnienia. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych I oraz II instancji w całości i orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W każdym przypadku spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym w szczególności kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłat od wpisu za skargę i skargę kasacyjną oraz uiszczoną opłatę skarbową w kwocie 17 zł. Jednocześnie oświadczyła, że nie domaga się rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne toczyło się wobec skarżącej spółki, która co najmniej przez okres od [...] czerwca 2023 roku do [...] września 2023 roku nie posiadała zarządu umocowanego do reprezentacji spółki, albowiem jedyny członek zarządu [...] zmarł. Wobec tego braku spółka była pozbawiona możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym, a tym samym wydanie decyzji w tych okoliczności obarczone było wadą nieważności. Na wstępie należy wskazać na błędne zredagowanie powyższego zarzutu kasacyjnego. Zarzuty kasacyjne zostały błędnie sformułowane. Norma z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Nadto wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] września 2023 roku tj. po ustaniu przyczyny skutkującej niemożność działania przez spółkę i doręczona stronie skarżącej w dniu [...] października 2023 roku. Nadto w odniesieniu do osoby prawnej w sytuacji braku organu do momentu ponownego jego powołania można mówić o niemożności działania osoby prawnej. Nie stanowi to natomiast o utracie bytu prawnego przez taką osobę prawną. Brak organu może stanowić zatem podstawę ewentualnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. i to na okres braku organu do jej reprezentowania. Analiza akt sprawy administracyjnej prowadzi do wniosku, że przez okres wskazany w powyższym zarzucie organ odwoławczy tylko w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił stronę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu i przysługujących stronie uprawnieniach. Strona skarżąca nie wykazała, aby powyższe uchybienie miło wpływ na wynik sprawy np. nie mogła powołać określonych dowodów. Podkreślić także należy, że organ nie był powiadomiony o zgonie jedynego członka zarządu. Kluczowe znaczenie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają natomiast podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przedawnienia (zarzuty 2,3, 4). Zarzuty te zasługiwały częściowo na uwzględnienie i są zarzutami najdalej idącym. Dlatego też należało odnieść się do niego w pierwszej kolejności. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 281 ust. 1 p.o.ś.). Zgodnie z art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Stosując te przepisy odpowiednio do administracyjnych kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego należy stwierdzić, że ocena czy organ administracji zachował termin do doręczenia decyzji ustalającej taką administracyjną karę pieniężną niezbędne jest ustalenie, w jakiej dacie powstał obowiązek uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, a zatem, w jakiej dacie nastąpiło naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego za 2016 r. Ustalenie, czy zachowane są warunki pozwolenia wodnoprawnego (a zatem czy spółka prawidłowo prowadziła pomiary) mogło nastąpić dopiero po upływie pełnego rocznego okresu trwania takiego pozwolenia. O ile bowiem administracyjna kara pieniężna wymierzana jest za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego w roku kalendarzowym, o tyle pozwolenie wodnoprawne i wynikające z niego warunki prowadzenia pomiarów, może obejmować okres roku niepokrywający się z rokiem kalendarzowym. W tej sprawie organ I instancji dokonał oceny spełniania warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym w dwóch wskazanych w decyzjach okresach: a) [...] lutego 2015 r. do [...] lutego 2016 r. oraz b) od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2017 r. Oznacza to, że oceniając pierwszy z tych okresów, dopiero [...] lutym 2016 r. możliwe było stwierdzenie naruszenia warunków pozwolenia wodnoprawnego za okres od [...] lutego 2015 r. do [...] lutego 2016 r. Decyzja ustalająca zobowiązanie (administracyjną karę pieniężną) powinna być doręczona w terminie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek, a więc, w którym możliwe było stwierdzenie naruszenia. Przyjmując początek biegu tego terminu od końca roku 2016 to decyzja powinna być doręczona najpóźniej [...] grudnia 2019 r. Z akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2019 r. doręczono [...] stycznia 2020 r. Zestawiając wskazane daty, wynika, że doszło do przedawnienia zobowiązania w tym zakresie. Sąd I instancji błędnie przyjął, że w kwestii przedawnienia decyduje data wydania decyzji przez organ I instancji. W niniejszej sprawie należy cały czas mieć na uwadze to, że administracyjna kara pieniężna za przekroczenie warunków pozwolenia za 2016 r. obejmowała dwa okresy. Drugi okres obejmował okres od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2017 r. i dotyczył przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego za okres, który organ mógł stwierdzić dopiero po [...] lutym 2017 r. W tym przypadku bieg terminu przedawnienia rozpoczął się [...] stycznia 2018 r. (obowiązek powstał z końcem roku kalendarzowego, w którym powstało zobowiązanie, tj. [...] grudnia 2017 r.), co oznacza, że decyzja powinna zostać doręczona stronie do [...] grudnia 2020 r. W tym więc zakresie zobowiązanie nie ulegało przedawnieniu (wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1240/17 oraz z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3325/17, z dnia 3 lipca 2025r., sygn. akt III OSK 2075/22, z dnia 3 lipca 2025r., sygn. akt III OSK 2077/22). Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 P.oś. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 roku poprzez jego zastosowanie i przyjęcie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym warunków składu ścieków podczas gdy nie wykazano, że doszło do przekroczenia dopuszczalności na mocy § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wskaźnika sumy [...] powyżej [...] mg/l co jest zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2017 roku (zarzuty 5 i 6). Dokonując oceny tak postawionego zarzutu wskazać należy, że w okresie, za który wymierzono administracyjną karę pieniężną tj. za 2017 roku do [...] listopada 2017 roku strona skarżąca legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 roku zmienioną następnie decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2015 roku. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2017 roku Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie obu wyżej wymienionych decyzji i wydał stronie nowe pozwolenie wodnoprawne. W decyzji z dnia [...] lipca 2013 roku określono wartości wskaźników zanieczyszczeń jakie nie mogą zostać przekroczone w ściekach odprowadzanych do wód potoku bez nazwy. W treści tej decyzji nie wspomina się o § 17 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, który miał taką samą treść jak wyżej powołany § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku. Wydając decyzję zmieniającą nosząca datę [...] sierpnia 2015 roku, także w jej postanowieniach nie uwzględniono – nie dodano obwiązującego już § 19 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 roku. Dopiero w decyzji z dnia [...] listopada 2017 roku, obok pkt VI ppkt 1,2,3 określającego wskaźniki zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach dodano ppkt 4, zgodnie z którym ścieki przemysłowe o sumie [...] powyżej [...] mg/l mogą być wprowadzane do śródlądowych wód powierzchniowych płynących jeżeli sumaryczna zawartość [...] w tych wodach, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy [...]g/l. Treść tego postanowienia jest tożsama z treścią § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku. Zarzut naruszenia powołanego § 17 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku jak i § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 roku jest bezzasadny. W niniejszym postępowaniu mogą być uwzględnione wyłącznie warunki, które zostały określone w treści pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie z § 1, w rozporządzeniu zarówno z 2006 roku jak i z 2014 roku stwierdzono, że określają one substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II) (pkt 1), miejsce i minimalną częstotliwość pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom (pkt 2) a także warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków (pkt 3). Warunki te uwzględniane są w pozwoleniu wodnoprawnym i możliwe jest, że pozwolenie określi bardziej rygorystyczne warunki niż rozporządzenie. Przyjęcie, tak jak tego oczekuje spółka, bezwzględnego prymatu rozporządzenia, oznaczałoby, że ustalanie warunków odprowadzania ścieków w pozwoleniu wodnoprawnym byłoby zbędne. Zatem skoro w pozwoleniu wodnoprawnym z 2013 roku zmienionym w 2015 roku nie odwołano się do § 17 rozporządzenia z 2006 roku czy też § 19 rozporządzenia z 2014 roku oczywistym jest brak podstaw do powoływania się na ich treść w zakresie spełniania dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach. Natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2027 roku jak już wyżej wskazano w pkt VI ppkt 1, 2, 3 określono dopuszczalne wskaźniki zanieczyszczeń, jednocześnie w ppkt 4 zawarto postanowienie odpowiadające treścią § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2014 roku, która stała się decyzją ostateczną z dniem [...] grudnia 2017 roku. Zatem jej postanowienia de facto nie mają wpływu na ocenę przestrzegania postanowień pozwolenia wodnoprawnego w zakresie przestrzegania dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczeń oczyszczonych ścieków prowadzanych do wód powierzchniowych płynących za rok 2016. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 84 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję organy uwzględniły treść postanowień pozwoleń wodnoprawnych wiążących stronę w okresie, za który wymierzono stronie administracyjną karę pieniężną, co wynika z badań określających wskaźniki poszczególnych zanieczyszczeń zawartych w odprowadzanych ścieków, które zostały dołączone do akt sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy okoliczność dotycząca jakości wód dostarczanych do obiektów spółki, a w szczególności, jej zdaniem dużej zawartości [...]. Istotne w niniejszej sprawie nie jest ustalenie jakie wody trafiają do skarżącej, ale jakie ścieki odprowadza do potoku, a te jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego są odprowadzane z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym posiadanym przez stronę. Nie było zatem konieczne w niniejszej sprawie przeprowadzanie analizy jakości wód dostarczanych przez [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było także podstaw do powołania przez organ biegłego. Zadaniem organów w niniejszej sprawie jest bowiem kontrola przestrzegania warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Nie jest rolą organów Inspekcji Ochrony Środowiska ustalanie w niniejszej sprawie czy i w jaki sposób suma [...] do wartości większej niż [...]g/l poniżej miejsca wprowadzania ścieków przez skarżącą spowoduje szkody w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników. Ustalenia w tym zakresie winien poczynić organ wydający pozwolenie wodnoprawne i w oparciu o te ustalenia określić dopuszczalne konkretne stężenie substancji zanieczyszczających w wydawanym pozwoleniu wodnoprawnym. Z kolei w niniejszej sprawie organ bada czy określone w pozwoleniu warunki są przestrzegane. Jednocześnie należy wskazać, że przepisy dotyczące wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie warunków określonych w pozwoleniach wodno prawnych, w żaden sposób nie wiążą jej wysokości z winą podmiotu, stopniem oddziaływania naruszenia na środowisko, zdrowie i życie ludzi. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ II instancji przedstawił w sposób szczegółowy zasady naliczania administracyjnej kary pieniężnej, a następnie krok po kroku jej wyliczenie. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 189f k.p.a. Strona skarżąca upatruje możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, albowiem byłoby to wystarczające do osiągnięcia celów uzasadniających wymierzenie kary, a także uzasadnia to usuniecie przyczyn naruszenia prawa. Należy mieć jednak na uwadze, że możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (por. H. Knysiak-Sudyka, Kontrola decyzji uznaniowych przez sądy administracyjne (w:) M. Kapusta, A. Kaźmierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, A. Rabiega-Przyłęcka, P. Wilczyński (red.), Dyskrecjonalność w przestrzeni administracji publicznej, Warszawa 2025, s. 463, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 330/23). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z 17 września 2024 r., III OSK 291/23, CBOSA). Te warunki zaskarżona decyzja spełnia. Organ wyjaśnił bowiem, że administracyjne kary pieniężne wymierzane za naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym dotyczącym dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczenia odprowadzanych ścieków stanowią środki finansowo-prawne chroniące środowisko jako dobro wspólne. Są to instrumenty prawne o charakterze sankcji administracyjnych, zabezpieczające realizację obowiązków dotyczących działania na podstawie i w granicach pozwolenia, określającego warunki korzystania ze środowiska. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenie, a decyzje te mają charakter związany. Organ odwoławczy powołał się na okoliczności związane z doniosłą wagą społeczną ochrony środowiska jako dobra wspólnego. Podkreślił, ze ciężar monitorowania wielkości emitowanych emisji (tj. jakości ścieków) spoczywa na podmiotach korzystających ze środowiska. Dlatego też organ odwoławczy słusznie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia znikomości naruszenia prawa. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował tak sformułowane stanowisko organu, nie znajdując podstaw do jego podważenia. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. kontrola zaistnienia przesłanki "znikomej" wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 343/25). Oczywistym przy tym pozostaje to, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być jednak stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie. Dokonując wspomnianego wyżej testu proporcjonalności tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo za odmową zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przemawia dobro ogólne jakim jest ochrona środowiska, przy uwzględnieniu, że skarżący jest podmiotem zawodowo trudniącym się prowadzeniem działalności gospodarczej, powiązanej z emisją ścieków, w stosunku do których winno stosować podwyższone kryteria staranności w jej prowadzeniu. Katalog okoliczności mogących przemawiać za uznaniem danego naruszenia jako znikomego w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest katalogiem otwartym. Okoliczności konkretnej sprawy decydują każdorazowo o przypisaniu stwierdzonego naruszenia cechy znikomej wagi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na wadliwej podstawie prawnej tj. w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut ten został błędnie zrealizowany. Sąd I instancji nie stosuje bowiem przepisów k.p.a., a jedynie ocenia legalność ich zastosowania przez organy administracji publicznej. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu można zatem postawić zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Przepisy powołanego rozporządzenia były powoływane przez organ jedynie do określenia zakresu obowiązków nałożonych na stronę skarżącą w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] lipca 2013 roku, w tym dopuszczalnych maksymalnych wskaźników zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach odprowadzanych do wód powierzchniowych. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny, dotyczący naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a., poprzez brak uwzględnienia zdaniem skarżącej, wątpliwości jakie nasuwa treść § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2014 roku. Ponownie należy podkreślić, że przepisy te są kierowany do organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego, który w sytuacji spełnienia przesłanek w niuch określonych może w pozwoleniu wodnoprawnym określić wysokość dopuszczalnych wskaźników stężenia [...] na wyższym poziome niż maksymalne określone w tym akcie prawnym. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189g k.p.a. Przepis ten ma zastosowanie w kwestiach przedawnienia wymierzania administracyjnych kar pieniężnych tylko w sytuacjach , gdy przepisy szczególne nie zawierają odmiennych regulacji. W niniejszej sprawie kwestię przedawnienia jak wyżej wspomniano regulują przepisy Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art.188 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. oraz w związku z art. 206 p.p.s.a. Na koszty postępowania sądowego składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości w wysokości [...] zł, opłata kancelaryjna od wniosku sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika będące adwokatem na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2025 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1964 ze zm.) za pierwszą I instancję w wysokości [...] zł oraz na podstawie § 14 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia za II instancję w wysokości [...] zł. Łącznie kwotę [...] zł. Z uwagi na treść art. 206 p.p.s.a. zasądzono połowę powyższych kosztów sądowych.