III OSK 2794/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Protokolant: asystent sędziego Ewelina Gee- Milan po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 129/24 w sprawie ze skargi M.N. na bezczynność Polskiego Związku Koszykówki w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.N. na rzecz Polskiego Związku Koszykówki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 129/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.N. (dalej jako wnioskodawca, strona, skarżący lub skarżący kasacyjnie) na bezczynność Polskiego Związku Koszykówki (dalej jako organ, podmiot zobowiązany, Związek lub PZKosz) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddalił skargę. Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 14 listopada 2023 r. strona wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej żądając "pełnej informacji dotyczącej konkursu na trenera kadry seniorów w koszykówce 3x3 z 2019 roku, w szczególności pełnej dokumentacji zgłoszeń konkursowych oraz stanowiska wraz z uzasadnieniem co do poszczególnych zgłoszeń konkursowych wyrażonego przez członków komisji konkursowej powołanej przez Zarząd PZKosz, przedstawionego do zatwierdzenia Zarządowi PZKosz, a także stanowiska Zarządu PZKosz". W dniu 22 listopada 2023 r., na podany we wniosku e-mail, wnioskodawca otrzymał odpowiedź w której podano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, bowiem ich zakres nie dotyczy realizowania przez organ zadań publicznych, czy też innych form dysponowania majątkiem publicznym, w związku z czym nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. W dniu 9 stycznia 2024 r. strona ponowiła wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując na zakres obowiązku udzielania informacji publicznej przez polskie związki sportowe, w tym organ, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Pismem z 23 stycznia 2024 r. organ podtrzymał stanowisko zawarte we wcześniejszej odpowiedzi z dnia 22 listopada 2023 r. podając, że przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja w piśmie z dnia 9 stycznia 2024 r. nie przemawia za udostępnieniem informacji we wnioskowanym zakresie, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona pismem z 16 lutego 2024 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na wstępie wyroku uznał, że skarga nie była zasadna. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że polski związek sportowy, jakim jest PZKosz., jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.). Wyjaśniono, że stanowisko to wynika przede wszystkim z celu Związku, którym jest realizacja zadań publicznych w zakresie kultury fizycznej i sportu, a w szczególności organizacja współzawodnictwa sportowego, popularyzacja i rozwój sportu w Polsce. W tym też celu, na realizowanie powierzonych mu zadań publicznych, PZKosz otrzymuje dotacje od Skarbu Państwu. Tym samym, PZKosz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jest inną osobą wykonującą zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przechodząc do oceny spełnienia przesłanki przedmiotowej wskazano, że wnioskowane dokumenty nie noszą cech informacji publicznej, zostały bowiem sporządzone wyłącznie na potrzeby wewnętrzne podmiotu jakim w tej sprawie jest Zarząd PZKosz. Niezależnie od tego część z nich zakwalifikowano jako dokumenty prywatne, nieodnoszące się do faktów, ale projektów czy założeń, rekomendacji, co również wyklucza ich charakter informacji publicznej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zasadne jest stanowisko podmiotu zobowiązanego, że w zakresie powołania osoby do pełnienia funkcji trenera kadry narodowej koszykówki Zarząd PZKosz jest niezależny i działa samodzielnie w ramach wyłącznie jemu przyznanych kompetencji (zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie). Powszechnie obowiązujące przepisy nie wymagają przeprowadzenia konkursu na to stanowisko. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że jak wynika z programów dofinasowania PZKosz z budżetu państwa w latach 2019 – 2021 r., programy dofinasowania dotyczyły m.in. wynagrodzeń kadry trenerskiej, a więc już powołanego trenera określonej reprezentacji kadry narodowej koszykówki. Finansowanie z budżetu państwa nie dotyczyło zatem postępowania konkursowego, realizowanego według wewnętrznych założeń i potrzeb Związku. Przechodząc dalej wskazano, że w realizacji wskazanych uprawnień, wynikających z przyjętych rozwiązań ustrojowych polskich związków sportowych, Zarząd PZKosz nie jest związany żadną opinią, czy osądem, oceną, gdyż jest to sfera jego władzy dyskrecjonalnej. Okoliczności tej – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – nie zmienia fakt wdrożenia przez Zarząd szczególnej procedury wyłaniania kandydatów. Zarówno bowiem fakt przeprowadzenia konkursu, celem wskazania najlepszego kandydata na stanowisko trenerskie, jak i przyjęty tryb postępowania (niewymagany przepisami powszechnie obowiązującymi), są wyrazem realizacji uprawnień Związku. Należą do sfery wewnętrznej Związku, która kończy się wraz z powołaniem określonego kandydata na stanowisko trenerskie. Od tego momentu możemy mówić o działalności Związku w sferze publicznej, bowiem zasady powierzenia pełnienia funkcji, zakres kompetencji i odpowiedzialności, koszty ponoszone ze środków publicznych, a związane z utrzymaniem stanowiska trenerskiego, niewątpliwie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. W świetle powyższego uznano, że stanowiska wraz z uzasadnieniem co do poszczególnych zgłoszeń konkursowych wyrażonego przez członków komisji konkursowej powołanej przez Zarząd PZKosz, przedstawionego do zatwierdzenia Zarządowi PZKosz, a także stanowiska Zarządu PZKosz odnoszące się do poszczególnych kandydatur, należy klasyfikować jako wewnętrzne stanowiska, poglądy, czy oceny powołanego przez Zarząd gremium opiniodawczego, które miało wspomóc Zarząd PZKosz w wyborze najlepszego z możliwych kandydatów. Komisja ta ma charakter wyłącznie opiniotwórczy, doradczy i rezultat jej działania nie jest wiążący dla Zarządu, który w tej sferze działa autonomicznie, samodzielnie podejmuje decyzję co do obsady stanowiska trenerskiego. Przeprowadzone przez rzeczoną komisję badania, ustalenia i wnioski przyjmujące postać opinii i rekomendacji sporządzane są zatem na użytek wewnętrzny, przez to nie mają waloru władczego i nie stanowią przejawu realizacji zadania publicznego. Bez wiążącego charakteru nie przesądzają o kierunku działania organu w danej kwestii. Podobny charakter ma ocena przez Zarząd poszczególnych kandydatur, bowiem nie przybiera cech oficjalności i nie stanowi komunikatu woli na zewnątrz. Te zaś cechy charakteryzują dokumenty wewnętrzne, które nie podlegają reżimowi ustawy jak słusznie wywodzi skarżony podmiot w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego trafnie PZKosz zakwalifikował dokumentację zgłoszeń konkursowych kandydatów jako dokumenty prywatne niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Jak wskazano przesądza o tym nie tylko wewnętrzny charakter przedmiotowego postępowania konkursowego, ale fakt, że osoba biorąca udział w takim konkursie nie wykonuje jeszcze jakichkolwiek funkcji publicznych. Decyzja takiej osoby o udziale w konkursie ma charakter decyzji prywatnej, albowiem jest to działanie mające na celu dopiero uzyskanie etatu trenerskiego związanego z wykonywaniem zadań publicznych, a złożone przez nią dokumenty, w tym autorskie założenia metod treningowych, wizji pracy trenerskiej, itp., dotyczą jej sfery prywatnej. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. W wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 5 i art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na bezczynność organu z uwagi na: 1) błędne uznanie, że część z wnioskowanych przez skarżącego dokumentów dotyczących konkursu na trenera kadry seniorów w koszykówce 3x3 z 2019 r. nie nosi cech informacji publicznej, gdyż stanowią "dokumenty wewnętrzne" PZKosz, podczas gdy dokumenty te jako związane z przygotowaniem kadry narodowej w koszykówce 3x3 do igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata i mistrzostw Europy, na które to przygotowania PZKosz otrzymał dofinansowanie ze środków publicznych, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.; 2) błędne uznanie, że część z wnioskowanych przez skarżącego dokumentów dotyczących konkursu na trenera kadry seniorów w koszykówce 3x3 z 2019 r. stanowi "dokumenty prywatne" niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p., podczas gdy dokumenty te jako dotyczące przygotowania kadry narodowej w koszykówce 3x3 do igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata i mistrzostw Europy, na które to przygotowania PZKosz otrzymał dofinansowanie ze środków publicznych, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.; 3) błędne uznanie, że procedura wyłaniania kandydatów na trenera kadry seniorów w koszykówce 3x3 z 2019 r. należy do sfery wewnętrznej PZKosz, stąd dokumentacja wytworzona w trakcie tej procedury nie stanowi informacji publicznej, i dopiero od momentu powołania określonego kandydata na stanowisko trenerskie należy mówić o działalności PZKosz w sferze publicznej, podczas gdy procedura ta jako dotycząca obsadzania funkcji trenera kadry seniorów w koszykówce 3x3, na finansowanie której to funkcji PZKosz otrzymał dofinansowanie ze środków publicznych, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA i rozpoznanie skargi przez NSA poprzez stwierdzenie, że PZKosz dopuścił się bezczynności, zobowiązanie PZKosz do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskami z dnia 14 listopada 2023 r. i 9 stycznia 2024 r., nie później niż w terminie czternastu dni od uprawomocnienia się wyroku. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Związek wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze. zm., dalej jako u.p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one nieusprawiedliwione, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 u.p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. We wniesionej w przedmiotowej sprawie skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego. Podkreślić należy, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinno być również wykazane, jak w ocenie strony skarżącej powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. Zastrzec należy również, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Przystępując do rozważań na wstępie nadmienić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego został sformułowany częściowo niestarannie. W skardze kasacyjnej zarzucono bowiem naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 5 i art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tym miejscu wskazać należy, że poszczególne punkty art. 6 ust. 1 u.d.i.p. składają się z wielu pomniejszych jednostek redakcyjnych. Jeżeli natomiast przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Tymczasem autor skargi kasacyjnej zaniechał precyzyjnego określenia naruszonych – w jego ocenie – przepisów. Dostrzeżone błędy skargi kasacyjnej nie uzasadniały jednak odrzucenia skargi kasacyjnej jako niespełniającej ustawowych wymogów określonych w art. 176 u.p.p.s.a., przy czym niewątpliwie ograniczyły zakres możliwej do przeprowadzenia w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli. Zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1488 ze zm., dalej jako u.s.): "w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy". Jak wynika z art. 6 ust. 2 u.s. związek sportowy jako osoba prawna działa w formie prawnej stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń. Osobie tej ustawodawca przyznaje szczególne uprawnienia, w tym prawa o charakterze wyłącznym (art. 13-15 u.s.). Polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach). Potwierdza to bezpośrednie odesłanie do przepisów prawa o stowarzyszeniach we wszystkich sprawach dotyczących tych organizacji społecznych, które nie są uregulowane w komentowanej ustawie. Przepisy ustawy o sporcie nie ograniczają przy tym znacząco sfery samorządności (samodzielności, autonomii) polskich związków sportowych w porównaniu ze "zwykłymi" stowarzyszeniami. W konsekwencji tworzenie polskich związków sportowych stanowi przejaw konstytucyjnej wolności zrzeszania się (art. 12 i art. 58 Konstytucji RP), która jest realizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i może podlegać wyłącznie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez przepisy rangi ustawowej, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony praw i wolności innych osób (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach). Jako organizacje społeczne, do których stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, polskie związki sportowe mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych, w szczególności związanych z przedmiotem i celami ich działalności (art. 1 ust. 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach). PZKosz jako organizacja stworzona w celach określonych w art. 7 ust. 1 u.s. niewątpliwie jest polskim związkiem sportowym. Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż PZKosz jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przechodząc do analizy zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w ocenie skarżącego kasacyjnie – co do zasady – żądane przez niego dokumenty podlegać miałyby udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. ze względu na to, że dokumenty te są związane z przygotowaniem kadry narodowej w koszykówce 3x3 do igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata i mistrzostw Europy, na które to przygotowania organ otrzymał dofinansowanie ze środków publicznych. W tym zakresie zakwestionowano stanowisko Sądu pierwszej instancji, że po pierwsze część z wnioskowanych dokumentów stanowi dokumenty wewnętrzne, a po drugie, że część z nich stanowi dokumenty prywatne. Jak już wskazywano Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może zweryfikować poprawności oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna w swej podstawie nie powołuje bowiem wobec zaskarżonego wyroku zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które stosował Sąd pierwszej instancji dokonując – w istocie – oceny materiału dowodowego. W związku z niepodniesieniem przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjął, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd pierwszej instancji. Przypomnieć należy jednocześnie, że naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie podważył ustaleń Sądu pierwszej instancji, co do tego że część z wnioskowanych dokumentów nie nosi cech informacji publicznej. Co więcej nie podważono skutecznie stanowiska, że część z wnioskowanych dokumentów należy klasyfikować jako dokumenty prywatne, nieodnoszące się do faktów, ale projektów czy założeń, rekomendacji, co również – w ocenie Sądu pierwszej instancji – wykluczało charakter informacji publicznej. W tym względzie nie można pomijać także samej istoty przeprowadzonego przez PZKosz konkursu (w trybie niewymaganym przez przepisy powszechnie obowiązujące – co słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji), w ramach którego niewątpliwie występują dokumenty o wydźwięku wewnętrznym, ale i również prywatnym. Nie można także podzielić twierdzeń skargi kasacyjnej, w których próbuje się powiązać obowiązek udostępnienia żądanych przez skarżącego dokumentów z faktem, że wynagrodzenie niektórych członków komisji konkursowej. tj. Sekretarza Generalnego PZkosz, jak i Dyrektora Sportowego PZKosz było dofinansowane ze środków publicznych. W tym zakresie należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że wynagrodzenie wskazanych osób już na etapie przeprowadzenia konkursu finansowane było ze środków publicznych (np. w oparciu o program dofinansowania ze środków budżetu państwa zadań związanych z przygotowaniem zawodników kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich oraz przygotowaniem i udziałem w mistrzostwach świata i Europy w 2019 roku oraz tożsamych programów z 2020 i 2021 r.) to nie zmienia to ustalonego przez Sąd pierwszej instancji wewnętrznego i prywatnego charakteru żądanych dokumentów. Na marginesie wskazać należy, odmiennie aniżeli przyjmuje to skarżący kasacyjnie, że wewnętrznego charakteru części dokumentacji nie wyłącza użyta w ogłoszeniu PZKosz z dnia 4 stycznia 2019 r. konstrukcja, zgodnie z którą stanowisko komisji konkursowej wraz z uzasadnieniem przedstawiane jest Zarządowi PZKosz do "ostatecznego zatwierdzenia". Wskazać należy, że zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego wyraz "zatwierdzać" oznacza m.in. "oficjalnie zgadzać się na objęcie przez kogoś jakiegoś stanowiska lub funkcji" (por. https://wsjp.pl/haslo/podglad/33623/ zatwierdzac/5089625/kandydata-na-stanowisko). Uwzględniając fakt, że Zarząd PZKosz miał otrzymać wyłącznie stanowisko komisji konkursowej wraz z uzasadnieniem, to nie można przyjąć, jak próbuje to wykazać autor skargi kasacyjnej, ażeby stanowisko komisji formułowane na potrzeby procedury konkursowej było rozstrzygające. Zgodnie bowiem z procedurą określoną w ogłoszeniu Zarząd PZKosz nie musiał zaakceptować przedstawionego przez komisję konkursową stanowiska. W konsekwencji dotychczasowych uwag oraz faktu przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że materiał dowodowy sprawy pozwala uznać, że żądane dokumenty nie mają charakteru informacji publicznej, za prawidłowe należało uznać pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi. Należy przy tym podkreślić, że w judykaturze prezentowane jest słuszne stanowisko, że niedopuszczalne jest zwalczanie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 611/12 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1092/12). Reasumując należało stwierdzić, że skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do jej oddalenia, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. O kosztach postępowania, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.