III OSK 2841/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 103/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 listopada 2021 r. nr SKO.OS/41.9/645/2021/14689/AK w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 103/22 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 listopada 2021 r. nr SKO.OS/41.9/645/2021/14689/AK w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej w skrócie: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia 18 listopada 2021 r. nr SKO.OS/41.9/645/2021/ 14689/AK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "skarżąca" lub "Spółka"): 1) uchyliło pkt II, III i IV decyzji Starosty [...] z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr WOŚ.6241.1.2020 i orzekło: - w pkt II: "Zobowiązuję prowadzącego instalację do ograniczenia transmisji hałasu z urządzeń instalacji myjni samochodowej samoobsługowej zlokalizowanej w [...] na terenie nieruchomości o numerze działki [...], obręb [...], poprzez zastosowanie bariery akustycznej zlokalizowanej na terenie nieruchomości, na której prowadzona jest przedmiotowa działalność, skutecznie ograniczającej energię akustyczną na drogach jej przenoszenia w kierunku nieruchomości chronionych akustycznie, a stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (nieruchomości o numerach działek [...], obręb [...]), w terminie do dnia 30 kwietnia 2022 r."; - w pkt III: "Zobowiązuję prowadzącego instalację do przeprowadzenia jednorazowego pomiaru hałasu w środowisku w terminie 14 dni od dnia zastosowania bariery akustycznej i przedłożenia wyników pomiarów Staroście Wodzisławskiemu w terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia pomiaru. Pomiar należy wykonać zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1710)"; - w pkt IV: "Zobowiązuję prowadzącego instalację do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu zgodnie z wytycznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1710)"; 2) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta [...] decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r. określił dopuszczalne poziomy hałasu pochodzącego z instalacji myjni samochodowej samoobsługowej zlokalizowanej w [...] na terenie nieruchomości o numerze działki [...], obręb [...], prowadzonej przez Spółkę. Wskazał, że poziomy hałasu poza zakładem dla terenów faktycznie zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie mogą przekraczać: 1) LAeq D 50 dB – określony jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200); 2) LAeq N 40 dB - określony jako równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600). Organ zobowiązał prowadzącego instalację do ograniczenia transmisji hałasu z urządzeń instalacji myjni samochodowej samoobsługowej zlokalizowanej w [...] na terenie działki nr [...], obręb [...], poprzez zastosowanie bariery akustycznej zlokalizowanej na terenie nieruchomości, na której prowadzona jest przedmiotowa działalność, skutecznie ograniczającej energię akustyczną na drogach jej przenoszenia w kierunku nieruchomości chronionych akustycznie, a stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (nieruchomości o numerach działek [...], obręb [...]), w terminie do dnia 30 listopada 2021 r. Ponadto zobowiązał prowadzącego instalację do przeprowadzenia jednorazowego pomiaru hałasu w środowisku w terminie 14 dni od dnia zastosowania bariery akustycznej i przedłożenia wyników pomiarów Staroście Wodzisławskiemu w terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia pomiaru. Wskazał jednocześnie, że pomiar należy wykonać zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej w skrócie: "p.o.ś.") oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2286 ze zm.). Ponadto organ zobowiązał prowadzącego instalację do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu zgodnie z wytycznymi wynikającymi z powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, teren myjni samochodowej, tj. działka nr [...], objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przejętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 24 stycznia 2008 r. nr XVII/138/08 (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2008 r. Nr 77, poz. 1689). Jak ustalono, działka ta znajduje się w strefie zabudowy usługowej (oznaczonej jako 3U). Stwierdzono ponadto, że w bezpośrednim sąsiedztwie tej nieruchomości znajdują się działki objęte ochroną akustyczną, tj. działki o nr [...], które zgodnie z miejscowym planem zlokalizowane są w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonej jako 3MN). Następnie Kolegium w pełni zaaprobowało stanowisko wyrażone przez Starostę. Zasygnalizowało przy tym, że nie podziela zarzutu Spółki co do nieprawidłowości pomiarów, co spowodowane miałoby być nieuwzględnieniem przy ich przeprowadzaniu faktu odbywania się ruchu kołowego pojazdów, który nie jest związany z usługami myjni. Kolegium podniosło w tym względzie, że akredytowana jednostka, dokonując badań poziomu hałasu ustaliła jego wartość po korekcji tła akustycznego, a także z uwzględnieniem jego niepewności. W kwestii przyczyn częściowego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, Kolegium wyjaśniło, że termin realizacji obowiązku z pkt II wymagał zmiany z powodu niemożności jego dochowania, a wyznaczając nowy termin uwzględniono okoliczność zbliżającej się zimy, kiedy to utrudnione jest wykonywanie prac w terenie. W zakresie natomiast pkt III i IV wskazano na zmianę przepisów stanowiących podstawę określonych w nich obowiązków. Otóż z dniem 20 września 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1710, dalej w skrócie: "rozporządzenie"), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2286 ze zm.). W wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze Spółka zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. oraz p.o.ś. poprzez przyjęcie, że myjnia samochodowa samoobsługowa, zlokalizowana w [...] na działce nr [...], emituje hałas przekraczający dopuszczalne poziomy hałasu. W motywach skargi podniesiono, że na terenie działki nr [...]znajduje się myjnia oraz droga wewnętrzna, której wyjazdy skierowane są na ul. [...] oraz ul. [...], co umożliwia klientom dostęp do usługi z obu ulic. Jednak droga ta jest wykorzystywana również przez kierowców, którzy skracają sobie przejazd z ul. [...] do ul. [...]. Tymczasem sprawozdanie nie zawiera oddzielenia źródła hałasu emitowanego przez myjnię od hałasu emitowanego przez pojazdy przemieszczające się drogą wewnętrzną posadowioną na przedmiotowej działce, których ruch nie jest związany z działalnością myjni. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że w świetle art. 112 p.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 p.o.ś.). Ustalając przeznaczenie terenu należy mieć na względzie zasady wyrażone w art. 114 ust. 1 i art. 115 p.o.ś. Oceny rodzaju terenu dokonuje się przede wszystkim w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Nie ulega wątpliwości, że działka nr [...], na której zlokalizowana jest myjnia samochodowa, jak również działki nr [...], zamieszkiwane przez uczestników postępowania, objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem ten akt prawa miejscowego ma decydujące znaczenie dla ustalenia przeznaczenia terenu. Wyrys i wypis z tego planu (pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 11 sierpnia 2020 r.) pozwala na przyjęcie, że myjnia znajduje się w obszarze zabudowy usługowej (3U), a pozostałe dwie działki to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wspomniane działki zabudowy mieszkaniowej objęte są więc ochroną akustyczną. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla tego rodzaju terenów nie może przekroczyć 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocnej. Ponadto, poziomy hałasu mają być dotrzymane na całym terenie, dla którego określona została norma. Oznacza to, że ochroną są objęte nie tyle budynki danego rodzaju, co cały teren, do którego odnosi się norma. Dlatego też hałas nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów w żadnym punkcie terenu objętego ochroną akustyczną. W ramach przeprowadzonego badania dokonano pomiaru poziomu hałasu w dwóch punktach, zlokalizowanych na terenie każdej z wyżej wymienionych działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Punkty pomiarowe zostały ulokowane w odległości ok. 13 m od instalacji. W obu przypadkach wskazano, że pomiędzy myjnią a obiektem chronionym akustycznie występują przegrody akustyczne w postaci infrastruktury instalacji oraz płotu o wysokości ok. 2 m. Wyniki pomiaru dowiodły, że funkcjonująca myjnia samochodowa negatywnie oddziałuje na tereny objęte ochroną akustyczną: norma dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej została przekroczona w znacznym stopniu zarówno dla pory nocnej, jak i dziennej. Według danych zawartych w sprawozdaniu z badań nr TLS-179/05/2021 wartości te wyniosły: – dla punktu pomiarowego zlokalizowanego na działce nr 330/9 (P1) - dla pory dziennej – LAeq D 62,5 dB, a dla pory nocnej - LAeq N 61,6 dB; – dla punktu pomiarowego położonego na działce nr 380/9 (P2) - dla pory dziennej – LAeq D 61,3 dB, a dla pory nocnej - LAeq N 60,1 dB. WSA w Gliwicach wskazał, iż wykonawca powierzonych mu czynności, jak tego wymaga załącznik nr 7 do rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (obowiązującego w dacie pomiarów), dokonał ustalenia tła akustycznego przed, jak również po pomiarze. W myśl wspomnianego aktu wykonawczego takie podejście jest optymalnym rozwiązaniem dla określenia rzeczywistego hałasu emitowanego przez dane źródło. W ocenie Sądu pierwszej instancji brak było podstaw do zastosowania w niniejszym przypadku art. 115a ust. 2 p.o.ś., który stanowi, że jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie wydaje się. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie wartości hałasu emitowanego przez instalację samoobsługowej myjni samochodowej, a zatem poza zakresem badanej sprawy jest kwestia eksploatacji drogi, w tym drogi położonej równolegle do ul. [...], od której oddzielona jest pasem zieleni i chodnikiem, a z której jest bezpośredni wjazd na teren myjni. Podkreślenia wymaga, że Spółka, mówiąc o "drodze wewnętrznej", najprawdopodobniej ma na myśli możliwość przejazdu przez działkę nr [...]. Jednak trudno w takim przypadku mówić o drodze wewnętrznej, która w żaden sposób nie została wydzielona z przestrzeni działki, a jej teren służy klientom korzystającym z urządzeń na niej zlokalizowanym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła Spółka. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła: I) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 115a ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm., dalej w skrócie: "u.d.p."), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie stanowi drogi w rozumieniu art. 115a ust. 2 p.o.ś. pas powierzchni ziemskiej wykorzystywany do ruchu lub postoju pojazdów, o ile: a) pas ten "nie został w żaden sposób wydzielony z przestrzeni działki"; b) pas ten jest wykorzystywany w celu dojazdu przez kierowców do urządzeń przedsiębiorcy świadczącego usługi; c) pas ten jest "marginalnie" wykorzystywany przez osoby inne, niż te oznaczone powyżej w pkt ii, podczas gdy droga w rozumieniu art. 115a ust. 2 p.o.ś. stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym; II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że: a) niewielka jest intensywność eksploatacji działki ewidencyjnej o nr [...], obręb [...], przez osoby niezamierzające wykorzystywać myjni samochodowej samoobsługowej posadowionej na tejże nieruchomości, a więc osoby wykorzystujące tę działkę jako drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] w [...]; b) pas drogowy posadowiony na działce ewidencyjnej o nr: [...], obręb [...], wykorzystywany do przemieszczania się po nim kierujących pojazdami, nie został wyodrębniony w jakikolwiek sposób, - pomimo, że brak jest podstaw uzasadniających to twierdzenie, 2) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie zarzutu o nr I.b skargi na decyzję wydaną przez Kolegium w dniu 6 października 2021 r. w sprawie oznaczonej jako: SKO.OS/41.9/645/2021/14689, w zakresie ustalenia, czy słuszne jest poczynione przez organ w w/w decyzji – implicite – założenie, że w skład zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś wchodzi zarówno przedmiotowa myjnia, jak i pas posadowiony na działce ewidencyjnej o nr [...], obręb [...], ponieważ stanowią one "całość gospodarczą". Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, który podnosi, między w innymi, błąd wykładni przepisu art. 4 pkt 2 u.d.p., wskazać należy, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, ani nawet go nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Czyniło to stawiany zarzut w aspekcie błędnej wykładni tego przepisu chybionym. Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 p.o.ś.). W ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 115a p.o.ś., oprócz ustalenia poziomu hałasu emitowanego poza teren zakładu, ustala się również rodzaj terenu, który sąsiaduje z zakładem. Od charakteru zabudowy uzależniona jest bowiem norma dopuszczalnego hałasu. Ustalenie przeznaczenia terenu jest dokonywane na podstawie zasad wyrażonych w art. 114 ust. 1 i art. 115 p.o.ś. – oceny rodzaju terenu dokonuje się przede wszystkim w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że obszar należący do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś., znajdujący się w sąsiedztwie zakładu skarżącej kasacyjnie Spółki, to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Działki zabudowy mieszkaniowej objęte są zatem ochroną akustyczną. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla tego rodzaju terenów nie może przekroczyć 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocnej. Zauważyć należy, że poziomy hałasu mają być dotrzymane na całym terenie, dla którego określona został norma. Oznacza to, że ochroną są objęte nie tyle budynki danego rodzaju, co cały teren, do którego odnosi się norma. Dlatego też hałas nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów w żadnym punkcie terenu objętego ochroną akustyczną. Wyniki pomiaru dowiodły, że funkcjonujący zakład negatywnie oddziałuje na tereny objęte ochroną akustyczną, a norma dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej została przekroczona w znacznym stopniu zarówno dla pory nocnej, jak i dziennej. Według danych wynikających z akt, punkty pomiarowe zostały ulokowane w odległości ok. 13 m od instalacji. W obu przypadkach wskazano, że pomiędzy myjnią a obiektem chronionym akustycznie występują przegrody akustyczne w postaci infrastruktury instalacji oraz płotu o wysokości ok. 2 m. Wyniki pomiaru dowiodły, że funkcjonująca myjnia samochodowa negatywnie oddziałuje na tereny objęte ochroną akustyczną – norma dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej została przekroczona w znacznym stopniu zarówno dla pory nocnej, jak i dziennej. Według danych zawartych w sprawozdaniu z badań nr TLS-179/05/2021 wartości te wyniosły: – dla punktu pomiarowego zlokalizowanego na działce nr 330/9 (P1) - dla pory dziennej – LAeq D 62,5 dB, a dla pory nocnej - LAeq N 61,6 dB; – dla punktu pomiarowego położonego na działce nr 380/9 (P2) - dla pory dziennej – LAeq D 61,3 dB, a dla pory nocnej - LAeq N 60,1 dB. Niezależnie więc od wadliwości formalnej sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Niewątpliwie bowiem przedmiotem oceny organów i Sądu pierwszej instancji było oddziaływanie akustyczne zakładu skarżącej, a nie hałas związany z eksploatacją dróg w rozumieniu art. 115a ust. 2 p.o.ś. Ponadto, przypomnieć należy, że dokonując badań hałasu uwzględniono tło akustyczne, a więc hałas z sąsiedztwa wytwarzany przez inne urządzenia i obiekty infrastruktury, nienależące do Spółki. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem to przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Ustalono bowiem przekroczenie norm natężenia hałasu zgodnie z metodologią i środkami dowodowymi prawem przewidzianymi. Okoliczności podnoszone przez skarżącą kasacyjnie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem – jak już wskazano – pomiarów hałasu dokonano z uwzględnieniem korekty wynikającej tzw. tła akustycznego, a więc również hałasu generowanego przez sąsiednie drogi, niezależnie od ich statusu prawnego według przepisów u.d.p. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.