II SAB/Ol 104/26

Dnia 14 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2026 roku sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 22 lutego 2026 roku w zakresie pkt 4 i 5; 2) oddala skargę w pozostałym zakresie; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 4 i 5 wniosku skarżącej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Burmistrza Miasta B. na rzecz skarżącej A. R. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 22 lutego 2026 r., przesłanym drogą elektroniczną, A. R. (dalej jako: wnioskodawczyni lub skarżąca), powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), zwróciła się do Burmistrza Miasta B. (dalej jako: organ lub Burmistrz) o udostępnienie informacji publicznej zakresie: "1. W jaki sposób (w jakim trybie/procedurze) wyłoniono osobę pełniącą funkcję koordynatora oraz lidera projektu "Roboty i Al - Przez programowanie do kompetencji przyszłości" (np. otwarty nabór, konkurs, powołanie, urnowa zlecenie)?; 2. Jakie kryteria (wymagania) musiały spełnić ww. osoby?; 3. Kto dokonywał wyboru koordynatora, lidera projektu "Roboty i Al – Przez programowanie do kompetencji przyszłości"? Jeżeli przez powołanie proszę o kopie zarządzenia; 4. Proszę o kopie umów: a-(...) z dnia 28.10.2025 r b-(...) z dnia 01.09.2025 r c-(...) z dnia 01.10.2025 r d-(...) z dnia 01.10.2025 r e-(...); 5. Suma nagród i premii przyznanych w 2025 roku dla pełnomocnika ds. społecznych; 6. Pytanie dot. umowy nr (...) w jakim trybie dokonano wyboru wykonawcy? Czy przeprowadzono zapytania ofertowe ? Jeżeli tak proszę o kopie" Pismem z 6 marca 2026 r. organ udzielił następujących odpowiedzi: "Ad. 1. Zlecenie zostało powierzone do wykonania osobie fizycznej w trybie wyboru bezpośredniego, będącej inicjatorem projektu oraz osobą odpowiedzialną za jego przygotowanie. Ad.2. Na funkcję Lidera Projektu oraz Koordynatora lokalnego zostały wybrane osoby posiadające prawa autorskie i będące autorami przedmiotowego projektu, które opracowały jego koncepcję merytoryczną oraz przygotowały i złożyły wniosek o dofinansowanie. Osoby te posiadają specjalistyczną wiedzę w zakresie objętym projektem, a także szczegółową znajomość jego założeń, w tym modelu wdrożeniowego, harmonogramu realizacji oraz zasad monitorowania i rozliczania efektów. Z uwagi na autorski charakter przedsięwzięcia i wyłączną wiedzę merytoryczną Lidera Projektu i Koordynatora lokalnego oraz ich odpowiedzialność za prawidłowe wdrożenie i realizację projektu, funkcji tych nie mogły pełnić inne osoby. Ad. 3. Beneficjent środków. Ad. 4. W załączeniu przekazuję kopie umów w wersji zanonimizowanej, przy czym anonimizacją objęto fragmenty dotyczące szczegółowego zakresu zadań Lidera i Koordynatora w zakresie organizacyjnego i technicznego przygotowania oraz realizacji przedsięwzięcia. Ad. 5. Żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, ponieważ pełnomocnicy organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Ad. 6. Na podstawie § 8 ust. 6 Regulaminu udzielania zamówień publicznych przez Gminę Miasta B. o wartości mniejszej niż 130 000,00 zł do stosowania w Urzędzie Miasta usługi konsultingowe są zwolnione z pełnej procedury wyboru wykonawcy." W odpowiedzi na pismo skarżącej z 10 marca 2026 r. wzywające organ do udostępnienia żądanych informacji w pełnym zakresie, w piśmie z 24 marca 2026 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że suma nagród oraz premii konkretnego pełnomocnika organu wykonawczego, niewykonującego funkcji publicznych, czego dotyczy wniosek z 10 marca 2026 r., nie stanowi informacji publicznej. Wyjaśniono, że udostępniono żądane umowy. Natomiast odnośnie do braku wskazania dokumentu lub decyzji dotyczącej wyboru wykonawcy w trybie bezpośrednim podano, że potwierdzeniem wyboru wykonawcy są podpisane umowy zlecenia, które zostały udostępnione. W związku z tym organ stwierdził, że brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W skardze wniesionej do tut. Sądu skarżąca zakwestionowała bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej pomimo ustawowego obowiązku i wniosła o zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia żądanej informacji publicznej w pełnym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wprawdzie organ stwierdził, że informacje dotyczące nagród i premii pełnomocnika burmistrza ds. społecznych nie stanowią informacji publicznej, ale w odpowiedzi udzielonej innemu podmiotowi organ podał informację o wynagrodzeniu zasadniczym tej osoby, co świadczy o niespójności stanowiska organu oraz jego arbitralnym podejściu do zakresu informacji publicznej. Zdaniem skarżącej takie wybiórcze udostępnianie informacji narusza zasadę równego dostępu do informacji publicznej oraz zasadę przejrzystości działania organów władzy publicznej. Ponadto zarzucono bezprawną anonimizację przekazanych umów w części obejmującej opis funkcji lidera projektu, w szczególności w zakresie strategicznego planowania, wdrożenia oraz nadzoru merytorycznego nad realizacją projektu, harmonogramów wypłat wynagrodzenia, zakresu obowiązków koordynatora lokalnego, a także przedmiotu umowy. Wskazano, że prawo do informacji publicznej służy zapewnieniu realnej społecznej kontroli nad działalnością organów władzy publicznej, w szczególności w zakresie wydatkowania środków publicznych oraz realizacji zadań publicznych, a dokonanie szerokiej anonimizacji prowadzi do faktycznego wyłączenia kontroli społecznej nad realizacją projektu finansowanego ze środków publicznych. Zarzucono, że dokonując anonimizacji organ nie wykazał, aby zachodziły jakiekolwiek ustawowe przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej, gdyż samo powołanie się na "organizacyjny" lub "techniczny" charakter informacji nie stanowi podstawy prawnej do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Wskazano, że mimo faktycznej odmowy udostępnienia informacji organ nie wydał decyzji administracyjnej, co jest sprzeczne z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie skarżącej działanie organu należy ocenić jako świadome obejście prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniono, że brak jest podstaw prawnych do udostępnienia informacji o wynagrodzeniu konkretnego pracownika, który nie pełni funkcji publicznych, gdyż nie stanowią one publicznej dane dotyczące wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia (w tym podwyżki) ad personom, wskazanych z imienia i nazwiska pracowników Urzędu Gminy, niepełniących funkcji publicznych. Zasady te dotyczą także informacji o nagrodach, czy premiach. Wskazano, że informacja taka podlega ochronie ze względu na prywatność i w związku z tym może zostać udostępniona jedynie po uzyskaniu wyraźnej i niebudzącej wątpliwości zgody pracownika, a w przypadku braku zgody pracownika nie ma podstaw do udostępnienia takiej informacji. Podniesiono, że bezzasadny jest zarzut bezczynności Burmistrza w udostępnieniu dokumentów potwierdzających wybór wykonawców w projekcie, gdyż informacje te zostały przekazane już w piśmie z 6 marca 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek. Wskazano, że w piśmie tym określono tryb i sposób wyboru wykonawców oraz poinformowano, że potwierdzeniem wyboru wykonawcy były podpisane umowy zlecenie, które zostały przekazane skarżącej, a w odpowiedzi na kolejny wniosek z 10 marca 2026 r. poinformowano skarżącą, że organ nie posiada informacji, o których mowa we wniosku z 10 marca 2026 r., a mianowicie odrębnego dokumentu potwierdzającego wybór wykonawcy projektu. Zdaniem organu bezzasadny jest zarzut niewydania przez Burmistrza decyzji administracyjnej. Wskazano, że bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie u.o.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje, a w przedmiotowej sprawie organ odpowiadał na wnioski skarżącej w terminach wynikających z przepisów prawa. Brak było zatem podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie częściowo zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, dostępny w CBOSA). W niniejszej sprawie adresatem wniosku jest niewątpliwie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Do kategorii tej niewątpliwie należą organy samorządu terytorialnego, w tym burmistrz jako organ wykonawczy gminy – jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast spór w niniejszej sprawie dotyczy charakteru żądanych informacji, a w konsekwencji tego, czy organ prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącej, stosownie do wymogów u.d.i.p. Należy zatem zauważyć, że udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącej organ uznał, że nie stanowi informacji publicznej suma nagród i premii przyznanych w 2025 r. dla pełnomocnika ds. społecznych, gdyż nie jest to osoba pełniąca funkcje publiczną. Takiego stanowiska organu skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2025 r. (sygn. akt III OSK 770/25, dostępny w CBOSA) zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym ciężarach publicznych. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest zatem informacją publiczną. Także art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1483) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne. Tak więc informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Taki pogląd jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki z: z 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19; z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3451/18, dostępne w CBOSA). Natomiast pogląd przeciwny, na co między innymi powołał się organ w odpowiedzi na skargę, że żądanie informacji o wynagrodzeniu pracowników wymienionych z imienia i nazwiska, nie jest żądaniem informacji publicznej, jest podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych niezwykle rzadko. Jak wyjaśniono w powołanym wyroku NSA o sygn. akt III OSK 770/25 sposób sformułowania wniosku przez żądanie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu konkretnego pracownika nie powoduje, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informację o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 lit. h u.d.i.p. W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel, jaki jest realizowany. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podobnie w wyroku z 30 czerwca 2026 r. (sygn. akt III OSK 109/26, dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że celem prawa do informacji jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa i innych instytucji wykonujących zadania publiczne, a w konsekwencji możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych i funkcjonowanie struktur publicznych. Informacja o wydatkach podmiotu, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje środkami publicznymi – na nagrody (premie, dodatki) dla pracowników jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można żądać nie tylko informacji o ogólnej kwocie środków przeznaczonych na wynagrodzenia (w tym na nagrody), ale także informacji o tym, jakie kwoty z tych środków zostały przyznane konkretnej grupie pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, czy też pojedynczemu pracownikowi, jeśli jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu zobowiązanego. Przy czym bez znaczenia dla uznania takich informacji za informację publiczną jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym, związanym jedynie z obsługą podmiotu zobowiązanego, czy te osoby pełniącej funkcję publiczną bądź mającą związek z pełnieniem tej funkcji. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i to dopiero na tym etapie postępowania podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem mogą być udostępnione zgodnie z prawem, biorąc pod uwagę na przykład prawo do prywatności. W takim przypadku informacje te nie tracą jednak z tego powodu charakteru informacji publicznej, tylko ich udostępnienie podlega wtedy ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tym niemniej, ewentualna odmowa udostępnienia żądanych danych, z uwagi na prywatność osoby fizycznej, a więc z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinna znaleźć odzwierciedlenie w wydaniu przez organ decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W świetle przedstawionych powyżej poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, które skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela, niezasadne jest stanowisko organu, że żądana informacja w zakresie sumy nagród i premii przyznanych pełnomocnikowi ds. społecznych nie stanowi informacji publicznej. Dodatkowo należy wskazać, że wniosek skarżącej nie dotyczył kwot za poszczególne miesiące, a ich sumy wypłaconej w ciągu roku. Jedynie zatem z faktu – jak należy się domyślać - że stanowisko to zostało powierzone jednej osobie wynika możliwość przypisania podanych kwot konkretnej osobie. Jak jednak wskazano wyżej okoliczność ta nie pozbawia żądanej informacji charakteru informacji publicznej. O ile zatem, w ocenie organu, informacja ta nie może być udzielona ze względu na ochronę prywatności organ winien w tym zakresie wydać decyzję administracyjną. Skoro zaś taka decyzja nie została wydana, to organ pozostaje w bezczynności w odniesieniu do pkt 5 wniosku skarżącej. Słuszny jest także zarzut skarżącej, że organ nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytanie dotyczące umów wskazanych w pkt 4 wniosku skarżącej. Wprawdzie organ przesłał skarżącej kopie żądanych umów, ale zanonimizował niektóre dane. Przy czym ani z odpowiedzi na skargę, ani z pism przesłanych skarżącej przez organ nie wynika, z jakich względów dane te zostały usunięte. Nie wiadomo zatem, czy organ uznał, że dane te nie stanowią informacji publicznej, czy też może, że z jakichś względów podlegają ochronie. Należy przy tym wyjaśnić, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności". Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną, określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Granica pomiędzy sprawą "publiczną" a sprawą "prywatną" jest zatem jednocześnie jedną z granic pomiędzy informacją publiczną a informacją niepubliczną. Granica ta nie jest ostra, a w związku z tym wymaga ustalenia w konkretnej sprawie. Należy także zauważyć, że przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Przyjmuje się przy tym, że umowy cywilne nie stanowią dokumentów urzędowych. Jeżeli jednak dokumenty takie zawierają informacje publiczne i o ile w grę nie wchodzą określone ograniczenia, to do informacji tych służyć będzie dostęp na podstawie przepisów u.d.i.p. Kryterium uzyskania dostępu do treści dokumentu jest zatem jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (por. wyroki NSA: z 1 marca 2019 r. I OSK 688/17 i z 19 grudnia 2019 r., I OSK 29/19, dostępne w CBOSA). Skoro zatem przedmiotem umowy jest wykonywanie zadań finansowanych ze środków publicznych, to w ocenie Sądu, zakres zadań powierzonych do wykonania konkretnemu podmiotowi także stanowi informację publiczną. Z tych samych powodów, w ocenie Sądu, stanowi informację publiczną harmonogram wypłaty wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy. Informacja o tym kto konkretnie wykonuje daną umowę na rzecz gminy i jakie środki z tego tytułu uzyskuje mieści się bowiem w pojęciu informacji publicznej gdyż jest informacją o majątku i sposobie jego rozdysponowywania (por. wyrok z 2 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2399/21 dostępny w CBOSA). Przy czym wskazać należy, że w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p. organ może odmówić udzielenia informacji publicznej, ale także w takim wypadku winien wydać decyzję administracyjną. Z tych powodów Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności także w zakresie pkt 4 wniosku skarżącej. Natomiast niezasadny jest zarzut skarżącej, że nie udzielono jej informacji co do dokumentów potwierdzających wybór wykonawców. Zarówno z pism kierowanych do skarżącej, jak i z odpowiedzi na skargę wynika, że takich dokumentów organ nie wytworzył. Zatem informacja udzielona przez organ w tym zakresie jest wystarczająca. Nie ulega także wątpliwości, że organ udzielił odpowiedzi na pozostałe pytania skarżącej i uczynił to w terminie zakreślonym w przepisach u.d.i.p. Okoliczności tej zresztą nie kwestionuje skarżąca. Z uwagi jednak na fakt że skarga dotyczyła bezczynności w odniesieniu do całego wniosku, Sąd był zobowiązany orzec w tym zakresie o oddaleniu skargi jako niezasadnej. W świetle powyższych rozważań nie budzi zatem wątpliwości, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania pkt 4 i 5 wniosku skarżącej 22 lutego 2026 r., bowiem w tym zakresie organ nie podjął odpowiednich działań wymaganych przepisami u.d.i.p. Przy czym skarżącej należy wyjaśnić, że Sąd nie jest uprawniony do zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi na wskazane pytania, zawarte we wniosku skarżącej, a jedynie do załatwienia jej wniosku, we wskazanym w wyroku zakresie, stosownie do wymogów określonych przepisami u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie pkt 4 i 5. Przy czym termin do rozpoznania wniosku wynika z przepisów u.d.i.p. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku) Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 4 i 5 wniosku skarżącej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Organowi można przypisać jedynie niewłaściwą interpretację przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.