III OSK 284/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 372/25 w sprawie ze skargi T. B. na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej "WSA w Gdańsku", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 372/25, po rozpoznaniu skargi T. B. (dalej "skarżący") na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (dalej: "spółka", "organ") w sprawie udostępnienia informacji publicznej: 1. zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej sformułowanego w punktach 1, 2 i 3 pisma z 20 lipca 2025 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądził od spółki na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z 20 lipca 2025 r. skarżący - powołując się na art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p.") - wystąpił do spółki o uzupełnienie odpowiedzi udzielonej na jego wnioski z dnia 3 lipca i 7 lipca 2025 r. poprzez podanie informacji w zakresie: 1/ jaki jest koszt przejechania 1 kilometra przez pojazd do odbioru odpadów komunalnych (pytanie 3 z pisma z 7 lipca 2025 r.); 2/ jaka jest średnia liczba kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów miesięcznie w 2024 r. (pytanie 4 z pisma z 7 lipca 2025 r.); 3/ jakie są koszty administracji (pytanie 3 z wniosku z 3 lipca 2025 r.) wskazując, że w odpowiedzi nie odniesiono się do pytania o szczegółowy wykaz kosztów administracyjnych w ramach systemu gospodarowania odpadami. Skarżący wniósł o wskazanie jakie pozycje składają się na tę kategorię, lub ewentualnie podanie przyczyny odmowy wraz z podstawą prawną; 4/ jakie są koszty funkcjonowania PSZOK w 2024 r. z możliwym podziałem na kategorie odpadów (np. wielkogabarytowe, sprzęt RTV/AGD, bioodpady itd.) (pytanie 4 z wniosku z 3 lipca 2025 r.); 5/ jakie są koszty leasingu pojazdów do odbioru odpadów (pytanie 6 z wniosku z 7 lipca 2025 r.), czy koszty te zostały ujęte w opłatach ponoszonych przez Gminę R. za odbiór odpadów komunalnych. Skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi na zadane pytania lub wskazanie podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji - zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. lub formalne wydanie decyzji odmownej. W odpowiedzi na poszczególne punkty wniosku skarżącego spółka, pismem z 1 sierpnia 2025 r., wyjaśniła, że: 1/ koszt przejechania 1 kilometra przez pojazd do odbioru odpadów (śmieciarka, auto dostawcze) nie stanowi informacji publicznej. Spółka nie odmówiła udostępnienia informacji publicznej tylko udzieliła odpowiedzi, że żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie jej przepisów. Koszt przejechania 1 kilometra przez pojazd do odbioru odpadów stanowi tylko i wyłącznie obliczeniowy i przetworzony element kalkulacyjno-księgowy, który ma jedynie pochodny oraz wtórny charakter w stosunku do ponoszonych wydatków ze środków publicznych; 2/ średnia liczba kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów miesięcznie w 2024 r. nie stanowi informacji publicznej. Spółka nie odmówiła udostępnienia informacji publicznej tylko udzieliła odpowiedzi, że żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie jej przepisów. Średnia liczba kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów, która stanowi jedynie wynik matematycznego działania (iloraz) - łączna liczba przejechanych kilometrów w miesiącu podzielona przez łączną liczbę pojazdów, nie jest informacją dotycząca majątku publicznego, w tym wydatkowania środków publicznych; 3/ szczegółowy wykaz kosztów zaliczanych do kategorii "administracja" w systemie gospodarowania odpadami - z podaniem pozycji składowych, nie stanowi informacji publicznej. Spółka nie odmówiła udostępnienia informacji publicznej tylko udzieliła odpowiedzi, że żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie jej przepisów. Przedmiotowy wykaz szczegółowych kosztów w kategorii "administracja" nie jest informacją dotyczącą majątku publicznego, w tym wydatkowania środków publicznych; 4/ Spółka nie prowadzi ewidencji kosztów zagospodarowania odpadów pochodzących z PSZOK w podziale na poszczególne frakcje odpadów; 5/ zgodnie z zasadami rachunkowości wynikającymi z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, koszty i wydatki ponoszone przez spółkę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą muszą mieć swoje pokrycie w źródłach przychodów pochodzących z tego samego rodzaju działalności. Stąd też wszelkie koszty związane z usługą odbioru odpadów komunalnych, w tym koszty leasingu pojazdów do odbioru odpadów, są pokrywane z przychodów pochodzących z tytułu odbioru odpadów komunalnych, w tym pochodzących od Gminy R. W reakcji na powyższe skarżący pismem z 3 sierpnia 2025 r. wystąpił do spółki o wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Następnie spółka pismem z 13 sierpnia 2025 r. wskazała, że zgodnie z ww. przepisem w drodze decyzji następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast spółka nie odmówiła stronie udostępnienia informacji publicznej tylko w formie czynności materialno-technicznej udzieliła pisemnej odpowiedzi, że wnioskowane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. W związku z tym w ocenie spółki nie jest możliwa i wymagana forma decyzji, gdyż jest to czynność materialno-techniczna. Skarżący złożył do WSA w Gdańsku skargę na bezczynność spółki wnosząc o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z 20 lipca 2025 r. oraz wniosku z 3 sierpnia 2025 r. o wydanie decyzji administracyjnej; 2) zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 16 ust. u.d.i.p.; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł, że prezes zarządu spółki nie wydał w sprawie decyzji administracyjnej lecz poprzestał na piśmie informacyjnym z 13 sierpnia 2025 r., w którym wskazał, iż żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Zdaniem skarżącego tego rodzaju praktyka stanowi przypadek bezczynności, ponieważ organ winien w takiej sytuacji wydać w sprawie decyzję bowiem w przypadku gdy organ uznaje, że wniosek o udostępnienie informacji stanowi nadużycie prawa to odmowa udostępnienia informacji musi nastąpić decyzją. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r. WSA w Gdańsku rozpoznał skargę. W uzasadnieniu orzeczenia zważył, że treść wniesionej skargi na bezczynność organu nie dotyczy całości wniosku z 20 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została wniesiona jedynie co do części żądania wniosku, tj. w tym zakresie w jakim organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji, powołując się na fakt, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, a więc w zakresie żądań sformułowanych w punktach 1, 2 i 3 wniosku z 20 lipca 2025 r. WSA w Gdańsku podkreślił, że ze względu na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie mają przepisy u.d.i.p. W związku z tym Sąd I instancji przywołał treść relewantnych artykułów tej ustawy. Wskazał, że spółka jest spółką gminą - z odpisu KRS wynika, że jedynym jej wspólnikiem jest Gmina R. Ponadto spółka jest jednostką, która dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spółka jest zatem podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie spór sprowadzał się do oceny, czy żądanie wniosku dotyczyło udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej oraz czy organ winien wydać w sprawie decyzję, stwierdzając, że żądana informacja informacji publicznej nie stanowi. W tym miejscu Sąd I instancji zacytował brzmienie art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP WSA w Gdańsku stwierdził, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne - w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej bądź gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wobec tego skarga podlegała uwzględnieniu bowiem dokonana przez organ ocena charakteru wnioskowanej informacji, jako niemającej charakteru informacji publicznej, nie jest prawidłowa. Kwestie dotyczące kosztu przejechania 1 kilometra przez pojazd do odbioru odpadów komunalnych, średniej liczby kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów miesięcznie w 2024 r., kosztów administracji ze szczegółowym wykazem kosztów w ramach systemu gospodarowania odpadami, ze wskazaniem, jakie pozycje składają się na tę kategorię, dotyczą gospodarowania przez spółkę gminną mieniem gminnym w tym ponoszonych kosztów, co przekłada się na wysokość mającej charakter publiczny opłaty za odbiór odpadów. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2025 r. poz. 733, zwanej dalej ustawą), utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Gmina w związku z organizacją odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ustala opłatę za odbiór odpadów. Stosownie do art. 6k ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rada gminy, w drodze uchwały dokonuje wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustala stawkę takiej opłaty. W myśl art. 6k ust. 2 pkt 3 ustawy, rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę m.in. koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d, a więc koszty, które obejmują m.in. koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (art. 6r ust. 2 pkt 1 i 3). Ustalona opłata za odbiór śmieci ma charakter publicznoprawny. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że informacje dotyczące kosztów ponoszonych w związku z odbiorem śmieci mają w związku z powyższym charakter informacji publicznej. Nadto informacje te dotyczą gospodarowania mieniem publicznym, co także potwierdza publiczny charakter informacji. Jednocześnie WSA w Gdańsku wskazał, że prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne i ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego. Wobec tego udzielenie odpowiedzi na wniosek w formie pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, w ocenie Sądu I instancji, nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. Wyrażone w tym piśmie stanowisko było błędne. Dlatego też WSA w Gdańsku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w zakresie wskazanym w skardze, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Dodatkowo stwierdził, że bezczynność spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co obszernie wyjaśnił podkreślając, że spółka nie pozostawiła wniosku skarżącego bez rozpoznania, bowiem wysyłała odpowiedź na wniosek bez przekroczenia terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dokonała jednak błędnej oceny charakteru żądanych informacji jako informacji nie podlegających udostępnieniu z uwagi na brak waloru informacji publicznej. Zdaniem Sądu I instancji nie jest słuszne stanowisko skarżącego, że stwierdzenie przez organ braku waloru informacji publicznej wnioskowanej informacji winno skutkować wydaniem decyzji. Wydanie decyzji odmownej następuje bowiem w ściśle wskazanych w ustawie u.d.i.p. przypadkach. Niedopuszczalne jest zaś wydanie decyzji odmownej gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. W takiej sytuacji organ ogranicza się do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym fakcie. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku WSA w Gdańsku wywiodła spółka (dalej również jako "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w szczególności: art. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., poprzez uznanie przez Sąd, że informacja o koszcie przejechania 1 kilometra przez pojazd do odbioru odpadów komunalnych, średniej liczbie kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów miesięcznie w 2024 r. oraz kosztach administracji ze szczegółowym wykazem kosztów w ramach systemu gospodarowania odpadami, stanowi informację publiczną. W oparciu o przedstawiony zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi wnioskodawcy oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie zażądała rozpoznania skargi na rozprawie. Odpowiadając na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz od skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W toku postępowania toczącego się przez Sądem I instancji ustalono, że Zakład Gospodarki Komunalnej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą J. jest spółka gminą. Z odpisu KRS wynika, że jednym z wspólników tej spółki jest Gmina R. Zakład Gospodarki Komunalnej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest więc jednostką, która dysponuje majątkiem publicznym. Nadto jak stwierdził Sąd I instancji spółka ta wykonuje zadania publiczne. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej ( t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 679) gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zdaniem Sądu I instancji powyższe stanowiło podstawę do ustalenia, że spółka jest jednostką, która dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Powyższe ustalenia Sądu I instancji w skardze kasacyjnej nie zostały podważone, ani też nie były kwestionowane. Z podniesionego zarzutu kasacyjnego wynika natomiast, że zdaniem skarżącej spółki, informacje jakich odmówiła udzielić w ramach dostępu do informacji publicznej, a dotyczących kosztów przejechania 1 kilometra przez pojazdy do odbioru odpadów komunalnych, średniej liczby kilometrów przejeżdżanych przez pojazdy do odbioru odpadów miesięcznie w 2024r., oraz kosztów administracji związanych z wykonywaniem tego zadania, wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stanowią informacji publicznej. Zatem zasadnie skarżąca spółka odmówiła udzielenia tych informacji, a przyjęte odmienne stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na akceptację. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. W tym zakresie wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., uwzględniającej nadto normatywne źródło prawa do informacji publicznej zawarte w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Nie ulega jednak wątpliwości, że pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, charakteru takiego nie można przypisać każdej informacji będącej w posiadaniu organów władzy publicznej lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne bądź gospodarujących mieniem publicznym. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Desygnatem tego pojęcia jest publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (zob. uzasadnienie do projektu ustawy; K. Tarnacka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Tym samym charakter publiczny należy przypisać jedynie tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i osób pełniących funkcje publiczne (w tej materii zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2019 r.; sygn. akt I OSK 1846/18). To stanowisko odwołuje się z kolei do potocznego rozumienia słowa "publiczny", czyli dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny społeczny, nieprywatny (zob. S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik języka polskiego. Tom D-Ś, Warszawa 2008, s. 843). Zasadnie Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. DZ.U z 2025r., poz. 733), utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do zadań własnych gminy. Gminy w związku z organizacją odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ustalają opłatę za odbiór odpadów. Zgodnie z art. 6k ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, rada gminy określa stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a określając stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę m.in. koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d, a więc koszty , które obejmują między innymi koszty odbierania, transportowania, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (art. 6r ust. 2 pkt 1 i 3). Ustalona opłata za odbiór śmieci ma charakter publicznoprawny. Jednocześnie powyższe dane stanowią podstawę do przekazywania podmiotowi zajmującemu się wykonaniem zadań związanych z zagospodarowaniem odpadów środków publicznych niezbędnych do prowadzenia tej działalności. Informacje, których skarżąca kasacyjnie spółka odmówiła przekazania dotyczą niewątpliwie kosztów jakie ponosi ona w związku z odbieraniem odpadów, a tym samym mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem wydatkowania majątku, którym dysponuje w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. Informacja o kosztach przejechania jednego kilometra przez pojazdy odbierające odpady, podobnie jak informacje o średniej liczbie kilometrów przejeżdżanych przez te pojazdy miesięczne w 2024 roku związane są bezpośrednio z wydatkowaniem środków finansowych na realizację zadania związanego z zagospodarowaniem odpadów, a środki te z uwagi na źródło ich pochodzenia niewątpliwie należą do majątku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.. Do kosztów tych bez wątpienia należą także koszty jakie skarżąca spółka ponosi na organizację administracji związanej z wykonywaniem tego zadania. Nie podlega przy tym ocenie, na obecnym etapie postępowania, nadużycie przez wnioskodawcę prawa do dostępu do informacji publicznej, czy jest to informacja prosta, czy też złożona i związane z tym konsekwencje prawne co do sposobu załatwienia wniosku. Mając powyższe na uwadze uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.