III OSK 2541/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 391/25 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia 5 grudnia 2024 r. nr 4337 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 391/25, oddalił skargę M.B. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia 5 grudnia 2024 r. nr 4337 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] (dalej: "Prokurator") w dniu 26 czerwca 2023 r., ramach prowadzonego postępowania karnego o sygn. akt 4221-4.Ds.1049.2023, przedstawił st. post. M.B. (dalej: "skarżący") zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997r. Kodeksu Karnego (tj. Dz.U z 2022 r. poz. 1138 ze zm.; dalej: "k.k.") i art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Funkcjonariuszowi zarzucono, że: 1) w dniu 8 marca 2023 r. w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo mazowieckie, jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...], pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym, radiowozem oznakowanym marki Kia o nr rej. [...] z funkcjonariuszem Policji post. X.X. z Komendy Powiatowej Policji w [...] nie dopełnił obowiązków służbowych podczas przeprowadzenia interwencji po zatrzymaniu do kontroli samochodu osobowego marki [...], w którym znajdował się sprawca kradzieży paliwa, a następnie nie podjął pościgu za nim oraz nie powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] o zaistniałym zdarzeniu, czym działał na szkodę interesu publicznego; 2) w dniu 10 marca 2023 r. w Komendzie Powiatowej Policji w [...], województwo mazowieckie, po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zatajeniu prawdy, złożył do protokołu przesłuchania w charakterze świadka w sprawie sygn. akt [...] nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w [...] nieprawdziwe zeznania, mające służyć za dowód w sprawie co do przebiegu interwencji w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...], gmina [...], co uczynił nadto z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu. W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Komendant Powiatowy") rozkazem personalnym z dnia 28 czerwca 2023 r., nr 269, wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 30 czerwca 2023 r. do dnia 29 września 2023 r. Następnie rozkazem personalnym z dnia 8 września 2023 r. nr 304 Komendant Powiatowy przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych od dnia 30 września 2023 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji pismem z 8 lipca 2024 r. wystąpił do Komendanta Policji o zwolnienie skarżącego ze służby w Policji w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Pismem z dnia 8 lipca 2024 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do składania wniosków i żądań. Prokurator pismem z dnia 12 lipca 2024 r. poinformował organ I instancji, że postępowanie karne zostało zakończone wniesieniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...]. Komendant Powiatowy pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. poinformował skarżącego o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zakończeniem postępowania administracyjnego. W raporcie z dnia 23 września 2024 r. funkcjonariusz poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że w sprawie sygn. akt II K 531/23, w której występuje w charakterze oskarżonego, został wyznaczony kolejny termin rozprawy na dzień 14 listopada 2024 r. (nowy termin rozprawy potwierdził również Sąd Rejonowy w [...]). W związku z powyższym skarżący zwrócił się o wstrzymanie procedury wydalenia go ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego. W konsekwencji powyższego rozkazem personalnym z dnia 25 września 2024 r. nr 326/2024, wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 26 września 2024 r. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż nie ustała przyczyna zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, bowiem postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w [...] nie zostało zakończone. Oznacza to, że termin prawomocnego zakończenia sprawy nie jest możliwy do przewidzenia. Organ zaznaczył jednocześnie, iż możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w żaden sposób nie przesądza o winie funkcjonariusza w zakresie zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów. W tego rodzaju sytuacjach chodzi o potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej: "Komendant Wojewódzki" lub "organ II instancji"), w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, rozkazem personalnym z dnia 5 grudnia 2024 r. nr 4337, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego z dnia 25 września 2024 r. M.M. złożył od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. skierowanym do Sądu wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: 1) wyroku Sądu Okręgowego w [...], sygn. akt V Kas 123/25 z dnia 4 lipca 2025r. wydanego na skutek apelacji skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny sygn. akt II K 531/23 z dnia 28 listopada 2024 r., 2) pisma Komendanta Powiatowego znak PC-K-Dp-432/25 z dnia 29 lipca 2025 r. skierowanego do skarżącego w sprawie trwającej procedury dopuszczenia go do służby w Policji - na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia 5 grudnia 2024 r. już z dniem 28 listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie skarżący został prawomocnie uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, będących podstawą zawieszenia go przez organ w czynnościach służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym wyrokiem z 12 września 2025 r. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji przytoczył treść będącego podstawą prawną zwolnienia skarżącego art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, wskazując że z przepisu tego wynika, iż decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby jest możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by zasadnym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że niniejszej sprawie przesłanki zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały spełnione. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, najpierw na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 30 czerwca 2023 r. do dnia 29 września 2023 r., a następnie okres zawieszenia został przedłużony przez Komendanta Powiatowego od dnia 30 września 2023 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednocześnie Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom skargi - w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia 5 grudnia 2024 r. nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, gdyż wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny wydany w dniu 28 listopada 2024 r. w sprawie II K 531/23, którym skarżący został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres 2 lat - nie był w tej dacie prawomocny. Nie ustała zatem przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych i nie można byłoby zwolnić go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dlatego też wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w [...] z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt V Kas 123/25, uniewinniający skarżącego od popełnienia drugiego z zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów, mógł być podstawą wszczęcia procedury przywrócenia go do służby. Powyższe nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. Sąd administracyjny dokonuje bowiem oceny legalności zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na dzień jej wydania. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniały, wynikające z przepisu art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby, a organy wykazały, że interes służby, który w rozpoznawanej sprawie jest tożsamy z interesem społecznym, przemawia za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego, to zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ był zatem uprawniony do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię, w zakresie w jakim przepis określa przesłanki dopuszczalności zwolnienia Policjanta, pozostawiając jego zastosowanie uznaniu organów orzekających, ale tylko w sytuacji spełnienia obu przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a nie na zasadzie dowolności, podczas gdy z materiałów dowodowych w sprawie wynika, że obydwie przesłanki nie były spełnione, a niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", w każdym przypadku stwierdzenia upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 p.p.s.a.); por. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r., I OSK 1671/25. Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że w zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Mimo tych uchybień konstrukcyjnych skargi kasacyjnej obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dokonanie analizy treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, celem ustalenia rodzaju naruszenia prawa i naruszonego przepisu, który wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej. W tym zakresie składy orzekające obowiązane są do kierowania się uchwałą pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Zgodnie z nią Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu, jeśli wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego. Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, bowiem skarżący kasacyjnie sformułował jeden zarzut, opierający się na naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, w zakresie w jakim przepis określa przesłanki dopuszczalności zwolnienia Policjanta, pozostawiając jego zastosowanie uznaniu organów orzekających. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta oznacza, że ustawodawca policjantom zawieszonym w czynnościach służbowych zapewnił ochronę przed zwolnieniem ze służby, jednocześnie określając, że przyznane gwarancje mają charakter czasowy i maksymalnie obejmują okres 12 miesięcy zawieszenia. Po upływie tego okresu organ Policji może już zwolnić ze służby zawieszonego policjanta, przy czym zobowiązany jest jednocześnie do ustalenia, czy nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone, nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jeśli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Istnienie w obrocie prawnym decyzji o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie uniemożliwia wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest bowiem okresem gwarancyjnym, w którym policjant jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym. Możliwość przedłużenia okresu zawieszenia, realizowanego w trybie administracyjnym, ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu. W świetle powołanego art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy sformułowanie "można zwolnić". Decyzja taka wprawdzie poddana została kontroli sądowej, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając w jego celowość. Z orzecznictwa wynika też jasno, że "Funkcjonariusz, który jest podejrzany o popełnienie przestępstwa, powinien się oczyścić z zarzutów w ciągu 12 miesięcy. Inaczej może być zwolniony" (wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., I OSK 1889/13). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że obie wymienione przesłanki zostały spełnione. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, rozkaz personalny Komendanta Powiatowego o zwolnieniu ze służby został wydany 25 września 2024 r., a więc w dacie, kiedy upłynął już okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych (od 30 czerwca 2023 r.). Nie ustała również przyczyna zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych (postępowanie karne wciąż było wówczas w toku, a kolejna rozprawa karna wyznaczona została na dzień 14 listopada 2024 r.). W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca Sądowi pierwszej instancji orzekanie w sytuacji, gdy spełniona została jedynie pierwsza z przesłanek, tj. upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem skarżącego jego "uniewinnienie i warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 listopada 2024r., sygn. akt II K531/23, wykluczyło bowiem jedną przesłanek będących podstawą do zwolnienia ze służby. Tym samym w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego istniała już tylko jedna z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w postaci upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Natomiast warunkiem stosowania powołanego przepisu jest istnienie w chwili wydawania rozkazu o zwolnieniu ze służby łącznie obu wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przesłanek". Dlatego też zdaniem skarżącego organ Policji wydając zaskarżone orzeczenie błędnie przyjął, iż w dacie wydawania rozkazu personalnego nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższym stanowiskiem skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, co oznacza, że zwolnienie może nastąpić także przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym nie jest rolą organu Policji w takiej sprawie oczekiwanie na zakończenie postępowania karnego lub też prowadzenie postępowania mającego podważyć zasadność przedstawionych policjantowi zarzutów karnych, czy też zastosowanych środków zapobiegawczych (por. wyroki NSA z 31 października 2008 r., I OSK 1738/07 i z 16 stycznia 2020 r., I OSK 2949/18). Należy przypomnieć, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji, tj. 5 grudnia 2024 r., wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 listopada 2024 r. nie był jeszcze prawomocny. Postępowanie karne w sprawie skarżącego prawomocnie zakończyło się dopiero wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt V Kas 123/25 z dnia 4 lipca 2025 r., wydanym na skutek apelacji skarżącego od ww. wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 listopada 2024 r. Nieuprawnionym jest zatem twierdzenie skarżącego, iż "w dacie wydawania rozkazu personalnego nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia", a co za tym idzie brak było drugiej z ustawowych przesłanek, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, uprawniających organ do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Na aprobatę zasługuje również pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w Płocku z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt V Kas 123/25, uniewinniający skarżącego od popełnienia drugiego z zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów mógł być podstawą wszczęcia procedury przywrócenia go do służby (art. 42 ust. 1 i 5 w zw. z ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji), co nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. Sąd administracyjny dokonuje bowiem oceny legalności zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na dzień jej wydania. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu, zasadniczo nie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny. W związku z powyższym nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji orzekania w sprawie "na zasadzie dowolności". Organ był bowiem uprawniony do uznania, że dalsze pozostawanie w służbie skarżącego zawieszonego w czynnościach służbowych i fakt niezakończenia prawomocnie toczącego się w stosunku do niego postępowania karnego uprawniają do skorzystania z możliwości zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wobec powyższego jako nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.