III OSK 168/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1636/25 w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów 1. postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1636/25 w ten sposób, że w punkcie IV wyroku wpisać "przyznaje na rzecz M. K. od Uczelni [...] w W. sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych" zamiast "przyznaje na rzecz M. K. sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych"; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. (dalej także jako: skarżąca) na bezczynność Rektora Uczelni [...] z siedzibą w W. (dalej także jako: Rektor, Rektor Uczelni) w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów, w punkcie I wyroku z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1636/25 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uczelni do rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie karty przebiegu studiów, w punkcie II stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku jak w punkcie I, w punkcie III stwierdził, że bezczynność ta miała charakter rażący naruszenia prawa, w punkcie IV przyznał na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych, a w punkcie V zasądził od Uczelni na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżąca w dniu 13 września 2022 r. zawarła z C. z siedzibą w W. umowę o świadczenie usług edukacyjnych nr 27918 na studiach jednolitych magisterskich na kierunku psychologia od roku akademickiego 2022/2023 trwających 10 semestrów. Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2024 r. skarżąca wystąpiła do Uczelni o wydanie karty przebiegu studiów, jednak Uczelnia przez kilka tygodni nie udzieliła jej żadnej informacji. Pismem z dnia 31 października 2024 r. Uczelnia poinformowała skarżącą o niezałatwieniu jej sprawy w terminie, a także wyznaczeniu nowego terminu jej rozpoznania przewidywanym wskazując na dzień 31 stycznia 2025 r. Jako przyczynę wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy podano konieczność przeprowadzenia ponownej weryfikacji przebiegu studiów prowadzonych przez Uczelnię ze względu na ujawnione rażące nieprawidłowości w procesie wystawiania ocen przez poprzednie władze Uczelni. Następnie pismem z dnia 1 lutego 2025 r. Uczelnia przesłała kolejne zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2025 r. tym razem powołując się na zmianę procedury weryfikacji przebiegu studiów. Pismem z dnia 7 marca 2025 r. skarżąca złożyła ponaglenie w związku z prowadzeniem postępowania w sposób przewlekły. W piśmie z dnia 7 maja 2025 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora Uczelni w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów i wnosząc o zobowiązanie Uczelni do załatwienia wniosku o wydanie karty przebiegu studiów w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że Uczelnia dopuściła się bezczynności w sprawie zainicjowanej wnioskiem o wydanie karty przebiegu studiów oraz stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Uczelni na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych oraz zasądzenie od Uczelni na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: 1) § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 września 2018 r. w sprawie studiów w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że odpisy lub wydruki kart okresowych osiągnięć studenta lub innych dokumentów przewidzianych regulaminem studiów, wydaje się na wniosek osoby, której te dokumenty dotyczą. Odpisy lub wydruki wydaje się w zakresie, w jakim dotyczą wnioskodawcy; 2) art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 3) art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie; 4) art. 12 w zakresie w jakim organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przedmiot postępowania o wydanie karty przebiegu studiów jest wąski i nie obejmuje kompetencji do analizy czy weryfikacji przez Uczelnię uzyskanych wyników studenta, tj. ustalania praw lub obowiązków podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji Uczelni. Uczelnia może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jej dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez nią ustawowych kompetencji. Skarżąca zaznaczyła, że termin na wydanie karty przebiegu studiów lub jego odmowę, wobec braku odpowiednich uregulowań z Regulaminu studiów, określony jest w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przepisie tym określono duży rygoryzm co do sprawności prowadzonego postępowania związanego z rozpatrzeniem żądania wydania dokumentu, albowiem podstawowym nakazem dla organu jest w tym przypadku działanie nieujawniające zbędnej zwłoki. Skarżąca podniosła, że Uczelnia nie wydała jej wnioskowanych dokumentów i nie wskazała jaka jest rzeczywista przyczyna pozostawania przez nią w bezczynności. W ocenie skarżącej działania podejmowane przez Uczelnię mają charakter czynności pozornych, które skutkują naruszeniem zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej. Ponadto, działania te doprowadziły do utraty zaufania skarżącej do tej jednostki jako uczelni wyższej realizującej swoje zadania publiczne w oparciu o zapisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania karty przebiegu studiów w związku z wydaniem skarżącej zaświadczenia o przebiegu studiów, a w pozostałym zakresie o oddalenie skargi. Ponadto Rektor Uczelni wniósł o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w odpowiedzi na skargę dokumentów. W uzasadnieniu Rektor Uczelni wyjaśnił na wstępie, że zaświadczenie o przebiegu studiów zostało wydane skarżącej w dniu 22 maja 2025 r., co potwierdza korespondencja mailowa znajdująca się w aktach sprawy. W związku z powyższym Rektor Uczelni wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania go do wydania ww. dokumentu, jako bezprzedmiotowego. Rektor Uczelni podkreślił, że Uczelnia podjęła wszelkie możliwe działania prawne i faktyczne mające na celu jak najszybsze wydanie skarżącej zaświadczenia o przebiegu studiów, który to dokument będzie niekwestionowany w dalszym życiu zawodowym skarżącej. Rektor Uczelni zwrócił uwagę na to, że opóźnienie, które miało miejsce w niniejszej sprawie było usprawiedliwione okolicznościami niezależnymi od Uczelni, za które obecnie nie można przypisywać Rektorowi ani odpowiedzialności ani złej woli. Rektor Uczelni podkreślił, że postanowieniem Prokuratora [...] w sprawie o sygn. akt [...] z dnia 14 marca 2024 r. w Uczelni został ustanowiony zarząd przymusowy. Mając na uwadze poczynione w Uczelni ustalenia związane z brakami ocen studentów w systemie informatycznym Uczelni oraz z zaistniałymi nieprawidłowościami w dotychczasowej procedurze dyplomowania, w trosce o interesy studentów, podjęto decyzję o czasowym wstrzymaniu wydawania przez Uczelnię dokumentów i następnie o weryfikacji ocen każdego studenta tak, aby uzyskany przez niego dokument nie był kwestionowany odzwierciedlając faktyczny, rzeczywisty przebieg kształcenia odbyty przez daną osobę. Rektor Uczelni zaznaczył, że wszelkie działania władz Uczelni podejmowane od dnia 14 marca 2024 r. zmierzały i zmierzają do szybkiego usprawnienia jej funkcjonowania w każdym obszarze, dla dobra całej społeczności akademickiej. Dodał jednocześnie, że zastana w Uczelni przez zarządcę sytuacja była zupełnie niezależna od organu. W świeżo wówczas wdrażanym systemie informatycznym wspierającym tok kształcenia brakowało kilkaset tysięcy ocen - (przy liczbie ponad 20 tysięcy studiujących wówczas w uczelni studentów). Dodatkowo w Uczelni nie było wówczas kluczowych dla jej funkcjonowania instytucji - w tym Senatu - odgrywającego kluczową rolę w procesie zatwierdzenia wzoru dyplomu, co stało się konieczne w związku ze zmianą nazwy Uczelni. Rektor Uczelni podniósł, że od drugiej połowy grudnia 2024 roku, w związku z przejęciem czynności związanych z weryfikacją ocen przez Rektora Uczelni dokonano modyfikacji i usprawnień wielu procesów związanych z realizacją wniosków studentów o wydanie dokumentów. Co do możliwości faktycznego wydawania dyplomów Rektor podkreślił, że w dniach 20-21 listopada 2024 r. przeprowadzono w Uczelni wybory do Senatu, którego pierwsze posiedzenie odbyło się już w dniu 2 grudnia 2024 r. i to na tym posiedzeniu zatwierdzony został nowy wzór dyplomu Uczelni. Rektor podkreślił, że Uczelnia sukcesywnie wydaje studentom wnioskowane przez nich dokumenty, co jest zadaniem czasochłonnym zarówno z uwagi na konieczność przeprowadzenia opisanej powyżej weryfikacji, jak i problemów organizacyjno-technicznych związanych z faktem, iż znaczna część dokumentacji znajduje się w posiadaniu organów ścigania. Rektor Uczelni stwierdził, że po stronie organu nie doszło w niniejszej sprawie do bezczynności, w tym o charakterze rażącym. Rektor wydał bowiem skarżącej dokument tak szybko jak tylko formalnie i faktycznie było to możliwe oraz dołożył należytej staranności, wykonując wszelkie możliwe działania mające na celu jak najszybsze wydanie w pełni legalnego dokumentu. Rektor Uczelni wskazał, że całokształt opisanych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych stojących za uchybieniem przez niego terminowi na wydanie skarżącemu wnioskowanego przez niego dokumentu nie pozwala stwierdzić, iż mamy w niniejszej sprawie do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Uczelnia znalazła się w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej na skutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, zmuszona była przekroczyć ustawowy termin wydania skarżącemu karty przebiegu studiów. Ponadto, Rektor Uczelni wniósł o odstąpienie przez sąd od korzystania ze środków przewidzianych w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podkreślając, że uchybienie terminowi miało swoje racjonalne uzasadnienie i nie było podyktowane jego złą wolą, czy lekceważeniem obowiązków ustawowych. Rektor Uczelni stwierdził, że okoliczności faktyczne, poparte materiałem dowodowym, a także wiedzą notoryjną wynikającą z informacji ujawnianych w mediach wskazują, że organ zmuszony był przeprowadzić w ramach swojej struktury szereg działań weryfikacyjnych, naprawczych, a także ukonstytuować nowe organu uczelni, przeprowadzić procedurę zatwierdzenia wzoru dyplomu. Obecnie działa natomiast legalnie, a dokumenty są wydawane w najszybszym możliwym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie I wyroku z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1636/25 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uczelni do rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie karty przebiegu studiów, w punkcie II stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku jak w punkcie I, w punkcie III stwierdził, że bezczynność ta miała charakter rażący naruszenia prawa, w punkcie IV przyznał na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych, a w punkcie V zasądził od Uczelni na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 września 2018 r. w sprawie studiów odpisy lub wydruki kart okresowych osiągnięć studenta lub innych dokumentów przewidzianych regulaminem studiów, o których mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek osoby, której te dokumenty dotyczą. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarte w powyższym akcie wykonawczym przepisy dotyczące dokumentowania przebiegu studiów, stanowią doprecyzowanie art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zobowiązującego uczelnie do dokumentowania przebiegu studiów. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że karta przebiegu studiów (tzw. transkrypt indeksu) to oficjalny wyciąg z indeksu zawierający wszystkie informacje dotyczące przebiegu studiów. Jest to dokument wymagany, np. w niektórych krajach do uznania wykształcenia i w określonych sytuacjach przez inne uczelnie czy pracodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że istnienie przepisów prawa materialnego prawa administracyjnego nakładających na uczelnie określony obowiązek - dokumentowania przebiegu studiów oraz odpowiadające mu uprawnienie studenta do otrzymania takich dokumentów, to prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie przysługiwała skarga na bezczynność, gdyż dotyczy ona innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej odnoszących się do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego - art. 3 § 2 pkt 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji zaznaczył, że bezczynność postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził również, że przedmiotowa skarga była formalnie dopuszczalna, gdyż skarżąca złożyła ponaglenie do Rektora na bezczynność i domagała się wydania karty przebiegu studiów. W związku z powyższym Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 217 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że zgodnie z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Sąd I instancji wyjaśnił, że termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio. Uwzględniając ustawowy 7-dniowy termin załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, Sąd I instancji stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności, przekraczającej termin załatwienia wniosku skarżącej, wyznaczony w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 16 czerwca 2024 r. złożyła do Rektora wniosek o wydanie karty przebiegu studiów, który ponowiła przesyłając go w dniu 1 lutego 2025 r. drogą elektroniczną. Do dnia złożenia skargi, pomimo wniesienia ponaglenia, nie wydano jednak skarżącej karty przebiegu studiów. Sąd I instancji podkreślił, że nie jest sporne, że karta została wydana skarżącej w dniu 22 maja 2025 r. a zatem ponad dziesięć miesięcy po złożeniu wniosku i trzynaście dni po wniesieniu do Rektora skargi skierowanej do sądu, a to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że bezczynność Rektora Uczelni w prowadzonym postępowaniu miała jego zdaniem miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w realiach badanej sprawy zwłoka Rektora Uczelni miała charakter kwalifikowany, mając na uwadze fakt, iż ponad dziesięciomiesięczny termin jej załatwienia przekroczył kilkudziesięciokrotnie wiążący Rektora kodeksowy termin siedmiu dni. Sąd I instancji wskazał, że mógł jedynie w ograniczonym zakresie uwzględnić powoływane przez Rektora okoliczności, mające usprawiedliwić jego brak terminowego działania, bowiem niezależnie od nich nie można tracić z pola widzenia faktu, iż tak daleko idąca zwłoka, dotycząca sprawy administracyjnej, mającej zasadnicze znaczenie z punktu widzenia statusu studenta wyższej uczelni, za którą to zwłokę wyłączną odpowiedzialność ponosi Uczelnia, w dolegliwy sposób naruszyła interes prawny skarżącej. Sąd I instancji wskazał również, że bezprzedmiotowym stało się zobowiązywanie Rektora do wydania w określonym terminie karty przebiegu studiów, bowiem w tym zakresie sprawę już załatwiono, a więc należało umorzyć postępowanie w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił ponadto skargę w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej biorąc pod uwagę to, że w kontrolowanej sprawie bezczynność miała charakter rażący. Sąd I instancji podkreślił, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rektor Uczelni i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi skarżącego w całości (art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także oświadczając, że zrzeka się rozprawy, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym: 1) która to ocena nastąpiła bez uwzględnienia szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienia ilości wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów, które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych; 2) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię; 3) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia; 4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 roku; 2. art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych, podczas gdy: 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie: - ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie; - konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów; - fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej; - fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych; - istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków; 2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że całokształt szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych istniejących po stronie Uczelni, w szczególności bezprecedensowa w historii szkolnictwa wyższego sytuacja związana z ustanowieniem zarządu przymusowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego nad Uczelnią będąca konsekwencją czynności podjętych przez organy ścigania, skutkująca koniecznością przeprowadzenia weryfikacji ocen i zaliczeń po stronie studentów przed wydaniem kart przebiegu studiów lub zaświadczeń o przebiegu studiów (czy dopuszczeniem do egzaminów dyplomowych lub wydaniem dyplomów), a także skutkująca niemożnością korzystania przez Rektora Uczelni z pełni swoich ustawowych kompetencji doprowadziła do przekroczenia 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak w ocenie strony skarżącej kasacyjnie nie można kwalifikować go jako bezczynności, albowiem Uczelnia dopełniła aktów staranności, by dokument ten skarżącej (i pozostałym studentom) wydać w najkrótszym możliwym terminie, a opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu – konieczności przeprowadzenia weryfikacji oraz niemożności sprawowania w pełni zarządu i reprezentacji Uczelni przez Rektora (którego późniejsze działania m.in. przyspieszyły proces weryfikacji). Strona skarżąca kasacyjnie wymieniła szereg okoliczności faktycznych i prawnych stojących jej zdaniem za przekroczeniem terminu oraz przywołała działania naprawcze w ramach struktur Uczelni. Wśród nich wskazała m.in. na to, że obecna Rektor Uczelni powołana została w dniu 26 września 2024 r., jednak pełnię swoich kompetencji mogła uzyskać dopiero z dniem uchylenia zarządu przymusowego, albowiem zarządca przymusowy do dnia 12 lutego 2025 r. uzurpował sobie istnienie swoich wyłącznych kompetencji w bardzo szerokim zakresie co do zarządzania i reprezentowania Uczelni, z pominięciem Rektora. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała jednak, że jeszcze w okresie przed uchyleniem zarządu przymusowego, a po powołaniu Rektora na stanowisko, zapadły istotne dla funkcjonowania Uczelni decyzje, m.in. wydanie zarządzenia o ogłoszeniu terminu zgłaszania kandydatów do Senatu Uczelni oraz terminie wyborów do Senatu, a po ogłoszeniu wyników wyborów do Senatu, zwołanie pierwszego, a następnie czterech kolejnych posiedzeń Senatu. Z kolei w dniu 18 grudnia 2024 r. w wyniku kontroli prowadzonej przez Ministra Nauki jako uprawnionego organu nadzoru nad Uczelnią, nastąpiło przyznanie, że w zakresie legalności organów uczelnia działała i działa legalnie. Od września 2024 roku Rektor podjęła szereg istotnych decyzji w zakresie powołania kadry oraz w sprawie organizacji struktur akademickich, ze szczególną rolą powołanej Komisji ds. Nadzoru i Uczelnianej Komisji ds. Jakości Kształcenia. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że od dnia 16 grudnia 2024 r. (data przejścia procesu weryfikacji pod Rektora) do dnia dzisiejszego w Uczelni odbyło się ponad 2000 obron, Uczelnia wydała blisko 3800 dyplomów (kolejne – po organizowanych na bieżąco obronach – są w przygotowaniu). Uczelnia wydała również ponad 4000 dokumentów związanych z przebiegiem studiów, a zatem tyle już zaświadczeń i kart przebiegu studiów trafiło do rak studentów. Strona skarżąca kasacyjnie przywołała również przebieg procedury zatwierdzenia nowego wzoru dyplomu w związku ze zmianą nazwy Uczelni, który został zatwierdzony w dniu 2 grudnia 2024 r. Finalnie blankiet dyplomu Uczelni został zaakceptowany i dopuszczony do obrotu prawnego w dniu 4 lutego 2025 r., o czym Komisja do spraw dokumentów publicznych MSWiA poinformowała Uczelnię, która to niezwłocznie po uzyskaniu akceptacji prawnej blankietu dokumentu dyplomu przystąpiła do ich wydawania. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała także, że w Uczelni wydano szereg aktów wewnętrznych, których celem jest zapewnienie legalności i usprawnienie kształcenia w ramach Uczelni i wymieniła ich przykłady. Ponadto dodała, że mając na względzie wolę zapewnienia kształcenia w pełni zgodnego z przepisami prawa w Uczelni został wdrożony Wewnętrzny System Zapewniania Jakości Kształcenia z pakietem zarządzeń odnoszących się do całego procesu kształcenia prowadzonego w Uczelni. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że Uczelnia dokonuje aktów najwyższej staranności, by jej działalność miała charakter zgodny z prawem, a jakość kształcenia była na najwyższym poziomie, czego wyrazem jest przeprowadzenie szeregu działań naprawczych. W kwestii wydania wnioskowanych tak przez skarżącą, jak i przez innych studentów kart przebiegu studiów strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że po ustanowieniu zarządu przymusowego w Uczelni, mając na uwadze poczynione ustalenia związane z brakiem ocen studentów w systemie informatycznym Uczelni oraz z zaistniałymi nieprawidłowościami w dotychczasowej procedurze dyplomowania, w trosce o interesy studentów, podjęto decyzję o czasowym wstrzymaniu wydawania przez Uczelnię dokumentów i następnie o weryfikacji ocen każdego studenta tak, aby uzyskany przez niego dokument nie był kwestionowany i odzwierciedlał faktyczny, rzeczywisty przebieg kształcenia odbyty przez daną osobę. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że na konieczność podjętego działania weryfikacyjnego w zakresie wszystkich studentów wskazały organy ścigania m.in. w odpowiedzi udzielonej Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że efektem podjętych działań naprawczych i usprawnień jest zrealizowanie przez Uczelnię ponad 4000 wniosków o wydanie kart przebiegu studiów lub zaświadczeń o przebiegu studiów. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że nawet przy przyjęciu, że Uczelnia dopuściła się bezczynności, to w jej ocenie nie mamy do czynienia z rażącym (kwalifikowanym) naruszeniem przepisów prawa. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że znalazła się w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej wskutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, zmuszona była przekroczyć ustawowy termin wydania skarżącej karty przebiegu studiów. W działaniach strony skarżącej kasacyjnie, w jej ocenie, nie sposób jest jednak dopatrzeć się lekceważenia jej obowiązków, a wręcz przeciwnie – mają one racjonalne uzasadnienie. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że okoliczności faktyczne i prawne w żaden sposób nie wskazują, że postępowanie Uczelni miało charakter lekceważący, noszący znamiona celowego unikania załatwienia sprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Badając ważność prowadzonego w sprawie postępowania wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 20 listopada 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.) określają zasady funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego i nauki w zakresie dotyczącym uczelni publicznych i niepublicznych. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślić należy, że nie można zatem uznać, że stosunek prawny łączący niepubliczną uczelnię ze studentem posiada jedynie charakter cywilnoprawny, a zatem w zasadzie wyłączona jest możliwość administracyjnoprawnego nadzoru nad tego typu placówką. Kwestie prawidłowości wykonania zobowiązań wynikających z umów cywilnoprawnych nie mają wpływu na gwarancje związane z wykonywaniem przez szkoły prywatne zadań publicznych. Z tego względu wskazać należy, że w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do omówienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że na podstawie pierwszego z nich strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej także jako k.p.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym: 1) która to ocena nastąpiła bez uwzględnienia szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienia ilości wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów, które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych; 2) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię; 3) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia; 4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 roku. Przede wszystkim przechodząc do analizy ww. zarzutu, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, podobnie zresztą jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3, czy art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. z "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zatem zwrócić uwagę na to, że autor skargi kasacyjnej w sposób nieprecyzyjny przywołał przepis, którego naruszenie zarzuca Sądowi I instancji, tj. wytykając naruszenie "art. 37 § pkt 1" k.p.a. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący kasacyjnie miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Przyjmując jednak, że intencją strony skarżącej kasacyjnie było sformułowanie zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a., podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a., lecz jedynie oceniał prawidłowość ich zastosowania przez Rektora Uczelni, co oznacza, że nie mógłby ich naruszyć podczas orzekania, co już świadczy o wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu i tym samym o jego nieskuteczności. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezrozumiała jest próba wytknięcia przez stronę skarżącą kasacyjnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nieuwzględnienia przy ocenie pozostawania przez Rektora Uczelni w bezczynności wskazywanych przez nią okoliczności faktycznych dotyczących jej szczególnej sytuacji w związku z ustanowieniem zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów, szeregu podjętych przez nią działań naprawczych, a także usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego, na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a. Art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Zgodnie zaś z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaś na podstawie omawianego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, czy też oceny dokonywanej przez Sąd I instancji w tym zakresie. Przedmiotem sporu nie jest także fakt niedochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a. W związku z treścią omawianego zarzutu dodać także należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił wskazywane przez nią okoliczności faktyczne, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wskazał wprost, że rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił argumenty Rektora Uczelni dotyczące aresztowania Rektora C. w W. zmianę formy organizacyjnej Uczelni, zmiany kadrowe związane z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienie zarządu przymusowego, konieczność przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął problemy organizacyjne wskazywane przez Rektora Uczelni w toku postepowania sądowego. Sąd I instancji uznał jednak, że niezależnie od ww. okoliczności nie można tracić z pola widzenia faktu, iż tak daleko idąca zwłoka, dotycząca sprawy administracyjnej, mającej zasadnicze znaczenie z punktu widzenia statusu studenta wyższej uczelni, za którą to zwłokę wyłączną odpowiedzialność ponosi Uczelnia, w dolegliwy sposób naruszyła interes prawny skarżącej. Natomiast w celu podważenia stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny charakteru naruszenia Rektora Uczelni konieczne było sformułowanie zarzutu dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni art. 149 § 1a p.p.s.a. w zakresie rozumienia zawartego w tym przepisie pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Rozpoznawana skarga kasacyjnie takiego zarzutu nie zawiera, co świadczy o jej nieskuteczności w tym zakresie. Skoro Sąd I instancji doszedł do przekonania, że brak załatwienia sprawy w powiązaniu z brakiem rzetelności w działaniach Rektora Uczelni i jej zaniedbaniami organizacyjnymi uzasadnia ocenę, że jej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa w rozumieniu przyjętym przez sąd, to niepodważenie tak dokonanej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, powodowało bezskuteczność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji niewłaściwego zastosowania art. 149 § 1a p.p.s.a. W związku z nieskutecznością powyższego zarzutu, nie mógł także odnieść skutku drugi z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, na podstawie którego autor skargi kasacyjnej ponownie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a., jednak tym razem w powiazaniu z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a., "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych, podczas gdy: 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącemu karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie: - ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie; - konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów; - fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej; - fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych; - istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków; 2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana". Zaprezentowane powyżej rozważania dotyczące braku skuteczności zarzutu naruszenia art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a. pozostają aktualne, a odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Odesłanie zawarte w art. 149 § 2 p.p.s.a. do art. 154 § 6 p.p.s.a. oznacza, że na podstawie art. 149 § 2 cyt. ustawy przyznaje się sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do połowy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W zakresie orzeczenia o wysokości sumy pieniężnej ustawodawca wprowadził zatem pewną swobodę określając jedynie górną granicę tej sumy. W sytuacji zatem, gdy Sąd – któremu w realiach niniejszej sprawy nie zarzucono skutecznie błędnej oceny bezczynności Uczelni - znajdując podstawy do przyznania sumy pieniężnej, ustala jej granice w wysokości mieszczącej się w ustawowo wskazanych granicach (2000 zł), zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. nie może odnieść skutku. Na marginesie jedynie dodać należy, choć nie jest to przedmiotem omawianego zarzutu, że zgodnie z art. 77 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce to uczelnia wydaje absolwentowi, w terminie 30 dni od dnia ukończenia studiów, dyplom ukończenia studiów wraz z suplementem do dyplomu. Nie jest jednak uchybieniem na gruncie niniejszej sprawy fakt, że przedmiotem oceny Sąd I instancji uczynił działania (a także ich brak) Rektora Uczelni w kontekście pozostawania w bezczynności w przedmiocie wydania żądanego przez skarżącą dokumentu. Jak wynika bowiem z § 17 ust. 1 i ust. 2 statutu Uczelni do zadań Rektora należą wszystkie sprawy dotyczące Uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub Statut do kompetencji innych organów Uczelni. Wśród zadań Rektora wymieniono natomiast w szczególności reprezentowanie Uczelni. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dostrzegając zaistniałą omyłkę w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.