III OSK 2805/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 1445/23 w sprawie ze skargi [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. znak [...]. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] w [...] kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej "WSA w Bydgoszczy", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 1445/23), oddalił skargę [...] w [...] (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt Gminy [...] (dalej "Wójt"), po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] Sp. z o.o. (dalej "Inwestor") - działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1024 ze zm., dalej "u.i.o.ś.") - decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]". W decyzji Wójt: 1) ustalił istotne warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w zakresie określonym w 42 punkach; 2) określił wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie powinny być uwzględnione w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś.; 3) ustalił charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, przedstawioną w załączniku do zaskarżonej decyzji, stanowiącej jej integralną część. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podało, że planowana inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b, pkt 54 lit. a), pkt 58 lit. a), pkt 60, pkt 62, pkt 73, pkt 74 i pkt 88 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Następnie Kolegium ustaliło, że przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem terenu: Tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów lub zabudowy usługowej (symbol U/P), zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Przy czym w chwili złożenia pierwotnego wniosku przez Inwestora w dniu [...] maja 2021 r. teren inwestycji nie był jeszcze objęty mpzp. Jednocześnie SKO wskazało, że inwestycja będzie polegać na budowie [...] w rejonie [...], a ramach planowanego przedsięwzięcia zaplanowano wykonanie m.in.: 1) placu składowego o powierzchni około [...] ha; 2) budynku administracyjnego o powierzchni około [...] m²; 3) budynku [...] o powierzchni około [...] m²; 4) [...] o powierzchni około [...] m²; 5) zaplecza magazynowego o powierzchni około [...] m²; 6) parkingu [...] (około [...] miejsc postojowych); 7) [...] zbiorników przeciwpożarowych. Urządzeniami [...]. Projektowany [...] będzie pracował całą dobę przez 7 dni w tygodniu. Docelowe zatrudnienie przewiduje się na poziomie około [...] osób. Średnia liczba [...] wynosić będzie [...] szt./dzień, tj. maksymalnie [...] szt./rok. Maksymalna przepustowość [...] wynosić będzie [...] i zakłada się ją osiągnąć w [...] r. Dodatkowo Kolegium zauważyło, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane etapowo, a zakres rozwoju [...] w poszczególnych etapach będzie uzależniony od popytu na jego usługi, generowanego zarówno lokalnie jak i w ramach rozwoju współpracy z odległymi obiektami na osi korytarza [...]. Ponadto na terenie planowanej inwestycji nie występują obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, obszary wybrzeży i środowisko morskie lub górskie, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, o znacznej gęstości zaludnienia, przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Przedsięwzięcie jest usytuowane w [...] - część [...]. Teren realizacji przedsięwzięcia znajduje się w granicach [...], lecz poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią i poza strefami ochronnymi ujęć wód na potrzeby zaopatrzenia ludności. SKO podniosło, że w toku postępowania na Inwestora nałożono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport został przedstawiony [...] listopada 2022 r. i zdaniem Kolegium spełnia wymogi art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., w szczególności zawiera opis wymaganych przez art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b u.i.o.ś. trzech wariantów przedsięwzięcia. Przy czym w raporcie Inwestor przyjął, że wariant proponowany przez wnioskodawcę stanowi jednocześnie racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska, zaś jako wariant alternatywny rozpatrywano przedsięwzięcie z zastosowaniem [...] w postaci [...]. Wariant alternatywny od wariantu proponowanego przez wnioskodawcę rożni się również pojemnością placu składowego ([...]) oraz ilością dziennie obsługiwanych [...]. Według Kolegium tak zaprezentowany wariant alternatywny może zostać uznany za racjonalny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5a u.i.o.ś. Jednocześnie odrzucono wariant realizacji i funkcjonowania [...], w którym miały być wykorzystywane [...]. W [...] nie powstanie zatem stacja paliw. W ocenie SKO wybrana wersja jest zaś nie tylko najbardziej przyjazna środowisku, ale też najdroższa. Potrzebuje też najmniejszej powierzchni składowania i manewrowania, a tym samym wymaga najmniejszego obszaru do wylesienia. W tym miejscu Kolegium zaznaczyło, że w sprawie zostały wydane uzgodnienia oraz opinie i tak: 1) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia [...] stycznia 2023 r., znak: [...], wskazał warunki niezbędne przy realizacji planowanego przedsięwzięcia, uzasadniając, że spełnienie tych warunków oraz wymagań wynikających ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie, w tym z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, umożliwi realizację planowanej inwestycji z poszanowaniem ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia ludzi; 2) Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2023 r., znak: [...], uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia wskazując niezbędne wymagania i warunki ujęte w 20 punktach. W uzasadnieniu organ uzgadniający podkreślił, że planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarze ochronnym zbiorników wód śródlądowych, obszarach wodno-błotnych i o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Nie jest także zlokalizowane na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne. W ocenie organu współdziałającego uwzględniając charakter, skalę i lokalizację przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania techniczne chroniące środowisko, nie przewiduje się negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan jednolitych części wód oraz na realizację celów środowiskowych określonych dla nich w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły", przyjętym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2022 r. (Dz. U. Z 2023 r., poz. 300), przy zachowaniu warunków określonych w postanowieniu uzgadniającym; 3) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [..] maja 2023 r., znak: [...], uzgodnił realizację planowanej inwestycji na podstawie przedstawionej dokumentacji oraz określił niezbędne warunki na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, które zostały ujęte w 18 punktach, a także wskazał, jakie wymagania należy uwzględnić w dokumentacji koniecznej do wydania decyzji, o których jest mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. Zdaniem RDOŚ zastosowanie zaproponowanych w raporcie o odziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnieniu rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, zapewni ochronę środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji na etapie jej realizacji i eksploatacji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego SKO wskazało na szczególny charakter raportu o oddziaływaniu na środowisko, podkreślając, że w sprawie nie został przedstawiony kontrraport ani nie zostały przedstawione żadne konkretne i istotne dowody wskazujące na wadliwość przedstawionego raportu. Przy tym za niezasadny Kolegium uznało zarzut niewłaściwości organu, który wydał decyzję w I instancji, podając w tym względzie brzmienie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. Podkreśliło również, że nie było podstaw aby decyzję wydawał RDOŚ. Nadto SKO stwierdziło, iż nie zachodzą określone w przepisach ustawy, w szczególności w art. 80 i 81 u.i.o.ś. przesłanki wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na inwestycję. Według SKO skarżący sprzeciwiając się inwestycji ogranicza się w swoich pismach jedynie do ogólnych zarzutów bez wskazania konkretnej normy prawnej. Pismem z dnia [...] listopada 2023 r. skarżący wniósł do WSA w Bydgoszczy skargę na decyzję SKO, zarzucając: 1) wydanie decyzji przez organ niewłaściwy, tj. przez wójta gminy, a nie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który zgodnie z art. 75 ust. 1 u.i.o.ś. jest właściwy do wydawania decyzji z zakresu [...] przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska; Skarżący w tym zakresie podtrzymał także swoje stanowisko, że Wójt jest podmiotem zainteresowanym w wydaniu rozstrzygnięcia korzystnego dla inwestora; 2) przeprowadzenie przez Wójta postępowania na podstawie wniosku spółki, która ma wątpliwą formę prawną (głównym udziałowcem spółki jest [...], który nie ma prawa [...]) i nie ma prawa do gruntów, na których ma być realizowana inwestycja; 3) brak przeprowadzenia analizy wariantowej inwestycji; w tym zakresie Skarżąca wskazała na konieczność wskazania co najmniej 3 różnych lokalizacji na obszarze województwa; 4) brak przesłania skarżącemu j karty informacyjnej, inwentaryzacji przyrodniczej oraz raportu i udostępnienie ich dopiero na 7 dni przed wydaniem decyzji, co pozostawia zbyt mało czasu na zapoznanie się z tymi dokumentami; 5) brak w postępowaniu odniesień do obowiązku ochrony krajobrazu, który na każdy samorząd nakłada ustawa krajobrazowa a także ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przyrody i inne ustawy przyrodnicze; 6) przedstawienie we wszystkich opracowaniach tylko pozytywnych cech planowanego przedsięwzięcia i umniejszanie szkód przyrodniczych; 7) brak odniesień do pogorszenia się stanu powietrza, wody i gleby w wyniku powstania inwestycji ewentualnie wskazanie ich ogólnikowo; 8) brak uszczegółowienia ilości odpadów, które powstaną w wyniku działania [...] oraz brak wskazania rodzaju [...]; 9) zignorowanie wpływu hałasu na wypełnianie przez okoliczny las funkcji społecznej; 10) powołanie się na nowelizację uchwały Sejmiku [...] dotyczącego zniesienia pewnych ograniczeń ochrony krajobrazowej oraz zignorowanie podstawowego zapisu, który stawia cele ochronne tych obszarów polegające na ochronie bioróżnorodności, siedlisk i lasów, co eliminuje możliwość lokalizacji inwestycji na przedmiotowym terenie; 11) błędne założenie, że wylesienie i prywatyzacja lasów nie wpłynie na korytarz ekologiczny przebiegający wzdłuż [...] i torów; 12) zignorowanie, że tereny sąsiadujące z inwestycją to tereny najcenniejsze przyrodniczo w regionie, co powoduje brak pozyskania kolejnych terenów z przeznaczeniem pod przemysł, a tym samym brak uzasadnienia ekonomicznego dla inwestycji; 13) zignorowanie szkodliwości lokalizacji dla terenów sąsiednich, w tym całkowitej zamiany krajobrazu przyrodniczego na przemysłowy; 14) niewystarczające odniesienie się do konieczności ochrony terenów w związku z najcenniejszymi zasobami wód podziemnych – naruszenie źródeł rezerwowych wody dla mieszkańców regionu; 15) potraktowanie cennych terenów przyrodniczych o charakterze naturalnym z ukształtowanym ponad 12 000 lat temu kraj obrazem jak terenu porolnego porośniętego lasem gospodarczym; 16) wymienienie możliwości występowania [...] przy braku odniesienia się do pozytywnego układu środowiska w tym terenie ([...]), który sprzyja ponownemu zasiedleniu przez ten gatunek terenów [...]; 17) zlekceważenie składu gatunkowego lasów, który zbliżony do naturalnego – "[...]" są właśnie na terenie [...] lasami o składzie naturalnym; 18) takie zlokalizowanie inwestycji, które nie przyczynia się do rozwoju społecznego regionu, kłóci się z zapisami prawa ochrony przyrody w Polsce oraz jest sprzeczne z wykorzystaniem terenów leśnych uwzględnioną w zapisach "Zielonego Ładu", co może być złamaniem przepisów Unii Europejskiej; 19) sprzeczność inwestycji w wielu zakresach z celami ochrony środowiska zawartymi w Prognozie oddziaływania na środowisko Programu ochrony środowiska województwa [...] na lata 2017 – 2024 (w tym koniecznością zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, ochrony przed hałasem, gospodarowania wodami, zachowania form przyrody, ochrony gatunków i ich korytarzy migracyjnych a zwłaszcza ochrony krajobrazu); 20) zaplanowanie budowy stacji paliw, co skutkuje możliwością awarii i zniszczenia zapasowych źródeł wody dla mieszkańców regionu. W treści skargi skarżący podniósł także kolejne zarzuty i argumenty mające przemawiać za zasadnością skargi i zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium. Pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2024 r. wniósł o oddalenie skargi. W dniu 24 kwietnia 2024 r. WSA w Bydgoszczy wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. W ocenie Sądu I instancji słusznie Kolegium zauważyło, że co do zasady postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Samo uzyskanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przesądza jeszcze o tym, czy inwestor przystąpi do realizacji przedsięwzięcia. Decyzja taka, jako jeden z pierwszych etapów inwestycji, nie przesądza także o tym, że podmiot zainteresowany inwestycją w danym miejscu uzyska również pozostałe, wymagane przepisami pozwolenia umożliwiające mu realizację przedsięwzięcia, takie jak pozwolenia na budowę. Wskazany "wstępny" charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skutkuje tym, że dla legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia fakt, że inwestor przed wystąpieniem o taką decyzję nie uzyskał praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami bezpośrednio lub pośrednio zajętymi przez planowaną inwestycję. Sąd I instancji podkreślił, że samo wskazanie miejsca realizacji inwestycji przez inwestora zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś. nie powoduje, że inwestor ma wykazać się tytułem prawnym do tej nieruchomości. Tym samym niezasadny okazał się podnoszony w pkt 2 skargi zarzut, że wnioskodawca nie ma prawa do gruntów, na których ma być realizowana inwestycja. Wykazanie się takim prawem nie jest bowiem konieczne do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem WSA w Bydgoszczy niezasadny także jest zarzut niewłaściwości organu wydającego decyzję, ponieważ co prawda art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. f) u.i.o.ś. wskazuje, że w przypadku inwestycji w zakresie [...] organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska to jednak przepis ten nie obejmuje wszelkiego rodzaju [...], w tym planowanego przez inwestora [...]. Według Sądu I instancji zgodnie z treścią art. 59a ust. 4 pkt 6 u.i.o.ś. ustawodawca zastrzegł, że na potrzeby tej ustawy określenie "inwestycja w zakresie [...]" jest używane dla wskazania inwestycji w zakresie [...] realizowanej na podstawie ustawy z dnia [..] kwietnia 2009 r. o [...] ([...]) w zakresie zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 2 tej ustawy, oraz inwestycji towarzyszących, o których mowa w art. 38 tej ustawy. Brak jest przy tym przepisu wyłączającego wójta gminy z postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia tylko z tego powodu, że przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie gminy, której wójt będzie wydawał decyzję w ww. postępowaniu. Jednocześnie Sąd I instancji zaznaczył, że podnoszona przez skarżącego okoliczność która miałby przemawiać za wyłączeniem wójta z postępowania, tj. możliwość odniesienia przez gminę korzyści finansowej w związku z realizacją przedsięwzięcia jest na tyle ogólna, że mogłaby podstawą wyłączenia organów gminy z rozstrzygania wszelkich spraw administracyjnych na jej terenie. Przy czym zdaniem WSA w Bydgoszczy wpływ na kondycję finansową gminy m.in. poprzez zwiększone wpływu z podatków może mieć każda inwestycja w gminie, począwszy od budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego przez budowę drogi, budynku sklepu czy budowę zakładu produkcyjnego. Realizacja każdej z tych inwestycji może bowiem przełożyć się na zwiększenie dochodu z podatku od nieruchomości czy udziału gminy w podatku dochodowym płaconym przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terenie gminy. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że z przepisów u.i.o.ś. nie wynika aby organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach był uprawniony do badania, czy wnioskodawca, będący spółką, został we właściwy sposób ustanowiony (tj. nie ma "wątpliwej formy prawnej"). Do badania ewentualnej niezgodności z przepisami prawa dokumentu, na podstawie którego ustanowiono spółkę, jest powołany sąd rejestrowy, tj. sąd który w oparciu o wymagane dokumenty dokonuje rejestracji spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zatem nie zasadny zarzut skarżącego, że Wójt prowadził postępowanie na wniosek spółki "która ma wątpliwą formę prawną". Również niezasadny jest zarzut dotyczący braku uwzględnienia przez organ sprzeczności realizacji inwestycji z zapisami programu ochrony środowiska województwa [...]. W tym miejscu Sąd I instancji podał, że tworzenie wojewódzkiego programu ochrony środowiska przewidują przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54), zgodnie z której art. 17 ust. 1 programy ochrony środowiska mają na celu realizację polityki ochrony środowiska, która prowadzona jest też na podstawie strategii rozwoju, programów i dokumentów programowych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jest to więc dokument strategiczny, który nie zawiera zapisów kreujących uprawnienia lub obowiązki adresatów zewnętrznych. W ocenie Sądu I instancji programy te więc nie mają charakteru powszechnie obowiązującego, a zatem nie stanowią aktów prawa miejscowego. Realizują politykę ekologiczną państwa, a ich treść z założenia ma znaczenie kierunkowe, niekonkretyzujące uprawnień lub obowiązków podmiotów zewnętrznych. Zdaniem WSA w Bydgoszczy zapisy obowiązującej w momencie wydania zaskarżonej decyzji uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. w sprawie "[...]" nie są zatem przepisami prawa, które mogłyby się sprzeciwiać realizacji planowanej inwestycji. Sąd I instancji zaakcentował dodatkowo, że nie jest upoważniony przez ustawodawcę nie tylko do tego, aby kontrolować czy planowana inwestycja jest zgodna z niebędącym prawem wojewódzkim programem ochrony środowiska, ale także nie jest upoważniony do badania zgodności inwestycji ze wskazanymi ogólnikowo w skardze, nieokreślonymi prawnie: "rozwojem regionalnym", "rozwojem społecznym regionu" czy polityką Unii Europejskiej. Ponadto w ocenie Sądu I instancji nie mogła mieć wiążącego wpływ na wynik postępowania treść wskazywanej przez skarżącego "opinii Nadleśnictwa [...] co do karty informacyjnej" już z tej tylko przyczyny, iż w art. 64 u.i.o.ś. wśród podmiotów, do których należy się zwrócić o opinie nie ma wymienionego nadleśnictwa. Wobec tego wypowiedź Nadleśnictwa [...] nie mogła wiązać w niniejszej sprawie organu. WSA w Bydgoszczy przypomniał, że w toku postępowania planowaną inwestycję poddano także analizie pod kątem zapisów uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego [...] w trakcie której ustalono, że planowana inwestycja położona jest w obszarze o "zliberalizowanych zakazach", których to zakazów planowana inwestycja nie narusza. Według Sądu I instancji niezasadnym okazał się także zarzut braku odpowiednio wcześniejszego zapoznania skarżącego z treścią karty informacyjnej, inwentaryzacji przyrodniczej oraz raportu, gdyż przepisy u.i.o.ś. nie zawierają przepisów, które nakazywałby organowi odrębne informowanie skarżącego o ww. dokumentach. W tym względzie obowiązują bowiem przepisy k.p.a., w tym art. 10 § 1. Jak natomiast wynika z akt sprawy skarżący został na trzy tygodnie przed wydaniem decyzji I instancji poinformowany pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżącemu do wiadomości przesłano pisma z dnia [...] grudnia 2022 r. kierowane do organów uzgadniających z prośbą o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia, w których treści zawarta była informacja o przesyłanym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji skarżący posiadał zatem informację o sporządzeniu raportu i tym samym, mając możliwość zapoznania się z aktami na każdym etapie postępowania, miał możliwość odpowiednio wcześniejszego zapoznania się z tym dokumentem (tj. pół roku przed wydaniem decyzji organu I instancji). Sąd I instancji zauważył, że pozostałe podnoszone w skardze zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania treści sporządzonego w sprawie raportu o odziaływaniu na środowisko - tak co do jego zakresu, szczegółów i adekwatności zawartej w tym dokumencie analizy uwarunkowań przyrodniczych istniejących w miejscu planowanej inwestycji, przy czym zarzuty te nie opierają się na żadnym przepisie u.i.o.ś., który określa obligatoryjne elementy tego rodzaju dokumentu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi natomiast podstawowy dowód, gdyż w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań wymagana jest wiedza specjalistyczna. Z tego względu taki raport ma charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania powinni posiadać wiedzę specjalistyczną. Przy czym z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko raport jest dokumentem prywatnym i nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. W ocenie Sądu I instancji ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika zaś ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega więc ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 81 k.p.a. W konsekwencji czego, według WSA w Bydgoszczy, właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy środowiskowej oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Jednocześnie organ nie jest związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Sąd i instancji wskazał zatem, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ponadto, chociaż organ nie jest związany treścią raportu, to ustalenia w nim zawarte mogą kształtować treść osnowy decyzji środowiskowej, jeżeli raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Organ ocenia więc raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. W konsekwencji kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie jest możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia. Zdaniem WSA w Bydgoszczy w przedmiotowej sprawie, jak słusznie wskazało Kolegium, skarżący nie przedstawił kontrraportu, a jedynie szereg zarzutów niestanowiących spójnego opracowania. Sąd I instancji zauważy jednocześnie, że wszystkie kwestie wskazane w tych zarzutach kwestie były przedmiotem analizy w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Niezasadny jest przy tym zarzut braku analizy wariantowej inwestycji. W raporcie wskazano bowiem warianty wymagane przez art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś., tj. wariant wybrany do realizacji, racjonalny wariant alternatywny oraz racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że w związku z wezwaniem RDOŚ z dnia [...] stycznia 2023 r. analiza wariantowa została uzupełniona poprzez przedstawienie dodatkowego opracowania przekazanego przy piśmie Inwestora z dnia [...] marca 2023 r. Przedstawione warianty różnią się pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko – co wynika z innego rodzaju oddziaływania na środowisko [...] względem [...] oraz innej intensywności korzystania z [...] przez [...] w poszczególnych wariantach możliwych do realizacji. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd I instancji oddalił skargę. Pismem z dnia 16 lipca 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2024 r. wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, tj.t: 1. przepisu art. 75 ust. 1 pkt. 1 lit. t ustawy z dnia z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko - dalej u.o.i.ś (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku - Dz.U.2023.1094 t.j.),czyli sprzed zmiany ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1890) poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że inwestycja dla której wydawana była decyzja nie stanowiła inwestycji w zakresie [...], a w konsekwencji rozpoznanie sprawy przez niewłaściwy organ to jest wójta gminy zamiast Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - dalej RDOŚ; 2. przepisu art. 66 ust 1 pkt 5 lit. a i b u.o.i.ś poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przedstawiony przez wnioskodawcę [...] listopada 2022 r. spełnia wymogi art. 66 us.t 1 pkt 5 lit. a i b u.i.o.ś w brzmieniu obowiązującym w dniu przedstawienia raportu, czyli sprzed zmiany ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1890), w zakresie zaprezentowania trzech wariantów bezpieczeństwa, podczas gdy w istocie zaprezentowane zostały jedynie dwa warianty. II naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, to jest przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 t.j.) - dalej p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j.) dalej k.p.a.; poprzez niezbadanie z urzędu przesłanki nieważności postępowania wynikającej z naruszenia przepisów o właściwości organów, o której mowa w zarzucie I pkt 1 niniejszej skargi, a w konsekwencji utrzymanie w obrocie prawnym nieważnej decyzji; 2. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a, w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo iż została ona wydana z naruszeniem zasad praworządności w postaci zaniechania podjęcia czynności umożliwiających dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to jest zweryfikowania prawidłowości i rzetelności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przedstawionego przez wnioskodawcę; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z 28 zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z 28 zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem. W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy, jak również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie (pismo z dnia 21 sierpnia 2024 r.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 12 września 2024 r. SKO odpowiedziało na skargę kasacyjną wnosząc jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Kolegium kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty kasacyjnie są zasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. zgodzić bowiem się należy ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie stowarzyszenia, że w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" przepis ten stanowił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien zawierać opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Przepis ten posiadał takie samo brzmienie także w dniu wydania decyzji środowiskowej przez organ I instancji co miało miejsce w dniu [...] lipca 2023 roku. Zgodnie z prawidłową wykładnią, utrwalona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 roku, sygn. akt III OSK 3819/21) wymagana wariantowość przedsięwzięcia polega na przedstawieniu co najmniej trzech wariantów z uzasadnieniem ich wyboru. Przedstawione warianty powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu w jaki wnioskowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko w związku z różnymi sposobami jego realizacji. Celem wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego jest poszukiwanie alternatywnych rozwiązań pozwalających zrealizować przedsięwzięcie w sposób racjonalny najkorzystniejszy dla środowiska. Nie można zatem zredukować wymaganych trzech wariantów do jednego lub kilku wariantów inwestycyjnych (lokalizacyjnych), wraz z jednoczesnym uznaniem jednego z wariantów inwestycyjnych (lokalizacyjnych) za najkorzystniejszy dla środowiska. Racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska czy też wariant najkorzystniejszy dla środowiska, nie może być utożsamiany z jednym z wariantów proponowanych do realizacji przez wnioskodawcę, ponieważ decydującym czynnikiem w wyborze tego ostatniego wariantu jest czynnik najczęściej ekonomiczny, a nie ochrona środowiska. Nawet w przypadku inwestycji [...] możliwa jest daleko idąca modyfikacja przedsięwzięcia tak, żeby uzyskać racjonalne rezultaty najkorzystniejsze dla środowiska, związane przykładowo z technologią budowy czy sposobem rozwiązania poszczególnych problemów technicznych. O wyborze wariantu nie mogą również decydować przeprowadzone konsultacje społeczne, ponieważ te są istotne z punktu widzenia ewentualnych konfliktów społecznych, a nie wariantów realizacji przedsięwzięcia. Nie może to być także tzw. wariant zerowy, polegający na braku realizacji przedsięwzięcia. Powyższa regulacja prawna została jednak zmieniona ustawą z dnia 13 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1890). Zgodnie z art. 1 pkt 11 przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 otrzymał brzmienie; "opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, że wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska: racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym. Ta zmiana oznacza, iż istnieje możliwość przedstawienia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko tylko dwóch wariantów tj. wariantu wybranego do realizacji oraz racjonalnego warianty alternatywnego i jeden z nich będzie przez autora raportu równocześnie wskazany jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Zgodnie z art. 26 ustawa zmieniająca weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia czyli w dniu 16 października 2023 roku, czyli po wydaniu w niniejszej sprawie decyzji przez organ I instancji, ale przed wydaniem decyzji przez organ II instancji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które wydało decyzję po rozpoznaniu odwołania w dniu [...] listopada 2023 roku. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej z 13 lipca 2023 roku do spraw prowadzonych nap odstawie ustawy zmienionej w art. 1 tj. u.i.o.ś. wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem przepisu art. 61,ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 82 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 i 4 ustawy zmienionej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejsza ustawa oraz stosuje się przepisy art. 86f ust. 1 a, 2a i 8 ustawy mienionej w art. 1 . Przez sprawy zakończone należy rozumieć sprawy, w których wydane decyzje stały się decyzjami ostatecznymi. W niniejszej sprawie decyzją ostateczną jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2023 roku (stała się decyzją ostateczną w dniu jej wydania). Zatem sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy raport o oddziaływaniu planowego przedsięwzięcia, odnośnie wariantowości odpowiada warunkom określonym w art. 66 ust. 1pkt 5 u.i.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji przez Kolegium. Przedstawiono w nim bowiem wariant wybrany do realizacji, racjonalny wariant alternatywny i jednocześnie stwierdzono, że wariant wybrany do realizacji jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Autor raportu, analogiczne stanowisko co do przedstawionych wariantów, przedstawił również w piśmie z dnia [...] marca 2023 roku zawierającym dodatkowe wyjaśnienia do sporządzonego raportu. Przed dokonaniem oceny zarzutu kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 77 k.p.a. powołać należy się na zasadę związania zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej wyrażonej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11). Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12,). Wskazuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego orzeczenia nawet wówczas, jeżeli dostrzega naruszenie przepisów prawa, które jednak nie zostało podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej ani nie powoduje nieważności postępowania. Oddalenie skargi kasacyjnej nie oznacza zatem zawsze podzielenia wywodów Sądu pierwszej instancji, lecz świadczy o nieusprawiedliwionym charakterze zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., I OSK 1567/17). Przechodząc do oceny opisanego na wstępie zarzutu kasacyjnego stwierdzić należy, że sposób jego sformułowania nie odpowiada powyższym kryteriom. W sposób ogólny w treści zarzutu jak i jego uzasadnienia podniesiono, że sąd I instancji oddalił skargę na decyzję mimo, że została ona wydana wbrew zasadzie praworządności w postaci zaniechania podjęcia czynności umożliwiających dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to jest zweryfikowania prawidłowości i rzetelności raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie wskazano zarówno w treści tego zarzutu jak i jego uzasadnieniu jakich dotyczy to ustaleń faktycznych. Co do próby zakwestionowania wartości dowodowej sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko podnieść należy, że podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie, a następnie analizę uzgodnień i opinii pod kątem ich uwzględnienia w decyzji środowiskowej oraz ocenę prawidłowości postępowania mającego zapewnić udział społeczeństwa w tym postępowaniu, jak i w tym zakresie rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu. W postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi podstawowy dowód w sprawie, ponieważ w postępowaniu tym wymagana jest wiedza specjalistyczna. Z tego względu taki raport ma charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - powinni posiadać wiedzę specjalistyczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1514/21). Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy środowiskowej oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Organ nie jest zatem związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest zatem w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ponadto, chociaż organ nie jest związany treścią raportu, to ustalenia w nim zawarte mogą kształtować treść osnowy decyzji środowiskowej, jeżeli raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13). Organ ocenia zatem raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. W konsekwencji jednak, kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu, czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie jest natomiast możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia lub odesłanie do opracowań naukowych nierównoważnych raportowi o oddziaływaniu. W niniejszej sprawie skarżące kasacyjnie stowarzyszenie stwierdziło jedynie, że jego zdaniem raport ten jest nierzetelny i nie został zweryfikowany przez powołanego przez organ biegłego. Nie wskazano jednak jakie konkretnie braki posiada raport, w czym upatruje jego brak rzetelności. Nie przedstawiono także dowodów na poparcie tych twierdzeń. Nie jest obowiązkiem organów przeprowadzanie dodatkowych dowodów potwierdzających okoliczności ustalone już w oparciu o przeprowadzone dowody. Obowiązkiem uczestników postępowania administracyjnego w przypadku kwestionowania takich ustaleń jest podważenie tych ustaleń między innymi poprzez przedstawienie stosownych dowodów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania przez Sąd I instancji każdego z 28 podniesionych w skardze zarzutów. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Podstawą orzekania sądu jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład w postępowaniu sądowym dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11). Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd jako zgodnej z przepisami postępowania oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny nawet, gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 13 maja 2008 r., II FSK 419/0). Naruszenia takiego nie stanowi również zanegowanie przeprowadzonej przez organ oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można też skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonej decyzji - również z punktu widzenia poprawności uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji - oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna ze wskazanych sytuacji nie zaistniała. Z przepisu tego wynika natomiast nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z: 26 maja 2010 r., I FSK 497/09; 19 października 2010 r., II OSK 1645/09; 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12). Dlatego też zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie podlegał uwzględnieniu. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z 27 lipca 2004 r., OSK 628/04). Przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy; a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte; względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd pierwszej instancji nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyroki NSA z: 11 września 2012 r., I OSK 1234/12; 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10). Autor kasacji stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie powołał się na wystąpienie którejkolwiek z powyższych sytuacji. Podkreślenia również wymaga, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył sąd pierwszej instancji (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12; 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12;). Tego wymogu w skardze kasacyjnej nie dopełniono. Naruszenia omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić z urzędu. Dodatkowo należy także wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m.in. wyroki NSA z: 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można podważać też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować kontroli kompletności i oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd badający legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia organu, jak również argumentacji Sądu, która ma jego zdaniem przemawiać za oddaleniem skargi czy też bezzasadności podniesionych zarzutów. Nawet brak dokonania oceny niektórych z podniesionych w skardze zarzutów nie może stanowić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 133 § 1 lub 134 § 1 p.p.s.a. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jest czytelna, sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast, że zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. t u.i.o.ś. Przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedsięwzięcie pod nazwą "[...]". [...] intermodalny jest obiektem przestrzennym z właściwą mu organizacją i infrastrukturą umożliwiającą obsługę intermodalnych jednostek ładunkowych (np. kontenerów) pomiędzy środkami transportu, należącymi do różnych gałęzi transportu oraz wykonywanie na tych jednostkach operacji w związku z ich składowaniem. W transporcie intermodalnym przewóz ładunków odbywa się w jednej i tej samej jednostce ładunkowej lub przejeździe na całej trasie od nadawcy do odbiorcy, przy użyciu – następujących po sobie – różnych gałęzi transportu, bez przeładunku samych ładunków. Planowany [...] będzie dawał możliwość przeładunku i zmiany środków transportu towarów, w tym w szczególności towarów rolno- spożywczych. Budowa [...] ma przyczynić się do poprawy logistyki i handlu oraz ma ułatwić eksport. Ma być położony bezpośrednio [...]. Za jego realizacją przemawia istnienie [...], które po przebudowie będą spełniać parametry wymagane w UE oraz dobre połączenie [...] z największymi ośrodkami województwa, w tym ze zlokalizowanymi w ich obrębie terenami przemysłowymi, bliskość dróg ekspresowych tj. [...]. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. regionalny dyrektor ochrony środowiska jest organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej w przypadku realizacji przedsięwzięć określonych w ppkt od a do w, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w przypadku inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej (pkt 1a), starosta – w przypadku scalania, wymiany i podziału gruntów (pkt 2), dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na użytek rolny (pkt 3), a starosta, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć (pkt 4). Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że regionalny dyrektor ochrony środowiska, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, starosta i dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych są organami właściwymi do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć wyraźnie im przez ustawodawcę przypisanych (jest to katalog zamknięty), a we wszystkich pozostałych przypadkach starosta, burmistrz, prezydent miasta. W niniejszej sprawie spór dotyczy okoliczności czy wyżej opisane przedsięwzięcie jest inwestycją w zakresie [...] tj. przedsięwzięciem o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. t u.i.o.ś. Nadmienić należy, że po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 13 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023r., poz. 1890) przepis ten otrzymał brzmienie "przedsięwzięć polegających na realizacji linii kolejowych". Przepisy ustawy nie definiują pojęcia "linie kolejowe", którego zdefiniowanie jest niezbędne do ustalenia właściwościowego rzeczowo organu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy. Wobec powyższego wydaje się celowym odwołać do regulacji zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1234). W art. 4 powołanej ustawy zamieszczono definicję podstawowych pojęć związanych z transportem kolejowym. I tak zgodnie z art. 4 ust. 1a droga kolejowa to – tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie powiązane, niezależnie od tego czy zarządza nimi ten sam podmiot. Z kolei w pkt 2 tegoż artykułu ustawodawca zdefiniował linię kolejową – jako wyznaczoną przez zarządcę infrastruktury drogę kolejową do prowadzenia ruchu pociągów. Natomiast w art. 4 pkt 36c ustawodawca stwierdził, że terminal towarowy to obiekt budowlany lub zespół obiektów budowlanych obejmujących drogę kolejową, umożliwiający załadunek lub rozładunek wagonów lub integrację różnych rodzajów transportu w zakresie przewozu towarów. W powołanym przy definicji drogi kolejowej załączniku nr 1 do powołanej ustawy zawierającego wykaz elementów infrastruktury kolejowej w pkt 7 wymieniono rampy towarowe, przy czym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych. W załączniku tym jednocześnie wskazano, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą wymienione w nim elementy, pod warunkiem że tworzą części linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzecz, lub ich utrzymania. Zestawienie powyższych terminów zdefiniowanych przez ustawodawcę w ustawie o transporcie kolejowym prowadzi do wniosku, że budowa terminalu przeładunkowego kolejowo - drogowego stanowi niewątpliwie inwestycję - przedsięwzięcie w zakresie linii kolejowej. Nie ulega wątpliwości, że ramach planowanego przedsięwzięcia dojdzie do ingerencji w [...] poprzez jej rozbudowę o nowy element jakim będzie [...]. Planowane przedsięwzięcie odpowiada bowiem definicji terminalu towarowego zawartej w art. 4 pkt 36c ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z tą definicją terminal towarowy to obiekt budowlany lub zespół obiektów budowlanych ([...]) obejmujących drogę kolejową, umożliwiający załadunek lub rozładunek wagonów lub integracje różnych rodzajów transportu w zakresie przewozów towarowych. Z kolei linia kolejowa to wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa. W art. 75 ust. 1 lit. t u.i.o.ś. ustawodawca posłużył się szerokim określeniem "inwestycji w zakresie linii kolejowej, a planowane w tej sprawie przedsięwzięcie jest inwestycją w zakresie [...], ponieważ ingeruje w istniejącą [...] poprzez uzupełnienie jej o nowy element organizacyjny jakim jest [...]. Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w chwili złożenia wniosku jak i obecnie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska a nie wójt. W konsekwencji organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji jest także inny organ niż Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skoro decyzję w niniejszej sprawie zostały wydane przez organy rzeczowo niewłaściwie tj. z naruszeniem przepisów o właściwości zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. t u.i.o.ś. uznać należy za uzasadniony co skutkować winno uchyleniem zaskarżonego wyroku. Jednocześnie stwierdzić należy, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, co daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zgodnie z art. 188 rozpoznać wniesioną skargę. Tym samym na podstawie art. 188 p.ps.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. t u.i.o.ś. należało uchylić zaskarżony wyrok oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przystępując ponownie do rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organy I instancji winien uwzględnić powyższe ustalenia dotyczące właściwości organów do rozpoznania przedmiotowego wniosku i przekazać sprawę w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. organowi właściwemu do jej załatwienia. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrot kosztów w postępowania wysokości 577 zł. tj. uiszczoną opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia, wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych - § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b (t.j. Dz.U z 2023r., poz. 1935 ze zm.).