III OSK 2723/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1518/22 w sprawie ze skargi K. V. i W. V. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 maja 2022 r. nr 49/2022/KUZ w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. V. na rzecz Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. oddala wniosek Gminy R. o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 1 grudnia 2022 r. (VII SA/Wa 1518/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") oddalił skargę K. V. i W. V. na decyzję Prezesa Wód Polskich z 31 maja 2022 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w oparciu o następujące okoliczności sprawy. Starosta Pruszkowski decyzją z 16 maja 2014 r. udzielił Gminie Raszyn pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego - wylotu kanalizacyjnego do Kanału O. w km 1+059 jego biegu (działka nr ew. [...] obr. [...], gm. [...]) oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania wód opadowych z pasa drogowego ul. J. w R. (działka nr ew. [...], obr. [...], gm. [...]) do Kanału O. poprzez ww. wylot. W następstwie postępowania odwoławczego wywołanego złożonym przez skarżących odwołaniem do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, a następnie sądowego, WSA w Warszawie wyrokiem z 3 lutego 2015 r. (IV SA/Wa 2176/14) uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z 15 września 2014 r., a także utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z 16 maja 2014 r. wskazując, że zostały one wydane z naruszeniem art. 33, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej także: "k.p.a.") Po zebraniu i przeanalizowaniu dowodów w sprawie Starosta Pruszkowski decyzją z 31 marca 2016 r. ponownie udzielił Gminie Raszyn pozwolenia wodnoprawnego w zakresie zgodnym z wnioskiem Gminy. Odwołanie od decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie za pośrednictwem Starosty Pruszkowskiego wnieśli skarżący. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie decyzją z 3 sierpnia 2016 r. uchylił decyzję Starosty Pruszkowskiego ze względu na niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 40 § 2 k.p.a. Decyzja, w wyniku wniesionej skargi, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2017 r. (IV SA/Wa 2657/16), została uchylona, a organ drugiej instancji został zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania. W oparciu o powyższe Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie rozpatrując ponownie dokumenty sprawy decyzją z 27 września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 maja 2018 r. (IV SA/Wa 3103/17) skargę oddalił, lecz w następstwie wniesienia przez skarżących skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok oraz decyzja zostały uchylone wyrokiem z 14 grudnia 2021 r. (III OSK 697/21). Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.; dalej także: "p.w. 1"), zgodnie z którą starostowie utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z art. 525 ust. 1 tej ustawy zniesiono dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, będących organami odwoławczymi od decyzji wydawanych przez starostów. W myśl art. 14 ust. 6 pkt 2 p.w. 1, kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych w tym zakresie przejął właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Stosownie natomiast do przepisów art. 545 ust. 4 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich. W związku z powyższym Prezes Wód Polskich, jako organ odwoławczy, analizując ponownie decyzję organu pierwszej instancji - Starosty Pruszkowskiego z 31 marca 2016 r. pod kątem wniesionego odwołania oraz kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z 14 grudnia 2021 r., wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję z 31 maja 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Starosty z 31 marca 2016 r. została wydana w następstwie prowadzonego postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2176/14, w którym sąd podkreślił, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzy sprawę uzupełniając postępowanie zgodnie z przedstawionymi w orzeczeniu sądu uwagami, a braki te wedle stanowiska Prezesa WP zostały uzupełnione, stąd wniosek potraktowany został jako pochodzący od uprawnionego do jego złożenia podmiotu. Do wniosku załączony został m.in.: operat wodnoprawny wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności. Z kolei podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w. w brzmieniu wówczas obowiązującym, zgodnie z którym uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wymagało szczególne korzystanie z wód, którym na podstawie art. 37 pkt 2 było wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, a na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c jako ścieki rozumiane były wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne oraz wykonanie urządzeń wodnych, do których na mocy art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. f zaliczano wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych. Organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenie wodnoprawne jest typem aktu związanego, a w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania tego aktu, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 p.w. Zdaniem Prezesa WP w sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Objęte wnioskiem działanie nie stało w sprzeczności z treścią Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, zatwierdzonego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu 22 lutego 2011 r. (M.P. nr 49 z 2011 r., poz. 549) jak również nie koliduje z treścią aktualnego Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, opublikowanego Rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1911 ze zm.). Ponadto planowane wykonanie urządzenia wodnego i korzystanie z wód dotyczyło terenu objętego postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi Raszyn po zachodniej stronie Alei Krakowskiej - część I (Uchwała nr LIX/983/05 Rady Gminy Raszyn z 27 października 2005 r.; dalej także: "uchwała"). Działka nr ew. [...] obr. [...], której dotyczy wykonanie urządzenia wodnego i szczególne korzystanie z wód znajduje się na "terenie zieleni naturalnej" zgodnie uchwałą, a w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych plan w § 20 ustala zalecenie retencjonowania wód opadowych oraz na terenach zdrenowanych, uzyskanie zgody w zakresie odprowadzania wód opadowych właściwego inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie na etapie projektu zagospodarowania działek. Dokumentacja załączona do wniosku wskazuje, że natężenie zrzutu wód opadowych nie będzie przekraczać wartości właściwej dla odpływu wód ze zlewni naturalnej. Zrzut będzie kontrolowany poprzez zastosowanie regulatorów przepływu, a nadmiar wód będzie retencjonowany w kanałach oraz studzienkach. Jako załącznik do wniosku zostało dołączone pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział Warszawa Inspektorat Grodzisk Mazowiecki z 11 czerwca 2013 r., w którym zaopiniowano pozytywnie odprowadzanie podczyszczonych i retencjonowanych wód deszczowych z ul. J. w R. wylotem w km 1+059 Kanału O. w ilości Qmax.s.= 22, 1 l/s, co stanowi wypełnienie rygoru § 20 ww. MPZP, i w konsekwencji przesądzało o braku podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia. W kwestii zastrzeżeń i uwag zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie zawiera ono żadnych merytorycznych kwestii dotyczących wykonania urządzenia wodnego oraz korzystania z wód jakim w tym przypadku jest wprowadzanie wód opadowych do Kanału O.. Treść odwołania przejawia niezadowolenie z powodu wykonywania jakichkolwiek działań oraz prac związanych z ww. inwestycją na terenie działki stanowiącej prywatną własność. Uzasadnienie odwołania między innymi zaznacza obawy, że realizacja inwestycji (budowa kanalizacji) odbędzie się z koniecznością przebudowy przyłącza gazowego na koszt właścicieli, kosztem pozbawienia możliwości korzystania z bramy wjazdowej oraz koniecznością wycięcia drzew. Prezes WP odniósł się szczegółowo do wszystkich podniesionych przez odwołujących zarzutów uznając je za bezzasadne. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA, wydanego na skutek wniesionej przez skarżących skargi, sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu meriti zaskarżona decyzja, nie została wydana z naruszeniem przepisów postepowania, które miały wpływ na wynik sprawy w tym wskazanych w skardze art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a ponadto organy obu instancji słusznie oceniły, że w rozpoznawanej sprawie, nie było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, nie wystąpiła bowiem żadna z okoliczności wymienionych w art. 126 p.w. W kwestii zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się odnośnie do zebranych dowodów, albowiem - jak zauważył to WSA - organ drugiej instancji prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w zakresie zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na tym etapie postępowania, organ odwoławczy nie przeprowadzał zatem (nie zbierał) żadnych nowych dowodów, warunkujących konieczność zapoznania się z nimi przez skarżących. Realizując wytyczne NSA, Prezes WP zweryfikował jedynie zgodność pozwolenia wodnoprawnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi Raszyn po zachodniej stronie Alei Krakowskiej - część I (Uchwała nr LIX/983/05 Rady Gminy Raszyn z 27 października 2005 r.). Uchwała (MPZP) ta jest dostępna na stronie BIP Urzędu Gminy Raszyn, w związku z tym nie jest dowodem w posiadaniu którego był wyłącznie organ odwoławczy. Nic nie stało na przeszkodzie, by skarżący również zweryfikowali treść pozwolenia wodnoprawnego z planem miejscowym, co zresztą uczynili w skierowanej do sądu skardze. Nie pojawiły się zatem żadne nowe dowody, co do których skarżący mieliby się wypowiedzieć i możliwości tej zostali pozbawieni. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali, jakiej czynności procesowej nie mogli dokonać poprzez niewydanie przez Prezesa Wód Polskich zawiadomienia z art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Oprócz tego spełnione zostały warunki wynikające z § 17 pkt 4 lit. c i § 20 pkt 8 i 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych. Przepisy te, nie wymagają wskazanego w skardze zawarcia w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązku podczyszczania wód opadowych. Obowiązek taki skarżący wywodzą z treści uzgodnienia wydanego przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, wymaganego zapisami planu miejscowego. W ocenie sądu argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do wniosku, natężenie zrzutu wód opadowych nie będzie przekraczać wartości właściwej dla odpływu wód ze zlewni naturalnej. Zrzut będzie kontrolowany poprzez zastosowanie regulatorów przepływu, a nadmiar wód będzie retencjonowany w kanałach oraz studzienkach. Spełniony zatem został warunek retencjonowania wód opadowych, czego skarżący nie kwestionowali. Eksponowany w skardze warunek podczyszczania wód został założony i spełniony przez samego wnioskodawcę, a następnie pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział Warszawa Inspektorat Grodzisk Mazowiecki. Warunek ten zrealizowano poprzez zaprojektowanie osadnika wirowego i separatora lamelowego oraz regulatora przepływu. Skarżący są zatem w tym zakresie niekonsekwentni, bowiem sami wskazują, że o konieczności odprowadzania wód podczyszczonych, świadczy treść operatu wodnoprawnego przewidującego wykonanie specjalnych urządzeń służących przedmiotowemu celowi, a takie warunki w projekcie zostały spełnione. Niezasadne jest także zarzucanie przez skarżących niezgodności pozwolenia z planem miejscowym, z tego względu, że wspomniana zgoda dotyczy wód deszczowych, zaś plan miejscowy posługuje się pojęciem wód opadowych. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w praktyce planując odprowadzanie ścieków deszczowych nie ma potrzeby rozdzielania ich na wody opadowe i roztopowe. Wody opadowe powstają w górnych warstwach atmosfery, z wody odparowanej spadającej z powrotem na ziemię podczas opadu atmosferycznego (głównie deszczu lub śniegu albo gradu) tworząc wody nazywane opadowymi (opadowo-roztopowymi lub deszczowymi), które bezpośrednio lub pośrednio poprzez spływ powierzchniowy zasilają wody podziemne. Przepisy dotyczące odprowadzania ścieków deszczowych obejmują zatem aspekt będący następstwem roztopów, których wielkość, uwzględniając warunki zewnętrzne nie przekracza wielkości opadów. Potwierdza to także art. 16 pkt 69 p.w. Niezależnie od powyższego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy prowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1800 ze zm.) wody opadowe pochodzące z dróg zaliczanych do kategorii klasy D, a taką drogę stanowi ul. J., mogą być wprowadzane do wód lub do ziemi bez oczyszczania. Zaskarżając skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący W. V. zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 p.w. w zw. z § 17 pkt 4 lit. c oraz § 20 pkt 11 uchwały poprzez błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż wskazany § 17 pkt 4 lit. c oraz § 20 pkt 11 tejże uchwały obowiązek uzgodnienia z właściwym Inspektorem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie nie nakłada na organ powinności wzięcia pod uwagę całości pisma zawierającego uzgodnienie (w tym stanowiących jego integralną część opieczętowanych rysunków) oraz zawarcia w decyzji warunków szczególnych zawartych w piśmie zawierającym uzgodnienie, tj. obowiązku podczyszczania wód deszczowych oraz w konsekwencji uznanie, iż nie zachodzi podstawa do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów winna prowadzić do wniosku, iż organ wydający pozwolenie wodnoprawne winien w ramach uzgodnienia z właściwym Inspektoratem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie wziąć pod uwagę całość pisma dot. uzgodnienia (w tym również stanowiące jego integralną część opieczętowane rysunki), a w razie wskazania w piśmie warunków szczególnych pod którymi zgoda jest udzielana (obowiązek retencjonowania i podczyszczania wód opadowych), zawrzeć te szczególne warunki w wydawanej przez siebie decyzji, zaś w przypadku braku części pisma z uzgodnieniem (tj. stanowiących jego integralną część opieczętowanych rysunków) oraz nie zawarcia w decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego ww. warunków szczególnych, uznać, iż zachodzi wskazana w art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 p.w. przesłanka odmowy wydania decyzji – pozwolenia wodnoprawnego. W oparciu o podniesiony zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Podniesiony zarzut kasacyjny znalazł swoje rozwinięcie w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi także żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które NSA rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną oprzeć można na dwóch podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj.: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W złożonym środku zaskarżenia, jej autor podniósł wyłącznie jeden zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego, tym samym dając wyraz, że nie kwestionuje przebiegu stanu faktycznego sprawy. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Słowem wstępu należy zaznaczyć, że badanie legalności decyzji organu następuje w oparciu o stan prawny z daty jej wydania. Dotyczy to zwłaszcza przepisów ustawy Prawo wodne, której stan prawny jest wiążący na dzień 31 marca 2016 r., tj. datę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Wówczas to obowiązywała ustawa z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.; dalej także: "p.w."). Materialnoprawnym przepisem będącym podstawą skonstruowanego zarzutu jest art. 125 pkt 2 p.w., którego treść w dacie wydania decyzji brzmiała: "Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy". Negatywne przesłanki wydania pozwolenia wodnoprawnego reguluje natomiast art. 126 in pleno p.w., który także w zakresie pkt 1 powołano w stawianym zarzucie, a zgodnie z którym: "Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; 2) projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony". W skardze kasacyjnej zarzuca się, że organ w ramach wymaganego postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) uzgodnienia z właściwym Inspektorem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie miał obowiązek wziąć pod uwagę całość tego uzgodnienia, w tym stanowiące jego integralną część opieczętowane rysunki. Konsekwentnie – zdaniem skarżącego kasacyjnie - zaskarżona decyzja w swej treści powinna uwzględniać wszystkie wymogi określone w piśmie zawierającym uzgodnienie, czego nie realizuje i co przesądza o naruszeniu art. 125 pkt 2 w zw. z art. 126 pkt 1 p.w. w zw. z § 17 pkt 4 lit. c oraz § 20 pkt 11 uchwały. Zgodnie z § 17 pkt 4 lit. c uchwały: "W zakresie ochrony układu hydrograficznego uzgodnienia w Inspektoracie na etapie projektu zagospodarowania działki wymagają ponadto inwestycje w zakresie odprowadzenie ścieków deszczowych z terenów przewidzianych pod zabudowę przemysłowo usługową lub drogi z utwardzoną nawierzchnią". Natomiast wedle § 20 pkt 11 uchwały: "W zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych plan ustala na terenach zdrenowanych, których zasięg oznaczono na rysunku planu, należy uzyskać zgodę w zakresie odprowadzenia wód opadowych właściwego inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń wodnych w Warszawie na etapie projektu zagospodarowania działek". Biorąc pod uwagę powyższe unormowania, a także okoliczności faktyczne i prawne sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że podniesiony skargą kasacyjną zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Trzeba zauważyć, że przedmiotowa sprawa ma swój początek w 2013 r. kiedy to do Starostwa Powiatowego w Pruszkowie wpłynął wniosek podmiotu działającego w imieniu Gminy Raszyn o wydanie pozwolenia wodno-prawnego na wprowadzenie wód opadowych do Rowu O. oraz budowę wylotu kanału deszczowego przy ul. J. w R., które to postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ decyzji z 16 maja 2014 r. Wskutek składanych środków zaskarżenia sprawa była oceniana zarówno przez organ odwoławczy (najpierw Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, a następnie w związku ze zmianą przepisów Prezesa Wód Polskich), a także sądy administracyjne – trzykrotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (IV SA/Wa 2176/14; IV SA/Wa 2657/16; IV SA/Wa 3103/17) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (III OSK 697/21). Należy odnotować, że stawiany w skardze kasacyjnej zarzut był już przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji i stanowisko wyrażone w tej materii podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę. Kwestia ta poruszona została również przez organ odwoławczy w treści wydanej decyzji z 31 maja 2022 r. na str. 6-9, gdzie jednoznacznie stwierdzono, że postanowienia MPZP zawierają wyłącznie zalecenia retencjonowania wód opadowych w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych oraz uzyskanie zgody Inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie i takie pismo z 11 czerwca 2013 r. w którym zaopiniowano pozytywnie odprowadzanie podczyszczonych i retencjonowanych wód deszczowych z ul. J. w R. wylotem w km 1+059 Kanału O. w ilości Qmax.s.= 22, 1 l/s znajduje się w aktach sprawy, co stanowi wypełnienie rygoru § 20 MPZP. W oparciu o przedmiotowe pismo wyrazić należy pogląd, że spełnione zostały oba warunki wynikające z MPZP. Zarzucany brak wzięcia pod uwagę całości uzgodnienia wyrażonego pismem Inspektoratu, w tym stanowiących jego integralną część opieczętowanych rysunków oraz nie zawarcia w decyzji warunków szczególnych sformułowanych w uzgodnieniu, nie może stanowić podstawy do uznania wadliwości kwestionowanej decyzji, wobec ziszczenia się przesłanki negatywnej do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przyjęty wniosek potwierdza wspomniana pozytywna opinia wydana przez Inspektorat w ramach pisma z 11 czerwca 2013 r. Gdyby wydający nadmienioną opinię Inspektorat miał jakiekolwiek wątpliwości odnośnie do zagadnienia związanego z kwestią odprowadzania ścieków i wód opadowych do Kanału O., pismo to miałoby negatywny charakter i wówczas możliwe byłoby podważanie decyzji organu udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. Brak umieszczenia w decyzji organu rozważań odnoszących się do kwestii podczyszczania odprowadzanych ścieków i wód gruntowych zrekompensowany został w samym opracowaniu dokumentacji projektowej z maja 2013 r. znajdującej się w aktach sprawy, gdzie wyraźnie opisano technologię i mechanizm podczyszczania, na co także powołują się skarżący. Warunek ten spełniony został poprzez zaprojektowanie osadnika wirowego i separatora lamelowego oraz regulatora przepływu, na co z kolei zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Co więcej, obowiązek taki (podczyszczania ścieków i wód opadowych) nie wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy prowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy, a następnie Sąd meriti wskazane w uzgodnieniu załączniki w formie rysunków nie są dla wnioskodawcy oraz dla organu materiałem obligatoryjnym do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Wnioskodawca nie był zobowiązany do ich przedłożenia, zaś skarżący ostatecznie nie wykazali dlaczego w ich ocenie, rysunki te zawierały istotne dla sprawy uwarunkowania, zwłaszcza, że w aktach zalega dokumentacja projektowa, w tym graficzna planowanego przedsięwzięcia. W kontekście sygnalizowanych rysunków zauważyć można, iż ich wybiórcza numeracja powołana przez Inspektorat może pokrywać się z załącznikami (rysunkami) opisanymi w części III operatu wodnoprawnego na który powołuje się nota bene Inspektorat w swoim piśmie, tj. odpowiednio: planem sytuacyjnym w skali 1:500 (rys. 1); profilem kanalizacji deszczowej w skali 1:100/500 (rys. 2); wylotem kanału deszczowego (rys. 4) oraz podziałem zlewni w skali 1:500 (rys. 5). Innymi słowy skoro treść stanowiska inspektora jest jasna, wyraża bowiem pozytywną opinię, co do planowanej inwestycji i została wydana w oparciu o operat wodnoprawny, to nie ma podstaw by kwestionować brak odniesienia się w decyzji Starosty do takich elementów jak załączniki do tegoż pisma w postaci rysunków lub też kwestii podczyszczania, bowiem - po pierwsze - realizacja przedmiotowej inwestycji poprzedzona uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego obejmuje wszystkie zalecenia wynikające z ustaleń inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział Warszawa Inspektorat Grodzisk Mazowiecki, a po drugie jest zgodna z postanowieniami MPZP, a tym samym ustawy Prawo wodne, której przepisy nakazują respektować postanowienia wynikające z planu zagospodarowania. W ślad za judykaturą zauważyć należy, że pozwolenia wodnoprawne służą określeniu warunków korzystania z wód powierzchniowych i podziemnych oraz prowadzenie kontroli w tym zakresie. Ich celem jest racjonalizacja korzystania z wód, ograniczanie zanieczyszczenia wód, zapewnienie ich odpowiedniej jakości oraz zależnych od nich ekosystemów wodnych przez określanie sposobów wykorzystywania wód, w tym w szczególności ilości wody pobieranej oraz ilości substancji wprowadzanych (ścieków) do wód i do gruntów (vide wyrok WSA z 28.02.2018 r., II SA/Gd 706/17). Warunki te zostały w realiach rozważanej sprawy zrealizowane. Prezes WP wykonując wytyczne, jakie wynikały z wyroku NSA (III OSK 697/21) zweryfikował zgodność wydanego pozwolenia wodnoprawnego z postanowieniami MPZP i doszedł do słusznych wniosków, że wydana decyzja warunków tych nie narusza, co następnie potwierdził także sąd wojewódzki i z czym ostatecznie zgadza się także sąd kasacyjny. Przypomnieć także należy, że nie każda wadliwość decyzji dyskwalifikuje ten akt i automatycznie przesądza, że jest on wadliwy w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia złożonej skargi kasacyjnej orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Wobec braku podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postepowania, wniosek Gminy Raszyn w tym zakresie podlegał oddaleniu.