III OSK 2862/22

Dnia 29 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 395/22 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 7 stycznia 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/374/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia - po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. D. na rzecz S. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 395/22 oddalił skargę M. D. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 7 stycznia 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/374/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia - po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Burmistrz Gminy i Miasta M. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") decyzją z 25 października 2018 r., znak: IOŚ.6220.5.d.18 orzekł na wniosek inwestora S. P. prowadzącego działalność gospodarczą: [...] (dalej: "Inwestor") o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr [...] w obrębie [...], gmina [...]". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 16 listopada 2018 r. Pismem z 6 maja 2020 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 25 października 2018 r., znak: IOS.6220.5.d.18. Jako podstawę żądania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a") wyjaśniając, że nie był stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Jest natomiast współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w [...], od której teren inwestycji znajduje się w odległości 64 m. Postanowieniem z 5 czerwca 2020 r. organ I instancji odmówił na wniosek skarżącego wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją z 25 października 2018 r. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem SKO z 3 sierpnia 2020 r., znak: SKO.OŚ/4170/188/2020, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Burmistrz postanowieniem z 1 grudnia 2020 r. wznowił na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją z 25 października 2018 r. na podstawie o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po przeprowadzeniu zaś postępowania Burmistrz decyzją z 7 września 2021 r., uwzględniając zmianę stanu prawnego i pozyskując aktualną kartę informacyjną przedsięwzięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej: "u.u.o.ś."), a także § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: "rozporządzenie") uchylił w całości decyzję z 25 października 2018 r. oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nałożył dodatkowe uwarunkowania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji zawarte w uzasadnieniu decyzji punkt 2, wskazał, że charakterystykę przedsięwzięcia zawiera załącznik nr 1 do decyzji, stwierdził brak wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko - nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że skarżący zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dalej organ I instancji opisał przebieg dotychczasowego postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem ponownego wystąpienia do organów opiniujących i ich reakcji. Omówił ustalenia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w M. z 23 czerwca 2021 r., opinii Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 sierpnia 2021 r. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 30 lipca 2021 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opisał treść Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej: "KIP") skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jego realizacją oraz analizę skumulowanych oddziaływań (w tym hałasu) z innymi realizowanymi, zrealizowanymi i planowanymi do realizacji przedsięwzięciami (w tym obwodnicą M. i powstającą drogą ekspresową [...]). Przedstawił szczegółowo wyniki analizy powyższych uwarunkowań i omówił je szeroko w decyzji, wskazując na cechy przedsięwzięcia. Na tej podstawie organ wskazał, że przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kierując się zaś kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1-3 u.u.o.ś. organ I instancji, dokonując własnej oceny całości zebranego materiału odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zaznaczył, że przed wydaniem decyzji poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i zajęcia stanowiska w sprawie. Wskazał, że z możliwości tej skorzystała H. D. działająca w imieniu syna M. D., jednak żadna strona nie wniosła uwag do sprawy. Jako warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, organ I instancji ustalił w pkt 2 uzasadnienia decyzji, że: "1. Zakład należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych na wypadek wycieku płynów technologicznych z samochodów transportowych. 2. Odpady należy selektywnie magazynować, w przeznaczonych do tego miejscach na terenie inwestycji, w miejscu utwardzonym i szczelnym w celu zabezpieczenia środowiska gruntowo - wodnego przed zanieczyszczeniem. 3. Należy przyjmować wyłącznie odpady niezanieczyszczone, niepalne spełniające wymagania jakościowe i niepowodujące wycieków. 4. Pobór wody do celów socjalnych należy realizować z sieci wodociągowej. 5. Ścieki bytowe należy odprowadzać do szczelnego zbiornika wybieralnego, nie dopuszczając do jego przepełnienia. Zbiornik należy opróżniać regularnie przez uprawnione podmioty. W przypadku wyposażenia terenu w sieć kanalizacyjną, należy w ciągu 2 lat od wykonania sieci przyłączyć przedsięwzięcie do sieci kanalizacyjnej. 6. Wody opadowe i roztopowe z dachów oraz z terenów utwardzonych należy odprowadzać do zbiorników retencyjnych, nie dopuszczając do ich przepełnienia. Zbiorniki retencyjne podczas deszczy nawalnych należy opróżniać przez uprawnione podmioty. W przypadku wyposażenia terenu w sieć kanalizacji deszczowej, należy w ciągu 2 lat przyłączyć przedsięwzięcie do sieci kanalizacji deszczowej. 7. Należy uzbroić teren w zbiorniki retencyjne o łącznej pojemności nie mniejszej niż 40 m3, umożliwiające retencjonowanie wód opadowych i roztopowych. 8. Wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych należy oczyszczać w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku przed odprowadzeniem do zbiornika retencyjnego. 9. Urządzenia oczyszczające należy utrzymywać w sprawności eksploatacyjnej poprzez ich okresowe czyszczenie. 10. Prace związane z cięciem złomu należy wykonywać w godzinach dziennych, od poniedziałku do piątku. 11. Należy stosować nowoczesny i sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy. Rodzaj i stan techniczny sprzętu musi zapewnić ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi. 12. Należy wykonać nasadzenia izolacyjne (wyłącznie z gatunków rodzimych) wzdłuż granic terenu inwestycji. 13. Drzewa i/lub krzewy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu planowanych prac (których nie przewiduje się usunąć) należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem. 14. Korzystać z terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich." Dodatkowo jako wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym organ I instancji wskazał wyznaczenie miejsca czasowego magazynowania wytworzonych odpadów. Do decyzji jako jej załącznik nr 1 została załączona charakterystyka przedsięwzięcia. SKO decyzją z 7 stycznia 2022 r. znak SKO.OŚ/4170/374/2021, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 u.u.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w całości w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, iż przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie organ II instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na wadliwe zaliczenie inwestycji do ww. przedsięwzięć - zamiast do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ II instancji wyjaśnił, że analiza charakterystyki przedsięwzięcia wyklucza zasadność omawianego zarzutu. Przedmiotem inwestycji jest bowiem zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją i jego sprzedaż. Szacunkowa zdolność produkcyjna wyniesie ok. 50 ton złomu/dobę. Tym samym inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, a nie jako jakiekolwiek przedsięwzięcie opisane § 2 rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji, wykluczenie możliwości uznania inwestycji za jedno z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia wynika z porównania kodów odpadów przewidzianych do zbierania, a określonych w KIP z kodami odpadów powstających w ramach stacji demontażu pojazdów: powstają wówczas odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* oraz o kodzie 06 01 06. Ponadto, w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia mowa o miejscach, w których dokonuje się przetwarzania pojazdów, nieobjętych zakresem przedmiotowym ustawy z 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Sama zaś czynność przetwarzania pojazdów polegać może nie tylko na ich demontażu (rozebraniu), ale również na ich modyfikowaniu, przerabianiu, czy też przekształcaniu (np. zmianie dotychczasowej funkcjonalności). Rodzaj wskazanych czynności świadczy jednocześnie o pewnym ich skomplikowanym, a zarazem istotnym stopniu ingerencji w konstrukcję samochodu bądź statku. Zamierzona zaś przez inwestora działalność (zbieranie, przerób i skup złomu wraz z jego segregacją i sprzedażą), nie mieści się w kategorii wskazanych czynności "przetwarzania pojazdu" lub "miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji". Zdaniem organu II instancji, nie zachodzą sygnalizowane w odwołaniu wątpliwości co do zamiaru inwestycyjnego i brak jest podstaw do zakwalifikowania przedsięwzięcia do jednego z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42, 43 i 44 rozporządzenia, które odnoszą się do aktywności o nieporównywalnie większym stopniu oddziaływania na środowisko. Dalej organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji znajduje się w powiecie [...], na terenie gminy [...] w obrębie [...]. Dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia ewidencyjna działki należącej do inwestora wynosi 1,34 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona pod inwestycję wyniesie ok. 0,70 ha. Będzie to teren przeznaczony do gromadzenia i przetwarzania odpadów metalowych. Aktualnie obszar przeznaczony pod inwestycję stanowi teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. W związku z planowaną inwestycją nie będzie przeprowadzona wycinka drzew i krzewów. W takiej sytuacji zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej niekoniecznie wiązać się to musi z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej. Organ II instancji podkreślił, że inwestor przedłożył szczegółową, czytelną i spójną KIP, ze szczegółowym określeniem cech planowanego przedsięwzięcia, która pozwala na ocenę zakresu przedsięwzięcia. W odniesieniu do dokumentacji wniosku stosownej oceny dokonały także organy wyspecjalizowane, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w M. w opinii z 23 czerwca 2021 r., znak: NNZ-420-64/20, Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w opinii z 11 sierpnia 2021 r., znak: KR.ZZŚ.2.435.40.2021.PK oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w postanowieniu z 30 lipca 2021 r., znak: 00.4220.1.423.2020.BaK/MKa. Wszystkie te organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, przy czym dwa ostatnie organy określiły dodatkowe warunki realizacji przedsięwzięcia do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zostały transponowane w całości do punktu 2 przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji i organów opiniujących. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo i szczegółowo odniósł się do kryteriów, które zostały poddane analizie, także przy ustaleniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Organ II instancji wskazał, że ponownie przeanalizował tę kwestię i jego zdaniem nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art. 63 u.u.o.ś., a w zdecydowanej większości aspektów, brak jest takiego wpływu. Oceniając, czy decyzja I instancji odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.o.ś., organ odwoławczy doszedł do przekonania, że odpowiada ona wymogom wskazanego artykułu w zakresie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie i różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi. Odnosząc się do powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, organ II instancji wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję stanowi obecnie teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. Aktualnie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu realizacji przedsięwzięcia znajdują się od strony północnej: droga powiatowa nr [...], od strony wschodniej: użytki rolne, od strony południowej: droga wojewódzka nr [...], dalej zabudowa mieszkaniowa, od strony zachodniej: użytki rolne, dalej zabudowa mieszkaniowa. Organ odwoławczy wskazał, że w decyzji I instancji odnotowano podniesioną w odwołaniu okoliczność, że realizowana jest budowa drogi ekspresowej [...], która będzie komunikacyjnie powiązana z drogą powiatową nr [...] oraz drogą wojewódzką nr [...]. W związku z powyższym niniejsza inwestycja od strony północnej, zachodniej i południowej graniczyć będzie z infrastrukturą drogową, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa będzie oddalona o około 63 m. Organ odwoławczy opisał planowane przedsięwzięcie i sposób jego działania oraz skalę transportów w ciągu roku, a także mające być stosowane urządzenia i maszyny. Przedstawił umiejscowienie na terenie inwestycji poszczególnych jej części. W konsekwencji stwierdził, że wobec przedstawionych danych, z uwagi na charakter oddziaływań, możliwość kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami nie występuje. Dodał, że nietrafny jest zarzut odwołania, że kwestia wzajemnych oddziaływań innych inwestycji została w przedmiotowej sprawie zbadana zarówno przez organ prowadzący postępowanie, jak i w ramach opinii wydanych przez organy współdziałające, lecz nie potwierdzono, by zachodziło kumulowanie się oddziaływań z różnych inwestycji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii oddziaływań na środowisko ze strony obwodnicy miasta M. oraz drogi [...], z których hałas w połączeniu z hałasem wytwarzanym przez przedsięwzięcie inwestora skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, organ II instancji wyjaśnił, że w ramach kumulacji oddziaływań bada się przede wszystkim oddziaływania tego samego rodzaju. Kumulacja oddziaływania, zwłaszcza hałasu od istniejących dróg z oddziaływaniami generowanymi przez ruch pojazdów w związku z planowaną inwestycją, zachodzi przy każdej działalności gospodarczej. Omawiana kwestia została zbadana w toku postępowania, w tym w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz przez organy wyspecjalizowane w tej materii i stwierdzono, że uwzględniając oddziaływania z dróg poziomy hałasu i pyły generowanego w ramach planowanego przedsięwzięcia nie przekroczą limitów przewidzianych dla tych oddziaływań. Odnośnie emisji i występowania innych uciążliwości organ odwoławczy stwierdził, że hałas na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą powodować źródła komunikacyjne (pojazdy transportowe, ładowarka), załadunek złomu oraz cięcie złomu. Firma będzie zbierać złom w ilości ok. 20 000 Mg/rok. Natężenie ruchu szacuje się na 100 przejazdów/8 godzin pracy dla samochodów 3,5 t. Źródła instalacyjne będą stanowić rozładunek odpadów oraz cięcie metalu. Analizę akustyczną wykonano za pomocą oprogramowania SON2. Dopuszczona będzie praca urządzeń technologicznych wyłącznie w porze dziennej. W celu oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny wyznaczono poziom hałasu w porze dnia w punktach obliczeniowych zlokalizowanych na wysokości istniejącej zabudowy chronionej akustycznie. Prognozowany poziom hałasu, emitowanego do środowiska z terenu zakładu, o wartości 50/55 dB w porze dnia, nie obejmuje swoim zasięgiem terenów chronionych akustycznie. Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W fazie realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę zakres robót powietrze nie będzie zanieczyszczone w zauważalnym stopniu z uwagi na brak źródeł o znaczącej emisji zanieczyszczeń. Emisja niezorganizowana towarzysząca pracom budowlano-montażowym i transportowym będzie ograniczona do terenu budowy. W okresie codziennej eksploatacji zakład będzie oddziaływał na powietrze w zakresie emisji pyłu oraz substancji chemicznych (tlenki azotu, tlenek węgla i tlenki siarki). Z uwagi na założenia i sumaryczną wielkość emisji nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natężenie ruchu samochodowego oraz sposób organizacji inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ II instancji stwierdził również brak ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji. Odnosząc się do przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor planuje zbierać odpady o następujących kodach: 02 01 10, 10 02 80/99, 10 09 80, 12 01 01/02/03/04/13/17/99, 15 01 04, 16 01'17/18, 17 04 01/02/03/04/06/07/11, 19 10 01/02, 19 12 02/03, 20 01 40. Łączna ilość przewidzianych do zbierania odpadów wynosić będzie ok. 20 000 Mg/rok. Wymienione odpady to ciała stałe, niepalne i nierozpuszczalne w wodzie ani w rozpuszczalnikach organicznych. Ich skład chemiczny w zależności od rodzaju odpadu będzie zawierał metale takie jak: żelazo, cynk, cyna, ołów, glin, miedź z wtrąceniami manganu, wanadu, magnezu czy tytanu zazwyczaj w ilościach nie większych niż 1%. Odpady te są obojętne chemicznie, mogą występować w postaci kawałków, drutów, wiórów. Na terenie inwestycji nie będą zbierane odpady niebezpieczne. Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. również w zakresie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W powyższym zakresie organ II instancji wskazał, że uwzględnił, że przedsięwzięcie jest usytuowane poza obszarami wodno-błotnymi, wybrzeży i środowiska morskiego oraz górskimi. Wziął pod uwagę także w odniesieniu do obszarów chronionych w rozumieniu art. 16 pkt 32 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm., dalej: "p.w."), że na terenie, na którym planowane jest przedsięwzięcie, wyznaczono jednolitą część wód podziemnych przeznaczoną do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz obszar wrażliwy na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł komunalnych. Inwestycja planowana jest na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych numer [...] "[...] (część [...])". Z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych o których mowa w art. 57, art. 59 i art. 61 p.w. Organ II instancji opisał kwestie obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody (najbliżej położonym obszarem Natura 2000 znajdującym się w odległości ok. 1,7 km od terenu inwestycyjnego jest [...]), a także brak sprzeczności zamierzenia z zapisami uchwały nr XVIII/303/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2012 r., poz. 1193), w którym to obszarze chronionym znajduje się teren inwestycji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że nie występują obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, na obszarze objętym planowaną inwestycją i w bezpośrednim sąsiedztwie brak jest elementów o znaczeniu kulturowym, historycznym lub archeologicznym, planowana inwestycja nie będzie mieć wpływu na komfort życia mieszkańców, a na obszarze objętym planowaną inwestycją i w zasięgu jej oddziaływania nie występują obszary jezior, uzdrowisk i obszary ochrony uzdrowiskowej. Dalej organ II instancji szczegółowo opisał zagadnienia wód i obowiązujących dla nich celów środowiskowych, wód opadowych i roztopowych, zlewni wód powierzchniowych [...] do [...], kod: [...] oraz części wód podziemnych [...] o kodzie [...]. Kolejno organ II instancji wskazał, że odnośnie terenu przedmiotowej inwestycji rodzaj, cechy i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś., zasięg oddziaływania ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji inwestycji, a ze względu na charakter i lokalizację inwestycji nie zachodzi możliwość wystąpienia oddziaływań transgranicznych, nie przewiduje się także kumulacji oddziaływań. Odnośnie prawdopodobieństwa oddziaływania organ odwoławczy wskazał, że w decyzji I instancji przewidziano warunki wykorzystania terenu, z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ odwoławczy opisał ustalenia organu I instancji w zakresie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (14 punktów) i stwierdził, że tym samym przewidziana jest właściwa gwarancja zapewnienia ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dalej organ II instancji wskazał, odnosząc się do czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, że na etapie realizacji będzie ono krótkotrwałe i przemijalne; a na etapie eksploatacji o niewielkim nasileniu. Dodał, że w projekcie zastosowane będą rozwiązania ograniczające oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie stwierdził, że w ramach prowadzonej działalności nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Zasięg oddziaływania ma charakter lokalny, bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Wydanie decyzji nie jest uzależnione od zgody stron postępowania ani tym bardziej od ich oceny przydatności inwestycji dla okolic M. bądź istnienia już w tym rejonie innych skupów złomu. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Ocenie podlega inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegają ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nie środowiskowe) podlegające ocenie na etapie innych postępowań jako pozostające poza jego zakresem. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem wyłącznie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale organów wyspecjalizowanych, które potwierdziły informacje z KIP. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z KIP. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Co więcej wniosek strony (inwestora) określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nie może natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu I instancji wydana we wznowionym postępowaniu jest prawidłowa. Dodał, że krąg stron został ustalony w sprawie zgodnie z art. 74 ust. 3a u.u.o.ś., czego dowodzi dokument z k. 2 akt sprawy. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. i art. 81 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. poprzez brak zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 k.p.a., organ wskazał, że obwieszczenie o zakończeniu postępowania w tej sprawie zamieszczono zgodnie z wymogami prawa na tablicy ogłoszeń i w BIP Gminy M. w okresie od 23 sierpnia 2021 r. do 6 września 2021 r. Ani art. 49 K.p.a. ani art. 74 ust. 3 u.u.o.ś nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie w okresie wywieszenia obwieszczenia skarżący działający przez upoważnioną przez siebie mamę – H. D. (upoważnienie z 11 czerwca 2021 r., k. nr 181) zapoznał się 1 września 2021 r. z aktami sprawy i pozyskał zdjęcia akt. W odwołaniu skarżący podniósł też konkretne zarzuty do wydanej decyzji. M. D. wniósł na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 7 stycznia 2022 r. znak SKO.OŚ/4170/374/2021 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10, art. 49 i art. 81 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. polegające na utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy z uwagi na naruszenie przepisów przez organ I instancji, polegające na braku zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 k.p.a., a to wskutek braku zachowania przez organ I instancji jakiegokolwiek terminu, w którym strony postępowania miałyby możliwość zapoznania się zebranym materiałem dowodowym i wniesienia do niego uwag lub zastrzeżeń lub wypowiedzieć się w inny sposób co do niego, albowiem już w dniu następującym po upływie terminu publicznego obwieszczenia z 23 sierpnia 2021 r. (znak: lOŚ.6220.4.d.20/21) w sprawie zgromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, co nastąpiło 7 września 2021 r. (tj. po upływie 14 dni licząc od dnia obwieszczenia - 23 sierpnia 2021 r.), decyzja organu I instancji winna ulec uchyleniu w całości i sprawa winna zostać przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 2. art. 15 k.p.a., art. 127 k.p.a. i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.u.o.ś. lub art. 63 ust. 1 u.u.o.ś., a także art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.o.ś., art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.o.ś. oraz art. 84 ust. 1 u.u.o.ś., art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia, polegające na braku przeprowadzenia w jakimkolwiek zakresie szerszym niż dokonał tego organ I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego, a w miejsce tego ograniczenie się wyłącznie do analizy KIP oraz powtórzenie ustaleń opisanych w uzasadnieniu organu I instancji, a tym samym wadliwe przeprowadzenie kontroli decyzji organu I instancji w ramach postępowania odwoławczego, w tym: a. zaniechanie dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia, co inwestor rozumie pod określeniem "przerób złomu", a także czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, w szczególności czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, wskutek czego organ w wyniku wznowienia postępowania wydał pozytywną dla inwestora decyzję, podczas gdy powinien był uznać, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, względnie winien był nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem wydane przez organy opiniujące stanowiska nie są dla organu I instancji w tym zakresie wiążące, b. brak przekonującego i wyczerpującego wyjaśnienia, że przedmiotowe przedsięwzięcie wyłącznie potencjalnie może znacząco oddziaływać na środowisko, bez uwzględnienia innych bezpośrednio sąsiadujących przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziałują na środowisko, w tym zwłaszcza obwodnicy miasta M. oraz drogi [...], z których hałas w połączeniu z hałasem wywarzanym przez przedsięwzięcie inwestora, skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, co wymaga sporządzenia raportu i powiązania go z ustaleniami z raportów wykonanych dla powyższych inwestycji. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 13 czerwca 2022 r. Inwestor wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. w zakresie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie. Planowane przedsięwzięcie dotyczy bowiem inwestycji polegającej na zbieraniu, przerobie złomu, i jego skupie, segregacji, magazynowaniu złomu i odwozie kontenerami do odbiorców (hut). Podłoże pod kontenery, miejsca postojowe, waga, miejsce segregacji oraz drogi dojazdowe z placem manewrowym i miejsca parkingowe wykonane zostaną jako teren utwardzony. Miejsce przyjmowania złomu zostanie wykonane z betonu o odpowiedniej wytrzymałości z zastosowaniem dylatacji oraz niezbędnych warstw i izolacji pośrednich (od gruntu), tak aby ewentualny odciek nie przedostał się do gruntu. Rozładunek i segregacja (po zważeniu) odbywać się będą w północnej części planowanej działalności obok wagi i wiaty magazynowej. Magazynowanie złomu prowadzone będzie w środku działki po stronie zachodniej placu z ewentualnym zastosowaniem wiat. Parking zaplanowano po stronie północnej w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu i wyjazdu z drogi powiatowej. Miejsce na kontenery zaplanowano w części południowo zachodniej, a miejsce na samochody i sprzęt obsługujący zakład w części zachodniej pomiędzy składowiskiem złomu i miejscem na kontenery. W planowanym przedsięwzięciu przewiduje się wyłączenie powierzchni biologicznie czynnej do 55% powierzchni działki. Zdaniem Sądu, organ II instancji trafnie wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję stanowi obecnie teren biologicznie czynny, użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy. W związku z planowaną inwestycją nie będzie przeprowadzona wycinka drzew i krzewów. Sąd I instancji uznał, że z uwagi na charakter oddziaływań, kumulacja oddziaływań z innymi przedsięwzięciami nie występuje w takim zakresie, by uzasadniać stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu kwestia wzajemnych oddziaływań innych inwestycji została w przedmiotowej sprawie zbadana przez organy obu instancji, jak i w ramach opinii wydanych przez organy współdziałające. Kumulacji oddziaływań z różnych inwestycji w stopniu uzasadniającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono i powyższą konstatację przekonywująco uzasadniono. Sąd zwrócił uwagę, że kumulacja oddziaływań, a zwłaszcza hałasu, zachodzi w jakimś zakresie przy prawie każdej działalności gospodarczej, co więcej w ogóle przy większości rodzajów jakiejkolwiek aktywności ludzkiej na danym obszarze. Zatem duże inwestycje drogowe realizowane w sąsiedztwie nieruchomości zarówno skarżącego, jak i inwestora, co do których nie budziła wątpliwości konieczność sporządzania raportu i dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, spotykają się z niezadowoleniem skarżącego, który ma na swojej nieruchomości budynek mieszkalny. W ocenie Sądu, takie usytuowanie nie może jednak skutkować automatyczną oceną, że wobec istotnego hałasu generowanego przez planowane i realizowane drogi, każde zamierzenie inwestycyjne w sąsiedztwie tych dróg i zabudowań mieszkalnych, które generuje w pewnym stopniu własny hałas, będzie musiało być uznane za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i objęte obowiązkiem sporządzenia raportu. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że hałas na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą powodować źródła komunikacyjne (pojazdy transportowe, ładowarka), załadunek złomu oraz cięcie złomu. Firma będzie zbierać złom w ilości ok. 20 000 Mg/rok. Natężenie ruchu szacuje się na 100 przejazdów / 8 godzin pracy dla samochodów 3,5 t. Źródła instalacyjne będą stanowić rozładunek odpadów oraz cięcie metalu. Analizę akustyczną wykonano za pomocą oprogramowania SON2. Dopuszczona będzie praca urządzeń technologicznych wyłącznie w porze dziennej. W celu oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny wyznaczono poziom hałasu w porze dnia w punktach obliczeniowych zlokalizowanych na wysokości istniejącej zabudowy chronionej akustycznie. Prognozowany poziom hałasu, emitowanego do środowiska z terenu zakładu, o wartości 50/55 dB w porze dnia nie obejmuje swoim zasięgiem terenów chronionych akustycznie. W ocenie Sądu I instancji, przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Emisja niezorganizowana towarzysząca pracom budowlano-montażowym i transportowym będzie ograniczona do terenu inwestycji. W okresie codziennej eksploatacji zakład będzie oddziaływał na powietrze w zakresie emisji pyłu oraz substancji chemicznych (tlenki azotu, tlenek węgla i tlenki siarki). Z uwagi na założenia i sumaryczną wielkość emisji nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natężenie ruchu samochodowego związanego z inwestycją oraz sposób organizacji inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko, ani zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, ani też wystąpienia ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych. Analiza akustyczna (propagacji hałasu), w tym rozkład izofon, przedłożone przez inwestora (k. 157-169 akt adm.), zweryfikowane przez wykwalifikowane, specjalistyczne organy ochrony środowiska, prowadzić musi do stwierdzenia, że prawidłowo ustalono w sprawie brak wymagania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sąd I instancji stwierdził, że wprawdzie opinie organów uzgadniających nie wiążą organu wydającego decyzję środowiskową, to w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, również w związku z przedsięwzięciami sąsiadującymi, zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.u.o.ś. Zdaniem Sądu I instancji, organy dokonały wystarczającej oceny istniejących i planowanych w sąsiedztwie przedsięwzięć, oceniając jakie jest lub będzie oddziaływanie przedsięwzięć sąsiadujących i jak wyglądać będzie kumulacja tych oddziaływań z oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Z uzasadnienia rozważań organów w tym zakresie wynika przekonująco, że poziomy hałasu ustalone w KIP w odniesieniu do emisji przedsięwzięć obwodnicy M. oraz drogi [...] – nie powodują kumulacji uzasadniającej przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji wykazały wystarczający w sprawie krytycyzm co do podanej przez inwestora w KIP treści. Organy pozytywnie zweryfikowały zgodność KIP z wymogami określonym w art. 3 ust. 1 pkt 5 i innych przepisach u.u.o.ś. Odnosząc się natomiast do postawionej przez skarżącego tezy, że organy nie wyjaśniły co inwestor rozumie pod pojęciem "przerób złomu", a także czy Inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, a w szczególności, czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, Sąd podkreślił, że trafnie wskazał organ odwoławczy, iż postępowanie zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy ocenie, czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale wyspecjalizowanych organów, które weryfikują informacje zawarte w KIP. Innymi słowy zakres postępowania wyznaczany jest przez rzeczywiste zamiary inwestora uzewnętrznione w przedstawianej przez niego dokumentacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zdaniem Sądu brak jest zarówno podstaw prawnych jak i faktycznych do zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, jak chciałby tego skarżący, że zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z KIP. Zdaniem Sądu słusznie wskazał organ odwoławczy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek inwestora określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a zatem jednocześnie zakres ten determinuje. Sąd stwierdził, że słusznie organy w niniejszej sprawie dokonały oceny wpływu na środowisko opisanych w dokumentacji przedsięwzięcia przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów o wskazanych w decyzji kodach. Zdaniem Sadu powyższy katalog, który wiąże inwestora, słusznie uznano za wykluczający możliwość prowadzenia w ramach eksploatacji przedsięwzięcia stacji demontażu pojazdów. W ramach takiego procesu musiałyby bowiem powstawać odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) lub też o kodzie 06 01 06 (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów). Zatem słusznie uznał organ II instancji, że na podstawie kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji i KIP wykluczona jest realizacja i prowadzenie jednego z przedsięwzięć z § 2 ust. 1 pkt 42 i 43 rozporządzenia, zaś zamierzona przez inwestora działalność (zbieranie, przerób i skup złomu wraz z jego segregacją i sprzedażą) nie mieści się w kategorii wskazanych czynności demontażu lub przetwarzania pojazdu. Odnosząc się do § 2 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia – strzępiarki złomu Sąd stwierdził, że brak jest w dokumentacji zamiaru używania tego rodzaju sprzętu przez inwestora. Celem rozdrobnienia odpadów ma on zamiar natomiast używać ręcznej segregacji, a w ramach procesu przetwarzania odpadów R12 również koparki przeładunkowej, prasonożyc spalinowych, pił tarczowych do metali, wózków widłowych i palników na propan-butan. Postulowanie przez skarżącego zamiaru użycia strzępiarki przez inwestora należy uznać w realiach niniejszej sprawy za nie poparte dowodami hipotetyczne spekulacje. Sąd stwierdził, że nie było podstaw do uznania przedmiotowego przedsięwzięcia za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 42-44 rozporządzenia). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez brak zapewnienia stronom możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 k.p.a., Sąd wskazał, że błędnie organ II instancji uznał, że art. 49 k.p.a. ani art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. Przeciwnie, mając na uwadze regulację zawartą w art. 10 k.p.a., należy uznać, że nawet strona zapoznająca się z treścią obwieszczenia w ostatnim jego dniu, winna mieć zapewniony rozsądny termin umożliwiający wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie wydanie decyzji jeden dzień po upływie 14-dniowego terminu obwieszczenia, takiego rozsądnego terminu nie zapewnia. Sąd stwierdził, że rację ma skarżący, że dla stwierdzenia powyższego uchybienia nie ma znaczenia to, czy przed upływem tych 14 dni strona powzięła wiedzę o decyzji lub innej czynności organu, a także czy w tym okresie strona uzyskała dostęp do akt postępowania. Jednak zauważyć trzeba, że okoliczności te mają znaczenie dla oceny, czy naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę, że skarżący miał dostęp do akt, złożył skutecznie odwołanie, a przy tym ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie powołał się na jakiekolwiek czynności czy wnioski dowodowe, których wcześniejsze pominięcie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, wskazane uchybienie organu I instancji nie może skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie można za takie wnioski dowodowe uznać przedłożonych ze skargą wydruków fotografii wykonanych na terenie aktualnie prowadzonego przez inwestora skupu złomu przy ul. [...] w M., a także strony internetowej inwestora. Widoczne na tych zdjęciach jako złom poszczególne części samochodów nie dowodzą w żadnym razie jakiego rodzaju działalność inwestor będzie prowadził na działce nr [...]. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej: "p.u.s.a."), art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz z art. 10 k.p.a., art. 49 k.p.a. i art. 81 k.p.a. oraz w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.o.ś. polegające na przeprowadzeniu przez Sąd I instancji w sposób niewłaściwy kontroli działalności administracji publicznej, w wyniku czego Sąd I instancji uznał, że pomimo stwierdzonego uchybienia na etapie postępowania przed organem administracji publicznej I instancji nie wystąpiły przesłanki do uchylenia przez organ II instancji decyzji Burmistrza z 7 września 2021 r., w związku z czym skarga została oddalona w całości przez Sąd I instancji, 2. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., art. 127 k.p.a. i art. 140 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., prowadzące do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 i art. 85 u.o.o.ś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), polegające na niewłaściwym przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej, w wyniku czego Sąd I instancji ocenił, że SKO zasadnie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza, opierając się wyłącznie na informacjach zawartych w dostarczonej przez inwestora KIP pomimo zaniechania przez organy administracji publicznej obu instancji: a. dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia, co inwestor rozumie pod określeniem "przerób złomu" oraz "rozdrabnianie złomu", a także czy inwestor przewiduje demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, w szczególności czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, wskutek czego organy administracji publicznej przedwcześnie uznały, że Przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem wyłącznie mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, b. przekonującego i wyczerpującego wyjaśnienia, czy przedsięwzięcie będzie wyłącznie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy uwzględnieniu innych bezpośrednio sąsiadujących przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziałują na środowisko, w tym zwłaszcza obwodnicy miasta M. oraz drogi [...], z których hałas w połączeniu z hałasem wywarzanym przez przedsięwzięcie inwestora, skutkował będzie znaczącym oddziaływaniem na środowisko, co wymaga sporządzenia raportu i powiązania go z ustaleniami z raportów wykonanych dla powyższych inwestycji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w taki sposób, że uchyla się w całości zaskarżoną decyzję SKO z 7 stycznia 2022 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza z 7 września 2021 r., oraz orzeka się o zasądzeniu na rzecz skarżącego od SKO kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o zasądzenie na kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Pismem z 5 grudnia 2022 r. Inwestor złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 193 p.p.s.a wniósł o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci wydruku artykułu z Dziennika Polskiego dot. Gminy M. z 14 lutego 2022 r., dotyczącego zmiany Studium Uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego celem wykazania, że przedsięwzięcie inwestora nie będzie jedynym w Rejonie [...] i braku podstaw do wniosku skarżącego o przeprowadzenie czynności zinwentaryzowania istniejących i planowanych przedsięwzięć, zbadanie jakie będą miały hipotetycznie odziaływanie na sąsiadujące działki, a także określenie jak to kumulacyjnie będzie oddziaływać na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 p.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 2. Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Zwrócić należy uwagę, że sposób sformułowania zarzutów zawarty w skardze kasacyjnej jest nieczytelny. Skarżący kasacyjnie łączy bowiem "naruszenie przepisów postępowania prowadzące do naruszenia przepisów prawa materialnego" co czyni zarzuty skargi kasacyjnej trudne zinterpretowania. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie stanowią wyłącznie polemikę z uzasadnieniem WSA w Krakowie i nie zawierają żadnych nowych treści uzasadniających uchylenie wyroku Sądu I instancji. W związku z tak ujętymi zarzutami skargi kasacyjnej, zdaniem NSA, można odnieść się do nich w sposób łączny. Zdaniem NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie kontrolowany akt został wydany przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, w postępowaniu przeprowadzonym bez istotnych wad procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji uchylającą (po przeprowadzeniu postępowania wznowionego na wniosek skarżącego) decyzję organu I instancji z 25 października 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nakładającą dodatkowe uwarunkowania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji zawarte w uzasadnieniu decyzji punkt 2, wskazującą, że charakterystykę przedsięwzięcia zawiera załącznik nr 1 do decyzji, a także stwierdzającą brak wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko (tj. nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju postępowania). Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przede wszystkim art. 84 u.u.o.ś. i art. 85 u.u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia. Decyzje te zostały wydane po wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Istota sprawy sprowadzała się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy wskazane przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie środowiskowe prowadzone jest właśnie po to, by uwzględnić wszelki potencjalnie negatywny wpływ zamierzonej inwestycji na środowisko i przewidzieć konieczne działania zabezpieczające i kompensacyjne, które to rozwiązania winny być następnie uwzględnione m.in. w decyzji lokalizacyjnej. Stwierdzenie w ostatecznej decyzji środowiskowej braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (art. 84 u.u.o.ś.) oznacza, iż planowane zamierzenie nie będzie oddziaływało na środowisko w sposób prowadzący do przekroczenia przyjętych normatywnie standardów jego ochrony (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 807/16). Kluczową w tym zakresie okolicznością jest m.in. ustalenie, czy przedmiotowe zamierzenie jest "przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (jak twierdzi skarżący), czy też jest jedynie "przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (jak ustaliły organy i potwierdził Sąd I instancji). Innymi słowy spór toczył się o to, czy niewątpliwie konieczne w niniejszej sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wiązać się musi z procedurą przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), czy zasadne może jest przeprowadzenie procedury uproszczonej. Istotne w sprawie było również to, że: - dla terenu projektowanej inwestycji gromadzenia i przetwarzania odpadów metalowych nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; - powierzchnia ewidencyjna działki należącej do inwestora wynosi 1,34 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona pod inwestycję wyniesie ok. 0,70 ha; - obszar przeznaczony pod inwestycję stanowi aktualnie teren biologicznie czynny użytkowany rolniczo, wolny od zabudowy; w planowanym przedsięwzięciu przewiduje się wyłączenie powierzchni biologicznie czynnej do 55% powierzchni działki; - w związku z planowaną inwestycją nie będzie prowadzona wycinka drzew i krzewów; - sama projektowana inwestycja dotyczy działalności w zakresie zbierania, przerobu, skupu, segregacji i sprzedaży złomu (szacunkowa zdolność produkcyjna ok. 50 ton złomu/dobę) na dz. nr [...], położonej około 63 m od zabudowanej budynkiem mieszkalnym dz. nr [...] będącej współwłasnością skarżącego; - w niniejszej sprawie organy uzgadniające stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko; dodatkowo wskazano warunki realizacji przedsięwzięcia do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (warunki te zostały transponowane w całości do punktu 2 uzasadnienia decyzji I instancji). 3. W ocenie NSA, zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze - skarżący powołuje się na przeprowadzenie przez Sąd I instancji w sposób niewłaściwy kontroli działalności administracji publicznej, w wyniku czego Sąd ten uznał, że pomimo stwierdzonego uchybienia na etapie przed organem administracji publicznej I Instancji nie wystąpiły przesłanki do uchylenia przez organ II instancji decyzji Burmistrza Gminy i Miasta M. z 7 września 2021 r. wydanej dla przedsięwzięcia "Zbieranie, przerób i skup złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedaż na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], Gmina M.". Skarżący twierdzi, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ I instancji w ogóle prowadził rozpoznanie, co inwestor rozumiał pod określeniem "przerób złomu" i w jaki sposób ów złom zamierza przerabiać, jak rodzaj złomu będzie przerabiany, a także jakimi maszynami i narzędziami będzie on przerabiany. Skarżący dodatkowo wskazał, że skoro to określenie nie zostało jednoznacznie wyjaśnione przez organy obu instancji to z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że w mającym powstać złomowisku będą złomowane również pojazdy wycofane z eksploatacji. Twierdzenie skarżącego jest wyłącznie swoistym domniemaniem, gdyż przerób i rozdrabnianie złomu nie polega na zmianie stanu chemicznego ani zmiany kodu w myśl u.o. i nie jest to jego "przetwarzanie". Sąd I instancji słusznie wskazał, że skarżący niezasadnie zarzucił organom administracji brak wyjaśnienia tego, co inwestor rozumie pod pojęciem "przerób złomu", a także czy przewiduje on demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz inne ich przetwarzanie, a w szczególności, czy inwestor przewiduje zastosowanie strzępiarki złomu, gdyż zostało to wyjaśnione, że postępowanie zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy ocenie, czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przedmiotem właśnie tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i KIP składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale wyspecjalizowanych organów, które weryfikują informacje zawarte w KIP. Natomiast zakres postępowania wyznaczany jest przez rzeczywiste zamiary inwestora, gdyż to on określa w jaki sposób będzie prowadził działalność. Nie decyduje o tym organ administracji, skarżący czy nawet osoby, które miałyby przeprowadzać ewentualny raport środowiskowy. To inwestor podaje, że w danym czasie złom będzie przenoszony z miejsca na miejsce i ile razy dziennie, że będzie przyjmował określoną ilość kontenerów złomu, natomiast zadaniem akredytowanego laboratorium jest analiza tego co podaje inwestor i czy będzie to zgodne z wytycznymi. Skarżący nie zgadza się z wynikami niezależnego laboratorium posiadającego wszelkie niezbędne akredytacje nie odwołując się do żadnych rzetelnych informacji czy danych, które mogłyby podważyć walor wiarygodności takiej weryfikacji. Po drugie - bezzasadne są również twierdzenia skarżącego odnoszące się do informacji zawartych w KIP, wskazujące że skoro jest to "dokument prywatny" to został wydany w interesie inwestora bez rzeczywistej analizy zawartych tam informacji. To organy w niniejszej sprawie pozytywnie zweryfikowały zgodność KIP z wymogami określonym w art. 3 ust. 1 pkt 5 i innych przepisach u.u.o.ś. Dodatkowo należy wskazać, że podważenie ustaleń wynikających z KIP (wraz z jej uzupełnieniami) mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1672/22). Po trzecie – prawidłowo wskazał Sąd I instancji, że brak jest zarówno podstaw faktycznych, jak i prawnych do zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, że zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z KIP. To przecież inwestorowi zależy najbardziej, aby przeprowadzenie całego procesu i wniosku było zgodne z przepisami, gdyż od momentu dzierżawy nieruchomości może zarabiać pieniądze i utrzymać miejsca pracy. W jego interesie nie jest zatem ponoszenie negatywnych konsekwencji za niestosowanie się do wskazanych wytycznych. Potencjalna próba realizacji inwestycji w szerszym zakresie niż objętym zaskarżoną decyzją może być uznana za nielegalną i prawdopodobnie nie zostanie zaakceptowana na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Po czwarte – w niniejszej sprawie Sąd prawidłowo wskazał, że postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia i to wniosek inwestora określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a zatem jednocześnie zakres ten determinuje. Chybione są również zarzuty skarżącego odnoszące się do posiadania w aktualnym miejscu prowadzenia działalności przez uczestnika samochodów przeznaczonych do kasacji, gdyż uczestnik nie posiada stacji demontażowej, a jedynie na mocy współpracy ze stacjami demontażowymi otrzymuje już karoserie pojazdów po demontażu, na potwierdzenie czego otrzymuje wszelkie dokumenty i faktury zakupu. Odnosi się to również do kodów w jakich zakwalifikowana jest działalność uczestnika, co również słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu. Aby prowadzić przedsięwzięcie w postaci stacji "demontażu" inwestor musiałby uzyskać kod "odpadów niebezpiecznych". Po piąte – argumenty skarżącego kasacyjnie wskazując na faktyczne używanie przez uczestnika strzępiarki nie wynikają z materiałów zebranych w trakcie postępowania administracyjnego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku prawidłowo uznał takie twierdzenia za "niepoparte dowodami teoretycznymi spekulacjami" (s. 37 uzasadnienia). Po szóste - skarżący powołuje się również na "kumulację oddziaływań" z innymi przedsięwzięciami, pomijając jednak to, że kwestie te wyjaśniało uzupełnienie KIP przedłożone 28 maja 2021 r. przez inwestora, gdzie wykazano, że kumulacja taka nie będzie występować. W praktyce skarżący obawia się hałasu z drogi [...] i złomowiska przy czym jak wynika z raportu KIP hałas z drogi [...] będzie znacząco wyższy aniżeli hałas ze złomowiska, który to hałas będzie generowany tylko w porze dziennej (w godzinach pracy). Skarżący zarzuca, że w uzasadnieniu WSA nie podano "(...) jakie poziomy hałasu ustalone zostały dla przedsięwzięć obejmujących obwodnicę M. oraz drogę [...]- kto wykonał tę analizę, jakie są jej wyniki?" oraz "(...)w jaki sposób zbadana została kumulacja hałasu z tych dróg z przewidywanym hałasem generowanym przez Przedsięwzięcie - kto dokonał analizy, jakie są jej wyniki". Przypomnieć trzeba, że wskazane problemy nie były przedmiotem niniejszego postępowania. Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił i opisał szczegółowo lokalizację działki inwestycyjnej. Po siódme – niezrozumiały jest także postulat skarżącego, jakoby w niniejszej sprawie przeprowadzić należało czynności zinwentaryzowania istniejących i planowanych przedsięwzięć, zbadać jakie będą miały hipotetycznie odziaływanie na sąsiadujące działki, a do tego określić jak to kumulacyjnie będzie oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie to inwestor ponosi pełną odpowiedzialność za prowadzoną działalność i jeżeli nie będzie stosował się do ustalonych założeń, to poniesie negatywne konsekwencje. Po ósme – z akt sprawy wynika, że działka inwestora ma powierzchnię 1,349 ha a granica działki inwestora od działki skarżącego wynosi 63 m zaś pryzmy złomu będą składowane w odległości 180 m od działki skarżącego (rzeczywisty przerób będzie miał miejsce w odległości około 200 m). Zatem takie usytuowanie działalności przedsięwzięcia również w dużej mierze ogranicza oddziaływanie na działkę skarżącego, a także wysokość generowanego hałasu. Po dziewiąte – Sąd I instancji prawidłowo również wskazał, że błędnie organ II instancji uznał, że art. 49 k.p.a. ani art. 74 ust. 3 u.u.o.ś nie przewidują konieczności upływu dodatkowego terminu pomiędzy dniem, do którego obwieszczenie było wywieszone a dniem wydania decyzji. Przeciwnie, mając na uwadze regulację zawartą w art. 10 k.p.a., należy uznać, że nawet strona zapoznająca się z treścią obwieszczenia w ostatnim jego dniu, winna mieć zapewniony rozsądny termin umożliwiający wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie wydanie decyzji jeden dzień po upływie 14-dniowego terminu obwieszczenia, takiego rozsądnego terminu nie zapewnia. Sąd wskazał, że ma rację skarżący, że dla stwierdzenia powyższego uchybienia nie ma znaczenia to, czy przed upływem tych 14 dni strona powzięła wiedzę o decyzji lub innej czynności organu, a także czy w tym okresie strona uzyskała dostęp do akt postępowania. Jednocześnie Sąd wskazał, że okoliczności te mają znaczenie dla oceny, czy naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wskazał, że skarżący miał dostęp do akt, złożył skutecznie odwołanie, a przy tym ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie powołał się na jakiekolwiek czynności czy wnioski dowodowe, których wcześniejsze pominięcie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zatem w ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że opisywane uchybienie organu I instancji nie mogło skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 4. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie nie było takich uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zasadnie przyjął Sąd I instancji, że takich wad i uchybień decyzja nie zawierała. 5. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. tak wniesioną skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.